Hemispheres
Familiefeestjes van vroeger: blauw van de rook en het  gebabbel, getater en gekibbel van 10 à 20 Ooms en Tantes. Zeker in de familie van moederskant (Scheepers) zaten een paar luidruchtige types. Zaten, want de tand des tijds is aan de familie Scheepers niet ongemerkt voorbij gegaan. Alleen Ome Piet, Ome Cor en Tante Jo zijn daarvan nog over. Ome Piet (op de foto uit de  jaren '50, rechts achter, altijd vrijgezel gebleven) is onlangs 82 geworden. Hij viert al jaren elk jaar zijn verjaardag met al z'n neven en nichten en aanhang. Ook daaraan is de tand des tijds niet ongemerkt voorbij gegaan: neven Gerard Scheepers en Gerrit van Zon zijn de ooms en tantes al achterna gegaan (of andersom) en aan de andere kant dienen volgende generaties zich aan. Het is elk jaar weer een 'Scheepers-met-aanhang' reünie. Vanmiddag was het weer zover. Ik heb neef Piet weer eens gesproken en Ome Cor heeft z'n verhalen weer kwijt gekund. Het was weer fijn, dat we het nog maar vaak over mogen doen.
Reacties
Gisteren met Bon Scotch mee geweest naar een optreden in het "BluesCafé" te Apeldoorn. Lekker ouderwets met z'n allen in het busje slap zwetsen. Alleen waren dat in de tijd dat ik nog actief mee deed ritjes van maximaal 10 à 20 kilometer. Nu een rit op en neer naar Apeldoorn via Helmond, toch snel zo'n 125 kilometer enkele reis, dat is wel van een heel andere orde.
Ondanks het feit dat AC/DC slechts zijdelings aan blues raakt en dat het op een Vrijdag zelden druk schijnt te zijn in het Bluescafé, was het toch lekker druk. Sterker nog, Jan de eigenaar kon achter de bar de vraag naar bier nauwelijks aan maar gelukkig was Femke (vrouw van drummer Geert) spontaan bereid om bij te springen achter de bar. De sfeer zat er goed in en daar was de bierconsumptie niet helemaal vreemd aan, maar zeker ook de band, want behalve dat er meer optredens verder uit de buurt worden geboekt, hebben de mannen inmiddels steeds meer bijgeleerd over hoe ze een optreden moeten neerzetten en over hoe het publiek te bespelen en voor zich te winnen. Muzikaal was het strak, het geluid was goed, de sfeer was goed, kortom het was TOP!
Theodoor (bassist) vroeg nog of het voor mij niet confronterend was (of zoiets, mijn korte termijn geheugen laat me soms in de steek). Dat is inderdaad het geval maar dat is ook één van de redenen om mee te gaan, zoals ik dat vorig jaar ook een paar keer gedaan heb. Ik ga die confrontatie bewust aan want het is zoals het is en ik kan er maar beter aan wennen en wennen aan koud zwemwater gaat nou eenmaal het beste door er gewoon in te springen. Zoiets…..
Maar ik ga ook zeker voor de gezelligheid mee en gezellig was het, al was het wel vermoeiend want ik werd om 18:00u opgehaald en was pas de volgende ochtend 4:45u thuis. Maar goed, het was het waard en ik heb heel de Zaterdag gehad om uit te rusten. Mentaal is het voor mij onbetaalbaar dus als het uit komt ga ik zeker nog vaker mee. 
Reacties (1)

Een relaxte Zondag. Na de nodige koffie, krentenmik en roggebrood met gerookte zalm besloot ik in het kader van mijn 'herontdekkingstocht in eigen omgeving' naar (de omgeving van) "Kasteel Croy" in Aarle-Rixtel te gaan. Nog steeds zo mooi als ik me herinner van 2,5 jaar geleden. Fijne wandeling ook met zo'n lekker fris windje in m'n gezicht.

