Hemispheres
Vakantie Cuba Maart 2018

Gisteren zijn we teruggekomen van een vakantie in Cuba. Nu ben ik er 6 keer geweest. 2 keer in mijn vorige leven en alweer 4 keer in mijn huidige leven. Die van vorig jaar was het mooist. Maar als er een mooiste keer is is er ook een minst mooie. Dat was deze. De locaties waren wat minder en het weer was wat minder. Maar het zijn vooral de beperkingen die ik sinds 1 Juli 2013 ervaar die me meer lijken op te breken. Dan gaat het om zowel fysieke als mentale beperkingen. Fysieke  beperking bijvoorbeeld is mijn evenwicht waardoor ik constant op moet letten waar ik loop om niet te struikelen over een stoeprand of losliggende tegel of een trappetje zonder leuning. Nou, dan moet je niet in Cuba zijn. 

Een mentale beperking is bijvoorbeeld dat ik veel meer dan vroeger moet kunnen vertrouwen op structuur en afspraken. Nou, voor structuur en afspraken moet je niet in Cuba zijn. 

Maar gelukkig snapt Henriëtte me en krijg ik zelf redelijk uitgelegd dat 'er met mij wat aan de hand is'. Dat scheelt. En Henriëtte gaat er regelmatig alleen of met onze vrienden daar op uit, dus ik hoef me niet schuldig of 'een blok aan het been' te voelen. Maar toch knaagt het. 

Daarom... 

Volgend jaar word ik 60. Maar een groot feest geven zie ik niet zitten (dat feest in2014 op die boot, toen Henriëtte 50 werd, was al in mijn 'vorige leven' geregeld. Het was fijn maar voor mij ook 'op het randje') dus heb ik besloten om volgend jaar mijn 60e verjaardag te vieren met een 7e vakantie in Cuba. En het zou zomaar kunnen dat dat dan de laatste keer is maar dat weet je maar nooit natuurlijk. 

Wat wij hebben gezien in die 6 keer kan met gemak in een rondreis van twee weken geperst worden. Ja, zoals je een uittrekselboek kan lezen en dan kunt zeggen dat je dertig boeken gelezen hebt. Och ja, in een bus van de ene naar de andere toeristische trekpleister gesleept worden is niet zo ons ding. Maar wij komen bij mensen thuis. We  spreken daar ook veel muzikanten. We worden zelfs af en toe uitgenodigd om een repetitie bij te wonen. Maar ik ben deze keer niet meegegaan want ik krijg veel vragen over hoe het staat met mijn 'muzikantenschap' en dat is mij te pijnlijk. Dat hebben we wel uit kunnen leggen en dat snappen ze wel hoor.  

MIj valt trouwens op dat het niveau van de muzikanten daar zo hoog is. En het doorzettingsvermogen. De meesten daar weten overdag niet of ze 's avonds ergens kunnen spelen en of ze dus een paar centen kunnen verdienen. En als er een flinke bui is geweest kan het zomaar zijn dat iemand niet komt opdagen omdat hij of zij een rivier niet over kan, en moeten de overigen improviseren óf gaat het helemaal niet door en verdient niemand wat. 

 

OK, dan de vakantie... 

Ik ga hier geen volledig verslag geven. Een paar dingen. 

Op een dag hadden we een excursie naar een rivier door een canyon. Dat was veel slecht begaanbare weggetjes en hellinkjes waar Gerard moeite mee had. Ik móest effe een time-out hebben dus onze gids parkeerde mij in een stoel in de schaduw voor het huis van z'n familie. Ik keek mijn ogen uit, ik zag van alles voorbij komen Op een gegeven moment komt er een jongen aanlopen met een of ander dier aan de lijn. Ik dacht: "wat ís dat voor beest? Het was een krab. Loopt daar een jongen met een krab aan de lijn alsof ie z'n hond uitlaat. Voor mijn neus was een meisje was aan het ophangen. Die jongen begon dat meisje medie krab te plagen. Op een gegeven moment neemt die krab het zakje wasknijpers in een van z'n scharen en geeft dat niet meer af. Stel je voor: een jongen met een krab aan de lijn met een zakjes wasknijpers in een van z'n scharen.  Ik was zó 'flabbergasted' dat ik vergat om een foto te maken. 

Er waren verkiezingen. Verkiezingen? Jazeker, verkiezingen voor een soort van 'huis van afgevaardigden'. Ik vroeg aan Leo of dat wat voorstelde, die verkiezingen. Ik kreeg wel antwoord maar dan wel gefluisterd. Ik heb al eerder gemerkt, men wil daar wel over politiek praten maar dan begint men onmiddellijk te fluisteren. Maar zo gek is dat niet want ga maar na: Cuba leeft al zo'n 60 jaar onder de knoet van de familie Castro en hun communistenvriendjes. De meeste Cubanen hebben nooit iets anders meegemaakt. Dat doet wat met je. 

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Diverse linkjes
Oud weblog Millstreet Blues

Mijn Facebook pagina

Website Bon Scotch

3 Horns music Site van m'n broer Hans, componist, arrangeur, dirigent en muziekdocent

HBL Fotografie Hannie Berkers, schoonzus, fotografe

BLAST Blues Promotion