Hemispheres
Steve Hackett - 15 April 2017, Zoetermeer

Steve Hackett zag ik in 2010 voor het eerst. En dat was heel bijzonder. In meerdere opzichten.
Dat zit zo:
Steve Hackett is een van mijn helden, al sinds zijn tijd bij Genesis in de jaren '70. Maar op het gebied van concerten heb ik me - vanwege wat 'probleepjes' - veel ontzegd dus ik had 'm nog nooit live gezien. In 2009 ben ik die 'probleempjes' te boven gekomen. Toen ik in 2010 zag dat Hackett naar Zoetermeer kwam trok ik de stoute schoenen aan: Ik kocht een kaartje en reed op 25 Mei op en neer naar Zoetermeer. Het was toen niet druk. Onbegrijpelijk want dit jaar was de Boerderij uitverkocht. Twéé keer zelfs. Maar ik kon toen prima naar voren lopen en toen ik daar op een paar meter afstand stond en "Firth Of Fifth" werd ingezet brak ik even.
Sinds die eerste keer 7 jaar geleden was dit mijn vijfde keer. Ik vond het geweldig maar Steve zal toch echt met wat beters moeten komen wil er nog een zesde keer komen. Want van wat Nad Sylvan laat horen krullen mijn tenen. Vooral bij "The Eleventh Earl Of Mar" bakte hij er niks van. Als het niet vals is klinkt hij op z'n best nog alsof hij constant in z'n ballen geknepen wordt. Voordeel is dan wel weer dat de zang van Gary O'Toole bij "Blood On The Rooftops" zelfs meevalt. Nee dan Steve zelf. Ook geen wereldzanger maar geholpen door o.a. Nick Beggs en de nodige digitale snufjes klinkt het acceptabel.
Over Nick Beggs gesproken: Die was goed op dreef. Dat hij best goed kan bassen wist ik al maar dat hij ook goed vooruit kan op de 12-snarige gitaar (zeg maar de 'Rutherford-partijen' in o.a. "The Musical Box") wis ik nog niet. En Nick had weer rokjesdag. Ook leuk.
Ook Gary O'Toole was goed op dreef. Evenals Roger King en Rob Townsend, die op z'n sopraansax verschillende keren de gitaarpartijen 'dubbelde'. Maar ik houd sowieso erg van de combinatie electrische gitaar/sopraansax.
Maar uiteindelijk gaat het natuurlijk om 'de maestro' zelf. Wat een geweldenaar! 
Deze keer veel aandacht voor het Genesis album "Wind & Wuthering" dat dit jaar 40 jaar bestaat. Steve grapte nog dat hij niet alles maar alleen de beste nummers zou spelen waarop vanuit het publiek werd geroepen dat hij dan dus alleen de 'Hackett-nummers' zou spelen. "Who said that?" antwoordde hij en hij logenstrafte het onmiddellijk door "One For The Vine" te spelen, een Tony Banks-nummer.
Maar gelukkig is hij het met mij eens dat "Blood On The Rooftops" ook bij die beste nummers hoort. Sterker nog, het is mijn favoriete Hackett-nummer. En het moment dat 'het krukje' voor op het podium wordt klaargezet is telkens voor mij een hoogtepunt. Nu voor - een door een intro op klassiek gitaar vooraf gegaan - "Blood On The Rooftops". Ik ken niemand uit de pop/rock-wereld die ook zo goed de klassieke gitaar beheerst. O.a. de 'tremolo-techniek' (nee, niet 'tremelo', die jengelarm van een electrische gitaar, die hij trouwens ook prima beheerst, maar een techniek waarmee je op een akoestische gitaar de suggestie van een lange toon opwekt). En geloof me, het vergt jaren van oefening om dat 'gelijkmatig' te krijgen. En in mijn oren is hij daar prima in geslaagd. Hoogtepunt! (ook het baswerk van Beggs trouwens dat in dit nummer behoorlijk 'klein' klinkt).
Trouwens, vond ik bij vorige concerten het recente werk nogal magertjes afsteken bij het Genesis- en vroege solo-materiaal, de nummers van "The Night Siren" bleven fier overeind in het geheel.

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Diverse linkjes
Oud weblog Millstreet Blues

Mijn Facebook pagina

Website Bon Scotch

3 Horns music Site van m'n broer Hans, componist, arrangeur, dirigent en muziekdocent

HBL Fotografie Hannie Berkers, schoonzus, fotografe

BLAST Blues Promotion