Reacties

Vanmiddag, na het 'nieuwjaars-gebeuren' bij de familie, nog even de hei op geweest. Het ging vandaag een beetje moeizaamer dan anders, met al die hobbelpaadjes, modder, plassen water en vele wandelaars met loslopende honden. Kweet ook niet waarom het moeizamer ging dan anders. Maar net toen er ergernis de kop begon op te steken ging ik even op een bankje zitten staren naar het kabbelende water op een vennetje en realiseerde me dat ik hier niet móet zijn, niet hóef te zijn maar mág zijn. En al die andere mensen (met of zonder loslopende honden), och het is Zondagmiddag en waarschijnlijk moeten ze morgen allemaal weer werken, in tegenstelling tot Gerard, die nog twee dagen vakantie heeft.

Reacties

Jáááárenlang verliep het oud-op-nieuw gebeuren bij ons volgens hetzelfde stramien. Tot iets na middernacht bij een van de families en daarna nog snel even naar de andere familie en daarna snel de kroeg in. De nieuwjaarsdag stond dan meestal in het teken van de eerste kater van het jaar. Een aantal jaren geleden wijzigde het gedeelte tot na middernacht in een samenzijn bij vrienden. Maar het kroeg - en kater gedeelte bleef. Toen stopte ik met drinken en bleef het kroeg gedeelte nog even, alleen het kater-gedeelte verviel. Tja, dan wenste je in de kroeg tig mensen een gelukkig nieuwjaar maar de meesten vergaten dat ze je überhaupt gezien hadden. Dus daar had ik geen zin meer in: exit kroeg-gedeelte. Alleen het 'vrienden gedeelte' bleef. Toen werd het 2013. 
Ik zat in Huize Padua maar mocht van kerst tot en met nieuwjaar naar huis. Het 'vrienden gedeelte' bleef nog steeds maar in 2013/2014 slechts kort omdat ik het niet langer vol kon houden. 2014/2015 idem dito. 
Nu hebben we dan 2015/2016, nog steeds met vrienden bij elkaar, al is het clubje wel wat kleiner geworden. Maar het bevalt me nog steeds prima. De warmte van een clubje vrienden is als een warme deken die ik niet zou willen missen, gelukkig hoeft dat ook niet. Dit jaar kwam er nog een nieuwe dimensie bij: Henriëtte moest werken vanaf 22:15u. en na middernacht ben ik daar langs geweest. Dat was fijn. 
Iedereen alle goeds. 
 
Reacties

Vandaag weer eens bij de Acheslse Kluis/Leenderhei geweest. De vorige keer dat ik daar was (30 maart 2013) zag de hei er na een brand op hele stukken zwartgeblakerd uit. Er is nog wel wat van te zien, kleine stukjes zwart en een hele vlakte waar alleen maar riet staat (och, de natuur moet ergens mee beginnen). Verder is er niet zo heel veel veranderd, behalve dan dat hier ook gekapt is. Én vlak bij de abdij is een gedeelte van de "Doodendraad" tentoongesteld. Om hier het fijne van te weten, kijk hier. Op mij maakte het nogal indruk. Ik realiseerde me ineens het volgende: Dát kun je dus ook doen met elektriciteit. Toch heb ik nog nooit iemand elektriciteit daarom zien of horen veroordelen. Vul zelf maar aan/in......
Ik heb nooit zo heel veel aandacht gehad voor de Eerste Wereldoorlog maar daar is de laatste jaren wel wat verandering in gekomen. Och laat ik "Freedom to Glide" nog maar eens opzetten. Met dank aan PJ voor de tip, enige jaartjes geleden. 
 
Reacties

De dag begon met het bericht over - en wordt voor mij behoorlijk bepaald door - het overlijden van "Lemmy", een icoon die als persoon heel anders was dan zijn imago deed vermoeden. Mijn meest memorabele 'Lemmy-moment' was jaren geleden toen hij voor TV geïnterviewd werd na een optreden op Lowlands. Ik zag en voelde de verbazing toen ze erachter kwamen wat voor een beschaafde en aardige, ja bijna lieve man, hij in weerwil van z'n woeste imago eigenlijk was. Ja, wisten zij veel, maar wij wisten dat natuurlijk al lang.
 
Daarna lag er een tijdschrift, opengeslagen bij een artikel over 3 mensen die een herseninfarct, hersenbloeding of beroerte (het verschil is me nog steeds niet helemaal duidelijk, samengevat: NAH, oftewel Niet Aangeboren Hersenletsel) hebben gehad, voor me klaar. Heel herkenbare verhalen allemaal maar ook opvallend dat alle 3 de verhalen nét van elkaar verschillen zoals mijn verhaal weer nét van het hunne verschilt.
 
