Hemispheres

Nee, dit is voor mij niet dé favoriet maar wel één van dé. Maar volgens mij is het wel hun belangrijkste album want zonder deze plaat zouden die andere favorieten er waarschijnlijk nooit gekomen zijn.
 
Na het - niet meer dan redelijke - succes van "Fly By Night" was "Caress Of Steel" een behoorlijke tegenvaller. Ze kregen nog één kans. Maar met 2112 kwamen ze met net dát waar de platenmaatschappij niét om gevraagd had, namelijk een epic van een hele plaatkant. Maar het werd een onverwacht succes. Dat is maar goed ook want zonder dat succes zouden andere favorieten er in hun vorm niet gekomen zijn.
 
OK, niet dé favoriet - dat is "Hemispheres" - maar wel een prachtplaat met daarop behalve het titelnummer ook andere favorieten zoals "A Passage To Bangkok" en "Something For Nothing" en de prachtige ballad "Tears"
Reacties
The Smiths, dat heb ik destijds praktisch helemaal gemist. Enerzijds vanwege andere belangstelling en bezigheden, anderzijds vanwege een zekere vooringenomenheid. Maar uiteindelijk is het toch nog goed gekomen.  Het hinkt een beetje op twee gedachten, aan de ene kant ademt het een zekere luchtigheid maar aan de andere kant is het helemaal niet vrolijk ("Hang The DJ!") maar zonder dat het ontaardt in gelamenteer. Dat laatste is dan vooral te danken aan de zang van Morrisey. Het gitaarwerk van Johnny Marr is schitterend en de bas en drum zijn ...eeehhh... adequaat.
 
Dit is - tot nu toe - mijn favoriete liedje van ze:

Reacties

Rush weet me ook regelmatig kippenvel te bezorgen. Met "Tears" van "2112" en "The Garden" van "Clockwork Angels" bijvoorbeeld. Maar ook met "Losing It" van "Signals". Maar dan deze live versie van "R40"....De wetenschap dat dit laatste tournee was geeft het nog wat extra lading. Voor mij persoonlijk had het die extra lading al.
 
Als ik erbij was geweest én ik had geweten dat dit de laatste tournee zou zijn dan zou ik zeker een traantje gelaten hebben. Maar goed, die tournee is helemaal niet in Europa geweest en al was ik erbij geweest, dan had ik het niet geweten. Wel verwacht waarschijnlijk. En als ik Geddy hoor zingen op R40 dan denk ik dat het zo het beste is. Je hoort 'm gewoon moeite doen. Kijk, dat ie in de jaren '80 al gestopt is met gillen, daar ben ik nooit rouwig om geweest, maar nu doet hij mij iets te vaak 'een Dickinsonnetje', en dat is jammer.
 
Trouwens, bij de aankondiging van die violist "Ben Meek" heb ik steeds de neiging om te zingen: "And the meek shall inherit the earth".
 
Afijn, dat traantje kwam alsnog, daar achter mijn bureau. 
Reacties
Ik had ineens zin om mijn favoriete Ronnie James Dio nummer te posten maar ik kwam er niet uit. Wat moet het worden, iets uit z'n Rainbow periode, iets uit z'n Black Sabbath periode of uit z'n DIO periode? Nou vooruit dan, m'n favoriet uit z'n DIO periode dan maar.
 
Ik leerde RJD kennen als zanger van "Love is All" (de zingende kikker) alleen wist ik dat toen niet want ik dacht: "Ik wist niet dat Roger Glover zo goed kan zingen, daar moet hij wat meer mee doen". De 'bewuste' kennismaking kwam in 1976 toen een ouwe schoolkameraad met "Rainbow Rising" aan kwam zetten met de mededeling "nieuwe band van de gitarist van Deep Purple". Ik was zwaar onder de indruk, van de nummers, het gitaarwerk, het drumwerk van Cozy Powell, de toetsen, de sound - met dat toegevoegde orkest - en vanwege die STEM!
 
Een paar jaar later was ik onaangenaam verrast toen RJD stopte bij Rainbow en naar Black Sabbath verhuisde. Dat was toch vergane glorie? Ik had het mis. Ik was zeer blij verrast door "Heaven and Hell". Die LP deed ik mezelf cadeau op mijn 21e verjaardag. Het eerste nummer "Neon Knights" is meteen ook mijn favoriet van de LP en tevens een van m'n Black Sabbath favorieten. 
 
