Hemispheres
NotP 2018 - poreuze muren

Nou, dat was dan mijn derde "Night of the Prog" festival op die prachtige locatie op een rots aan de Rijn genaamd Lorely. Na de eerste dag van dit driedaagse festival dacht ik serieus dat er voor mij geen vierde keer meer zou komen maar inmidels ben ik weer thuis, is het hotel gereserveerd  en de earlybird-ticket al weer besteld voor 2018.
 
Vanwaar die twijfel? Nou, het kostte me allemaal wat meer moeite dan vorig jaar, ondanks de aanpassingen op het terrein die voor mij een verbetering waren: Meer railingen waaraan ik me vast kon houden en hellingen waar ik naar beneden en boven kon zonder trappen te hoeven lopen. 
Maar op Vrijdag aan het einde van de middag kregen we een behoorlijke regenbui over ons heen. En ondanks dat ik een vest én regenjas bij had was ik door en door koud. Ik kon vanaf dat moment niet echt meer genieten ondanks dat ik weer behoorlijk opgedroogd was. Maar de laatste band "Mike Portnoy's Shattered Fortress" liet ik aan me voorbij gaan. Laat ik het zo zeggen: blauwbaard verloor de concurrentiestrijd met de verlokkingen van een warm hotelbed. Jammer dat ik de hoofdact gemist heb maar aan de andere kant: de wereld vergaat er niet door.
 
Maar er waren genoeg zaken die de twijfel weer bij me weg namen:
 
Vele mensen die ik een paar jaar geleden nog niet kende die me handjes kwamen schudden maar me verder weer rustig 'lieten geworren'. Voor de niet-Brabanders: dat betekent dat ze me - als ik dat wil - rustig in mijn bubbel laten. Niks zo vermoeiend als oproepen in de trant van: "Wat zit je daar alleen, kom toch 'gezellig' bij ons zitten". Nee danku, laat mij maar 'geworren'. Dit lied van 't Klein Orkest is mij dan ook op het lijf geschreven: https://www.youtube.com/watch?v=8DcWY8aGPbY
Het droeg allemaal bij aan het feit dat ik regelmatig het gevoel had in een emotionele achtbaan te zitten. Maar dat ligt waarschijnlijk voor een gedeelte ook aan de gevolgen van mijn beroerte. 
 
Ik had voor het eerst een tuinstoel bij en zeker nadat ik op Zaterdag een plekje op de toren rechtsachter had gevonden waar ik prima zicht op het podium had en bovendien mijn poten op het muurtje kon leggen was dat erg prettig. Dat het ook nog dicht bij de eet - en drinktentjes was is ook een hele mooie bijkomstigheid. 
 
En afgezien van die twee buien op Vrijdag was het droog, zonder dat het warm was. Ideaal festivalweer als je het mij vraagt.
 
Tel daarbij nog op de prachtige omgeving, waarvan ik vooral Donderdag heb genoten, en de vriendelijkheid van de mensen daar. Die is niet overdreven en ik krijg nooit het geval dat het van die 'vriendelijkheid' is die is aangeleerd op de hotelschool.
 
Kortom, voor de tweede keer heb ik een earlybird ticket aangeschaft al vóórdat er überhaupt één naam bekend is. Zegt genoeg toch?
 
En de muziek? De verrassingen zaten vooral weer in de onbekende namen want de hoofdact van dag 1 ("Mike Portnoy's Shattered Fortress") heb ik gemist, de hoofdact van dag 2 ("Yes featuring ARW") vond ik zeer onderhoudend maar ik haakte bij het eerbetoon aan Chris Squire toch af. Goeie bassist hoor, die Lee Pomeroy maar ik zit niet te wachten op zijn versie van "The Fish". En de hoofdact van dag 3 "Marillion" was slaapverwekkend.
 
Verrassingen waren bijvoorbeeld de eerste twee bands op Zaterdag, "Eyevory" en "Ashby". Die laatste heb ik al eens in Musicon in Den Haag gezien toen ik 'toevallig' in de buurt was voor een concert van "Haken" in de Boerderij. Maar nu vond ik ze beter, waarom weet ik ook niet.
De grootste verrassing was voor mij de eerste band op Zondag "A Kew's Tag" (spreek uit "Acoustic"): prog op een akoestische gitaar. Op een gegeven moment speelden ze een nummer wat me qua melodie sterk deed denken aan een koraal wat ik vroeger veel speelde  met de Fanfare in Heeze. Voor even was het weer begin jaren '70 en ging Gerardje met z'n vader en grote broer repeteren met de fanfare. En daar zat ik weer in die emotionele achtbaan. Op dat moment was ik zó gelukkig met het vermogen om over muzikale muren heen te kijken waardoor ik besefte dat het poreuze muren zijn waar planten gewoon doorheen groeien. Onbetaalbaar moment.
 
Op Zondag stond ook nog Chris Thompson met "Manfred Mann's Earth Band - The Prog Years" op het programma. Mijn verwachtingen waren niet hoog gespannen want ik heb zoiets van "laat die ouwe koeien maar in de sloot". Nou, dat viel mee, véél mee zelfs. 
OK, je kon goed horen dat niet alleen wij 40 jaar ouder geworden zijn. Ik heb altijd al gehouden van zangers met een ruw randje op de stem. Nou, dat randje is een rand geworden en af en toe klonk het een beetje onvast maar hij ging gedurende het optreden steeds beter zingen, alsof hij warm moest lopen. En de nummers uit die tijd zijn top. Vorig jaar zag ik de 'echte' MMEB in de Bosuil te Weert. Dat vond ik behoorlijk langdradig maar bij dit concert was daarvan geen sprake. Dat persoonljke favorieten van mij zoals het instrumentale "Waiter, There's A Yawn In My Ear"  en "Father Of Night, Father Of Day" op de setlist stonden telt zeker mee. Uiteraard ontbraken krakers als "Blinded By The Light", "Davie's On The Road Again" en "The Mighty Quin" niet maar een nummer als "The Road To Babylon" met z'n klassieke invloeden was werkelijk prachtig. 
 
Helaas valt er ook wel eens wat tegen. Ik had me nogal verheugd op "Crippled Black Phoenix" maar met drie gitaristen en twee toetsenisten/toetsenistes was het weliswaar dik aangezet maar toch vooral veel geschreeuw en weinig wol. Dieptepunt was wel de zangeres, op de plaat klinkt dat best aardig maar live bakte ze er niks van. Ook de trompetiste was niet best maar ik weet uit ervaring dat het met koud weer heel moeilijk is om een stabiele toon te produceren. Jammer maar helaas.
 
Heel onderhoudend was Frank Carducci maar dat had vooral met z'n show te maken. Afgezien van toevoeging van didgeridoo en theremin vind ik het muzikaal nogal 13 in een dozijn namelijk.
 
 

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Diverse linkjes
Oud weblog Millstreet Blues

Mijn Facebook pagina

Website Bon Scotch

3 Horns music Site van m'n broer Hans, componist, arrangeur, dirigent en muziekdocent

HBL Fotografie Hannie Berkers, schoonzus, fotografe

BLAST Blues Promotion