Daarna was het weer tijd voor mijn dagelijkse wandeling in de natuur (deze keer voor het eerst sinds tijden weer eens met mijn winterjas aan). De laatste paar keer en ook nu weer viel mij op dat zoveel stukken die ik ken als nat (kleine vennetjes en zo) er zo droog bijliggen. Terwijl het toch niet 'droog' is; sommige stukken, vooral op paden zijn juist opvallend vochtig. En dat terwijl ik laatst nog zo'n informatiebord zag over maatregelen die juist genomen zijn en nog gaan worden om de verdroging van de heide tegen te gaan. Snap ik iets niet? Heb ik iets gemist? Ik kwam wel een ploeg tegen die boompjes aan het kappen en zagen was. Laat ik het zo zeggen: de meesten zagen er niet als professionele 'houtkappers' uit maar meer als vrijwilligers of tewerkgestelden of iets dergelijks. Ik heb er geen foto van gemaakt trouwens, durfde ik niet, stom hè? 
Reacties

Vandaag een mooie wandeling in de noord-West hoek van de Strabrechtse Heide, ook wel "Braakhuizensche Heide" genoemd. Ik was daar al zo'n 3 jaar niet meer geweest. Het is een niet zo héél populair gedeelte van de Strabrechtse Heide, de paden zijn er dan ook een stuk moeilijker begaanbaar dan in de meer 'gangbare' gedeeltes. Uitkijken dus, zeker voor iemand die zelfs nog thuis over z'n eigen schoenen struikelt. Maakt niet uit, ik heb de tijd en neem die ook. Ik ben allang blij dat ik erheen kán. Het is er prachtig.       

Reacties

Moe maar voldaan terug van m'n langste wandeling in 2,5 jaar. Al was die wandeling wel wat langer dan de bedoeling was.
Ik had m'n auto in de buurt van Huize Witven neergezet en van daaruit naar het Starven en het Beuven gewandeld. En van daaruit wilde ik terugwandelen naar Witven, die route heb ik al tig keer gelopen, maar vandaag dúúrde en dúúrde het maar. Op een gegeven moment zag ik die reclamezuil van de MacDonalds in Geldrop achter de bomen in de verte en dacht: "Dit is niet goed". En ik keek eens op m'n telefoon en bleek ik bijna in Heeze te staan. Dus ben ik maar doorgewandeld tot ik in Heeze (Strabrechtspleintje) was en Henriëtte gebeld die me daar is komen halen. Bleek ik 8,7 Kilometer gelopen te hebben, valt nog mee want bij 't Beuven was ik al aan de 3,7 dus dwars over de Heide naar Heeze is dus maar 5 Kilometer, ik dacht dat dat veel langer zou zijn. Maar goed, het was een mooie wandeling. Op tweede kerstdag met dit weer was ik uiteraard niet de enige en moest ik om de haverklap aan de kant voor tourfietsers, racefietsers, crossfietsers, hardlopers en zelfs een keer voor een kar met paard. Och, die mensen hebben net zoveel recht als ik om daar op hun manier te zijn, dus  eventueel geklaag heb ik heel snel ingeslikt.
OK, weer een ervaring rijker: verkeerd gelopen op de Strabrechtse Heide. Lachen!! Ja, nu wel ja! 
Reacties

Da's nou weer typisch Gerard. Mooi verhaaltje hoor gisteren over dat boompje en die as en zo. Maar volgens mij stond ik op de verkeerde plaats bij het verkeerde boompje.
Vandaag wat dieper het bos ingelopen en volgens mij heb ik de plek waar 't moet zijn gevonden maar ik heb werkelijk géén idee welk boompje het is. Er staan zoveel jonge boompjes, gelukkig maar!
Dus hierbij een foto van jongstleden 20 Juni, daarvan weet ik tenminste zeker dat het 't goeie boompje is. 
Reacties
Diverse linkjes
Oud weblog Millstreet Blues

Mijn Facebook pagina

Website Bon Scotch

3 Horns music Site van m'n broer Hans, componist, arrangeur, dirigent en muziekdocent

HBL Fotografie Hannie Berkers, schoonzus, fotografe

BLAST Blues Promotion