De volgende onaangename verrassing was toen RJD stopte bij Black Sabbath om als DIO voor zichzelf te gaan beginnen: "Dat kan toch niks worden"....Ik had het alweer mis. Die twee eerste LP's heb ik grijs gedraaid en dit is mijn DIO favoriet.



Reacties

Behalve een geniale muzikant was Frank Zappa ook goed in het maken van spotprenten. Muzikale spotprenten welteverstaan. Zo krijgt bijvoorbeeld religie er op "You Are What You Is" uit 1981 behoorlijk van langs (en niet te zuinig ook getuige dit nummer, maar bijvoorbeeld ook op "Heavenly Bank Account") maar ook het slaafs najagen van 'schoonheid': https://www.youtube.com/watch?v=EBs-dAntW-Q
Ik zou het geen milde maar bijtende spot willen noemen. 

Deze plaat is inmiddels 36 jaar oud maar nog steeds actueel. Frank Zappa overleed 23 jaar geleden maar ik vraag me wel eens af wat hij er in deze tijd mee gedaan zou hebben.

Reacties

Tja, The Doors. Ooit kocht ik de eerste twee LP's (uitgevoerd als één dubbel-LP). Die twee platen vind ik prachtig. Voor de rest hoeft het voor mij niet zo, op een enkele uitzondering na, nee ook "L.A. Woman" niet. Mijn favorieten komen dan ook van deze twee platen. Dat zijn "Strange Days" en deze van "The Doors". Ik heb ook vrij weinig met de teksten van Jim Morrison, ik heb zelfs een beetje een hekel aan dat gedeclameer (o.a. op draken als "The End" en "Horse Latitudes"; voor gedichten koop ik wel een boek, not!) en "Crystal Ship" is vooral een favoriet vanwege de melodie en (de overgang naar) het instrumentale middenstuk. Maar er staat prachtige muziek op deze platen en Jim Morrison was een goeie zanger. 

 


Reacties

Iron Maiden is een grote band geworden die in een eigen vliegtuig de wereld rond vliegt. Maar toch is het ooit ergens mee begonnen. Met nummers op verzamelplaten zoals Metal Massacre onder andere. Ik las daarover en leende die platen in de platen-uitleen van Sjef Wiersma in Oostelbeers. Die uitleen had de naam "Keereweerom" en die had alles wat maar een beetje interessant was, en ook al die nieuwe metal die toen in opkomst kwam. Zo leerde ik Iron Maiden kennen. De debuutplaat kocht ik zelf en vond ik geweldig. Dat vind ik nog steeds trouwens. Dit nummer is daarvan mijn favoriet. Het baslijntje waarmee het begint is dusdanig in mijn systeem verankerd dat ik het een keer bij een repetitie stond te pielen zonder het zelf in de gaten te hebben, totdat Mari ineens inzette: "Unchain The Colours......." Prachtige herinneringen.

Reacties

Een Vrijdagmiddag ergens in de jaren 70. Ik fiets uit school naar huis en wordt ingehaald door Tiny op z'n brommer (dat moet dus na 2 November 1975 geweest zijn, ik denk tenminste niet dat hij illegaal op 'n brommer rond reed). Hij haalt een LP onder z'n jas vandaan. "Die móet je luisteren". Dat was "Genesis Live". Tot toen kende ik Genesis alleen nog uit de bijbel.
In huize Berkers is nog geen platenspeler aanwezig dus ik mee naar de Dr. Schaepmanlaan waar we de LP op Tiny z'n platenspeler leggen (een wit 'koffer-geval' met bijpassende plastic speakers). Indrukwekkend intro met die mellotron al weet ik dan nog niet dat dat zo heet. 
Tiny kent de plaat al want bij kant 2 waarschuwt hij me dat ik zo meteen ga schrikken. "Ja ja" denk ik nog. Maar hij heeft gelijk. Na zo'n 6 minuten schiet ik een paar meter omhoog (bij wijze van overdrijven). 

