Hemispheres
Day Six - Solitary League
Als je een objectief verhaaltje over deze plaat wil lezen kun je net zo goed meteen stoppen met lezen. Want objectief zijn over muziek kan en wil ik niet en al helemáál niet over deze band die hun avontuur een eeuw geleden begon als "Peanuts" met punk-achtige rock. 
Als ik de plaat in een paar woorden zou moeten samenvatten schieten mij de woorden avontuur, puur en inconsistent te binnen.
Puur? Ja, als je een plaat zoekt die duidelijk bij één stijl hoort ben je hier aan het verkeerde adres. Puristen van wat voor soort dan ook hebben hier niks aan. Maar liefhebbers van avontuur des te meer. De band is vanaf hun begin, ergens in de vorige eeuw, puur gebleven in de zin van 'wij doen wat we zélf willen'. Dat levert dan een vrij inconsistente verzameling nummers op. Inconsistent in de zin van 'het hoort ergens bij' (wij zeiden vroeger dan: "het lijkt nergens op") maar wel consistent in kwaliteit. Wat ook consistent is, is dat er een concept onder schijnt te liggen, zonder dat het nou direct een 'conceptalbum' is te noemen. Maar dat is aan mij dan weer wat minder besteed.
 
Even voor wat betreft mijn stokpaardje van de laatste tijd dat de zang vaak zo'n sluitpost is die 'men er even bij doet'. Daar is hier geen sprake van want Robbie van Stiphout is alleen maar beter gaan zingen. Zo moest ik me op een gegeven moment (bij het tweede nummer) in m'n arm knijpen: "is dít Robbie?". En van bassist Eric Smit hoorde ik dat hij bij de opnames van een van de nummers (het 4e of 5e?) zelfs verkouden was. Nou, daar heb ik nog niks van gemerkt. Die Eric Smit zingt trouwens zelf ook best een aardig mondje mee. 
 
Tja, ik ontkom er niet aan, aan vergelijken met het vorige album "The Grand Design". De helft van de band is sindsdien vernieuwd want sinds die plaat is er een andere bassist en toetsenman. Wie er beter is of niet vind ik dan weer totaal niet interessant. Maar anders is het wel. De partijen van Rutger Vlek zijn wat uitbundiger dan die van Ruud van Heugten en de baspartijen van Eric Smit juist wat minder uitbundig met wat minder 'maniertjes' maar wel 'dikker' (wat dat is kan ik niet uitleggen) dan die van Nick Verstappen. 
Oftewel, de band is weer gegroeid (en dan heb ik het niet over het formaat van het drumstel, dat trouwens wel gegroeid is).

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Diverse linkjes
Oud weblog Millstreet Blues

Mijn Facebook pagina

Website Bon Scotch

3 Horns music Site van m'n broer Hans, componist, arrangeur, dirigent en muziekdocent

HBL Fotografie Hannie Berkers, schoonzus, fotografe

BLAST Blues Promotion