Hemispheres
Vakantie Cuba 2016

Woensdag kwamen we terug uit Cuba, voor mij de 4e keer al weer, voor Henriette zelfs de 11e (elfde!). Voor mij de tweede keer al weer na mijn hersenbloeding. De problemen die ik  daaraan over gehouden heb, heb ik nog steeds en die zullen ook niet meer verdwijnen. Maar erger zullen ze ook niet meer worden al ben ik me er meer bewust van waardoor het lijkt alsof ze erger zijn. Aan de andere kant begin ik steeds handiger te worden in het inzetten van hulpmiddelen en dat schijnt op te vallen.
 
Vorig jaar waren we in hoofdstad Havanna. Nu aan de andere kant van het land in Santiago de Cuba.Daar waren we al twee keer eerder. Het is een ander soort stad, relaxter maar ook chaotischer. Qua bevolking is het, uhhh…'afrikaanser' (ik wilde eigenlijk wat anders schrijven maar dat mag tegenwoordig niet meer). Ook is het de bakermat van de "Cubaanse Son" wat op zijn/haar beurt weer een van de grondslagen van de Salsa is. Dat merk je overal. Muziek en dansen zit te mensen in het bloed. Van de kleinste kinderen tot de oudste ouderen, ik zie ze allemaal los in de heupen dansen. Volgens mij dansen ze al vóórdat ze kunnen lopen. Ik zie daar vaak van die westerse toeristen die een paar danslessen hebben gehad en daar dan wel eens willen laten zien wat ze geleerd hebben. Om je kapot te lachen, allemaal van hout! Uit beleefdheid willen die Cubanen dan wel met die toeristen dansen maar als ze met Henriëtte dansen zie je ze na een paar seconden denken: "Verrek! die kan het echt!"
Als ik dan zie hoe ze daarvan geniet, geniet ik mee. Dat is onbetaalbaar!

Er verandert veel maar er blijft ook veel onveranderd (nog wel, ik kan niet in de toekomst kijken). Zo rijden er nog steeds veel oude auto's rond, veel oude Amerikaanse  bakken maar ook veel Lada's. 
Op de weg van Holguin (waar het vliegveld is) naar Santiago zaten we in zo'n als taxi vermomde oude rammelbak, waarvan de geluidsinstallatie waarschijnlijk meer waard was dan de hele auto. Deze hing met kunst- en vliegwerk aan elkaar en veel onderdelen, zoals bijvoorbeeld deurklinken, zijn bijna niet te vinden. Je stapt dan ook niet zomaar uit want op het moment dat je die klink gevonden hebt staat de chauffeur al bij de deur op z'n geld te wachten. Ik denk trouwens niet dat het hier een uit de hand gelopen veiligheidsmaatregel betreft.
 
Die Chauffeur was trouwens behoorlijk 'van toeterenstein' maar dat viel waarschijnlijk alleen mij op. 
Wat wel aan het veranderen is, is dat WIFI aan het doordringen is al is het behelpen. Ongeveer zoals het bij mij 20 jaar geleden met m'n eerste internet werkte, dat je tijd had om koffie kon gaan zetten als een pagina aan het laden was. Maar kostte een kaart voor een uur internet een paar jaar geleden nog 6 Doller, nu al 3 Dollar (voor de gemiddelde Cubaan nog steeds veel geld), dus dat gaat hard.
Ook zie ik steeds meer mensen, net zoal bij ons, over hun smartphone gebogen staan/lopen. Wat ze ermee doen weet ik ook niet want het internet is er OF niet OF het is heel traag OF het klapt er steeds uit.
 
Inmiddels hebben we nogal wat kennissen hier. Onder andere Guillermo die hier een veelgevraagd percussionist is. Hier dit soort bekenden hebben heeft zo z'n voordelen, je maakt nog eens wat mee. Zo speelde Guillermo met een van z'n drie bands (Vicenson) mee in de opnamen voor een videoclip over een Cubaans straatfeest. En wij waren erbij. Heel bijzonder.

Maar het meest bijzonder vond ik nog wel de 'omstanders' voor wie dit ook een heel bijzondere gebeurtenis was.
 
Of deze dame die snel nieuwe vrienden maakt 
of deze 'happy feet'
 
Zowiezo, door die kenissen zijn we in staat om Cubanen in hun eigen natuurlijke (werk)omgeving te ontmoeten. Daar kan geen georgaiseerde toeristische reis tegenop. Zo waren we bij Leo in de bloemenzaak waar hij werkt.

Regelmatig had ik kippenvel (bij 30 graden). Toen zag ik dit schilderij van ijsberen in Santiago(?!) en snapte ik het.

Nog een kippenvelmoment: Kenissen van Henriëtte uit Veldhoven hebben hier geholpen met het opzetten van een therapie-centrum voor gehandicapte kinderen en namens die mensen zijn wij daar op bezoek geweest, met allerlei kado'tjes. Toen ik ze daar bezig zag met de weinige riemen om te roeien dacht ik aan de vele therapieën welke ik heb kunnen volgen en brak ik even. 
 
Een van de therapieën bestaat uit het rondrijden op paarden. Onze eigen amazone mocht ook even:
 

Tja, en dan krijg je een serenade op het balkon:
 
en mijn eerste les op de "Cubaanse Tres"
 

Je komt hier de muzikanten gewoon 'in het wild' op straat tegen:
 
al is het dan een zeer ongezond bestaan:
 

En zo word het Maandag 21 Maart en zit het er al weer bijna op. Eerst nog even bij de bank langs om nog het e.e,.a. te kunnen betalen en in aanraking te komen met Cubaanse bureaucratie. Aardige mensen hoor, die Cubanen, maar geef ze een officiële functie en trek ze een uniform aan en ze worden machines.
Als we 's avonds op weg gaan om wat te gaan eten en voor de zoveelste keer staande worden gehouden door iemand die onverstaanbaar tegen ons begint te brabbelen, besef ik ineens: "ik heb er genoeg van". Tijd om naar huis te gaan dus maar morgen is het al zover. Als we op Dinsdagmorgen in het busstation zitten zien we op TV het nieuws uit Brussel. Wat een naar begin van de terugreis! Die verliep verder gelukkig voorspoedig, al waren er op het vliegveld verschillende (Nederlandse) paniekzaaiers die uren vertraging voorspelden. Maar we hebben geen vertraging gehad, sterker nog, we waren 50 minuten vóór op het schema. 

En als je er geen genoeg van kan krijgen hier nog een bult foto's













Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Diverse linkjes
Oud weblog Millstreet Blues

Mijn Facebook pagina

Website Bon Scotch

3 Horns music Site van m'n broer Hans, componist, arrangeur, dirigent en muziekdocent

HBL Fotografie Hannie Berkers, schoonzus, fotografe

BLAST Blues Promotion