Tja, "Genesis Live" uit 1973 is mijn kennismaking met Genesis. Er zullen nog vele Genesis platen volgen. Niet allemaal even succesvol trouwens. Maar bij "The Musical Box" schiet ik nog steeds na zo'n 6 minuten omhoog en ik tel nog steeds het aantal klappen dat men aan het einde van  "The Knife" geeft, al weet ik al dik 40 jaar dat dat er 14 zijn. En het zinnetje "This was an unaccompanied bass-bubble solo from Michael Rutherford" blijft in mijn geheugen gegrift zitten. Door ons werd dit als volgt geleend: "This was an unaccompanied bass-bubble solo from our bassplayer Gerard Berkers" 

Reacties

Na de overdonderende kennismaking met Rush middels "Hemispheres" kon het natuurlijk alleen maar tegenvallen. En dat deed het ook in 1980 met "Permanent Waves". Inmiddels is alles enigszins op een andere plek gevallen en draai ik deze vaker dan het 'oudere' materiaal. Maar toen viel het me tegen op een enkel nummer na en een van die uitzonderingen was "Natural Science", wat nog steeds een van m'n favorieten is trouwens. 
 
Dat had niet alleen te maken met het feit dat dit nog een beetje neigde naar het epische karakter van 'oudere' platen. Nee, de tekst prikkelde mijn fantasie, want het idee dat zo'n plasje water een universum op zich herbergt sloot aan bij mijn eigen fantasie. Alleen ging mijn fantasie nog veel verder namelijk dat elk atoom (van zoiets als 'higgs-deeltjes' hadden we nog niet gehoord dus bij mijn weten was dat de kleinste eenheid van materie) op zich weer een universum op zich zou bevatten. Ik kon me in dat soort fantasieën helemaal verliezen en "Natural Science" was daarbij de ideale soundtrack.
Reacties
"The Lamb Lies Down On Broadway" van Genesis hoorde ik voor het eerst op het stereomeubel in de kamer van de familie Deelen te Heeze, ergens tweede helft jaren '70.
We besloten ter plekke om een cassette recorder aan te sluiten en die dubbel-LP op te nemen. Dat meubel was stuk óf het kabeltje was niet goed óf niet goed aangesloten. Maar toen ik thuis kwam stond er maar aan één kant geluid. Echt heel rouwig was ik er niet om want ik vond het maar een maffe plaat. Maar toch kocht ik eind jaren '70 de dubbel-LP toen ik eenmaal zelf apparatuur had. Toen had ik dus ook ineens de kans om het 'verhaal' van Rael te bestuderen maar tot op de dag van vandaag heb ik dat niet kunnen opbrengen. Wel zitten een aantal tekstpassages gebeiteld in mijn systeem:

You gotta get in to get out

..geniaal! Alleen had ik er toen heel andere associaties bij.
En het volgende gedeelte zing ik altijd mee:
 
Caryl Chessman sniffs the air and leads the parade, he know in a scent,
you can bottle all you made.
There's Howard Hughes in blue suede shoes, smiling at the majorettes
smoking Winston Cigarettes.
And as the song and dance begins, the children play at home
with needles; needles and pins.
 
..vooral die laatste zin.
 
Maar echt 'landen' wilde de plaat nooit. 
 
In 1998 kwam "The Genesis Archives 1967 - 1975" uit, met hierop een integrale live uitvoering van "The Lamb.." Ik weet nog goed dat ik die box bestelde, thuis kreeg en een hele middag (ik had vrij, niet speciaal hiervoor, waarom dan wel weet ik niet meer) heb gedraaid. Ik weet ook nog goed dat die luistersessie gepaard ging met een halve fles whisky. Ik weet ook nog goed dat aan het einde van de middag vrienden aan de deur stonden met een uitnodiging voor een barbecue. Ik weet ook nog goed dat ik die uitnodiging toen afsloeg. Ik weet alleen niet meer of dat vanwege die fles whisky of vanwege die CD box was. Ik denk het eerste.
In ieder geval was ik vooral heel erg gecharmeerd van die uitvoering van "The Lamb...". Toen is "The Lamb..." bij mij alsnog geland en inmiddels is die live-versie een van m'n Genesis favorieten. In eerste instantie was "Fly On A Windshield" mijn favoriete track maar later werd dat "In The Cage" - wat ik in eerste instantie maar een puinhoop vond.


Reacties
Diverse linkjes
Oud weblog Millstreet Blues

Mijn Facebook pagina

Website Bon Scotch

3 Horns music Site van m'n broer Hans, componist, arrangeur, dirigent en muziekdocent

HBL Fotografie Hannie Berkers, schoonzus, fotografe

BLAST Blues Promotion