Hemispheres

Het debuutalbum van Montrose uit 1973 is een van de pijlers van de hedendaagse hardrock/metal en is een klassieker. Naast gitarist Ronnie Montrose (overleden in 2012) kwam ook ene Sammy Hagar hier bovendrijven. Lang heeft de band niet bestaan en het debuut werd niet meer overtroffen maar tóch komt mijn favoriete Montrose nummer van hun tweede plaat uit 1974.
 

Ronnie Montrose kwam later nog met de band Gamma - ook niet bepaald een misselijk bandje. En Sammy Hagar kon later ook nog best redelijk aan de bak.

Reacties
In 1975 kwam "To The World Of The Future" van Earth & Fire uit. Tijdens de daarbij behorende tournee deden ze ook "De Ruchte" in Someren aan.  Hanny - de toenmalige vriendin en huidige vrouw van Tiny - woonde in Someren. Dus wij met z'n drieën daarheen (op een Zondagavond volgens mij). Het was mijn eerste echte concert en ik wist niet wat ik meemaakte! In mijn herinnering zat iedereen op de grond. En dan die lúcht!
Maar ik was zwaar onder de indruk en dan niet alleen vanwege de strakke pakjes van Jerney Kaagman. Ja - toegegeven - dat ook. We waren alle drie onder de indruk. Dus die muziek moesten we hebben. Maar we waren rond de 16 á 17 en heel veel geld hadden we niet dus spreidden we de kosten: Tiny kocht "Song Of The Marching Children"  uit 1971, Hanny kocht "Atlantis" uit 1973 en ik kocht "To The World Of The Future". Cassette - en bandrecorder deden de rest.
Dit kwam allemaal weer boven naar aanleiding van de opgeleefde aandacht voor Earth & Fire als gevolg van de CD box "Memories" en theatertour "Invitation To The Sound Of Jerney Kaagman and Earth & Fire". Ongelofelijk dat dat al weer 42 jaar geleden is.
Reacties
December 1986 kwam ik te werken bij "d'n DAF". Ik kwam terecht aan een bureaublok met Frans, Harry en nog 'n Frans. 3 totale vreemden voor mij maar ik kwam er al vrij snel achter dat ik met Harry en een van de beide Fransen een grote interesse voor muziek deelde. Er vond wisselwerking plaats - zo gaat dat dan. Frans wekte mijn interesse op voor Alan Stivell en ik wekte zijn interesse op voor Chris Isaak, wiens CD ik net gekocht had en wiens "Blue Hotel" net een hit was. Ik was als een blok gevallen voor dat tinkelende gitaartje gecombineerd met die melancholieke stem.
Als ik die muziek hoor denk ik weer aan mijn begintijd als late twintiger bij d'n DAF met 2*Frans en Harry. Favoriet is dit nummer
(overigens, zijn versie van "Heart Full Of Soul" mag er ook wezen):



Reacties
Net kwam dit nummer voorbij en ik moest denken aan mijn tijd in Huize Padua, ruwweg van Augustus 2013 to April 2014. Helemaal vrijwillig zat ik daar niet want de lichamelijke aspecten van mijn revalidatie daar hadden makkelijk poliklinisch gekund.
Niet dat ik daar opgesloten zat - ik mocht vrij in en uit lopen - maar ik werd wel constant in de gaten gehouden. Het is goed voor mij geweest maar ik vond het een vreselijke tijd. 
Een keer was Tiny (van Back Out en alles wat daaraan vooraf ging) op bezoek en vroeg of ik soms behoefte had aan muziek. Goh, hoe kwam ie daar nou op? Afijn, een tijdje later had hij een stapeltje CD's bij met o.a een kwartet Styx. Mensen die mij kennen en bekend zijn met Styx zullen wel kunnen raden welk kwartet dat was. Deze zat er in ieder geval ook bij. Misschien een beetje melodramatisch om die link te leggen. Sorry daarvoor.



Reacties

Nee, dit is voor mij niet dé favoriet maar wel één van dé. Maar volgens mij is het wel hun belangrijkste album want zonder deze plaat zouden die andere favorieten er waarschijnlijk nooit gekomen zijn.
 
Na het - niet meer dan redelijke - succes van "Fly By Night" was "Caress Of Steel" een behoorlijke tegenvaller. Ze kregen nog één kans. Maar met 2112 kwamen ze met net dát waar de platenmaatschappij niét om gevraagd had, namelijk een epic van een hele plaatkant. Maar het werd een onverwacht succes. Dat is maar goed ook want zonder dat succes zouden andere favorieten er in hun vorm niet gekomen zijn.
 
OK, niet dé favoriet - dat is "Hemispheres" - maar wel een prachtplaat met daarop behalve het titelnummer ook andere favorieten zoals "A Passage To Bangkok" en "Something For Nothing" en de prachtige ballad "Tears"
Reacties
The Smiths, dat heb ik destijds praktisch helemaal gemist. Enerzijds vanwege andere belangstelling en bezigheden, anderzijds vanwege een zekere vooringenomenheid. Maar uiteindelijk is het toch nog goed gekomen.  Het hinkt een beetje op twee gedachten, aan de ene kant ademt het een zekere luchtigheid maar aan de andere kant is het helemaal niet vrolijk ("Hang The DJ!") maar zonder dat het ontaardt in gelamenteer. Dat laatste is dan vooral te danken aan de zang van Morrisey. Het gitaarwerk van Johnny Marr is schitterend en de bas en drum zijn ...eeehhh... adequaat.
 
Dit is - tot nu toe - mijn favoriete liedje van ze:

Reacties

Rush weet me ook regelmatig kippenvel te bezorgen. Met "Tears" van "2112" en "The Garden" van "Clockwork Angels" bijvoorbeeld. Maar ook met "Losing It" van "Signals". Maar dan deze live versie van "R40"....De wetenschap dat dit laatste tournee was geeft het nog wat extra lading. Voor mij persoonlijk had het die extra lading al.
 
Als ik erbij was geweest én ik had geweten dat dit de laatste tournee zou zijn dan zou ik zeker een traantje gelaten hebben. Maar goed, die tournee is helemaal niet in Europa geweest en al was ik erbij geweest, dan had ik het niet geweten. Wel verwacht waarschijnlijk. En als ik Geddy hoor zingen op R40 dan denk ik dat het zo het beste is. Je hoort 'm gewoon moeite doen. Kijk, dat ie in de jaren '80 al gestopt is met gillen, daar ben ik nooit rouwig om geweest, maar nu doet hij mij iets te vaak 'een Dickinsonnetje', en dat is jammer.
 
Trouwens, bij de aankondiging van die violist "Ben Meek" heb ik steeds de neiging om te zingen: "And the meek shall inherit the earth".
 
Afijn, dat traantje kwam alsnog, daar achter mijn bureau. 
Reacties
Ik had ineens zin om mijn favoriete Ronnie James Dio nummer te posten maar ik kwam er niet uit. Wat moet het worden, iets uit z'n Rainbow periode, iets uit z'n Black Sabbath periode of uit z'n DIO periode? Nou vooruit dan, m'n favoriet uit z'n DIO periode dan maar.
 
Ik leerde RJD kennen als zanger van "Love is All" (de zingende kikker) alleen wist ik dat toen niet want ik dacht: "Ik wist niet dat Roger Glover zo goed kan zingen, daar moet hij wat meer mee doen". De 'bewuste' kennismaking kwam in 1976 toen een ouwe schoolkameraad met "Rainbow Rising" aan kwam zetten met de mededeling "nieuwe band van de gitarist van Deep Purple". Ik was zwaar onder de indruk, van de nummers, het gitaarwerk, het drumwerk van Cozy Powell, de toetsen, de sound - met dat toegevoegde orkest - en vanwege die STEM!
 
Een paar jaar later was ik onaangenaam verrast toen RJD stopte bij Rainbow en naar Black Sabbath verhuisde. Dat was toch vergane glorie? Ik had het mis. Ik was zeer blij verrast door "Heaven and Hell". Die LP deed ik mezelf cadeau op mijn 21e verjaardag. Het eerste nummer "Neon Knights" is meteen ook mijn favoriet van de LP en tevens een van m'n Black Sabbath favorieten. 
 
De volgende onaangename verrassing was toen RJD stopte bij Black Sabbath om als DIO voor zichzelf te gaan beginnen: "Dat kan toch niks worden"....Ik had het alweer mis. Die twee eerste LP's heb ik grijs gedraaid en dit is mijn DIO favoriet.



Reacties

Behalve een geniale muzikant was Frank Zappa ook goed in het maken van spotprenten. Muzikale spotprenten welteverstaan. Zo krijgt bijvoorbeeld religie er op "You Are What You Is" uit 1981 behoorlijk van langs (en niet te zuinig ook getuige dit nummer, maar bijvoorbeeld ook op "Heavenly Bank Account") maar ook het slaafs najagen van 'schoonheid': https://www.youtube.com/watch?v=EBs-dAntW-Q
Ik zou het geen milde maar bijtende spot willen noemen. 

Deze plaat is inmiddels 36 jaar oud maar nog steeds actueel. Frank Zappa overleed 23 jaar geleden maar ik vraag me wel eens af wat hij er in deze tijd mee gedaan zou hebben.

Reacties

Tja, The Doors. Ooit kocht ik de eerste twee LP's (uitgevoerd als één dubbel-LP). Die twee platen vind ik prachtig. Voor de rest hoeft het voor mij niet zo, op een enkele uitzondering na, nee ook "L.A. Woman" niet. Mijn favorieten komen dan ook van deze twee platen. Dat zijn "Strange Days" en deze van "The Doors". Ik heb ook vrij weinig met de teksten van Jim Morrison, ik heb zelfs een beetje een hekel aan dat gedeclameer (o.a. op draken als "The End" en "Horse Latitudes"; voor gedichten koop ik wel een boek, not!) en "Crystal Ship" is vooral een favoriet vanwege de melodie en (de overgang naar) het instrumentale middenstuk. Maar er staat prachtige muziek op deze platen en Jim Morrison was een goeie zanger. 

 


Reacties
Diverse linkjes
Oud weblog Millstreet Blues

Mijn Facebook pagina

Website Bon Scotch

3 Horns music Site van m'n broer Hans, componist, arrangeur, dirigent en muziekdocent

HBL Fotografie Hannie Berkers, schoonzus, fotografe

BLAST Blues Promotion