Hemispheres
Abonneren

Abonneren op nieuwe artikelen

Reageren?

Het reactieformulier heb ik vanwege spam verwijderd maar je weet me toch wel te vinden, toch?

Gisteren was het precies 42 jaar geleden dat Rush's 4e album "2112" verscheen. Wat mij betreft één van hun beste albums. Niet mijn favoriet - dat is "Hemispheres" - maar wel hun meest cruciale album. Dat zit zo: 

De platenmaatschappij had het vertrouwen in de band enigszins verloren, "Caress Of Steel" was een commerciële tegenvaller en de band kreeg nog één kans maar werd wel op het hart gedrukt met een iets meer radiovriendelijke plaat te komen.
Die eigenwijze heren van Rush deden echter het tegenovergestelde en kwamen met "2112", met een epic van één héle plaatkant. En de rest is historie. 

Dat is wat mij betreft de bonus van deze toch al geweldige plaat: hij gaf de 'mannen in pakken achter een bureau' het nakijken en de eigenwijze muzikanten kregen gelijk. Ja, áchteraf ja. Maar ik denk dat als Rush toen braaf had geluisterd naar die 'mannen in pakken achter een bureau die nou eenmaal over de centen gingen' platen als "Farewell To Kings" en "Hemispheres"er helemaal niet gekomen zouden zijn. 

Dus bij deze: Hulde aan alle eigenwijze muzikanten. 

 



Reacties

 

Over dat ik eind jaren 70/begin jaren 80 veel naar hardrock/metal luisterde maar daarvan halverwege de jaren 80 afhaakte en daardoor de opkomst van de trash-metal grotendeels aan mij voorbij ging heb ik het al eens eerder gehad. Toch pikte ik daar nog wel wat van mee, bijvoorbeeld Megadeth. Zo gek is dat dan weer niet want van die zogenaamde "Big 4" van de trash-metal was Megadeth wel het minst trashy. Ik begon in 1994 met "Youthenasia" waarna al snel "Rust In Peace" volgde (mét bonus CD "Hidden Treasures"). Maar het zou tot een paar weken geleden duren voor "Countdown To Extinction"  uit 1992 volgde. En raad eens, het is gelijk mijn favoriet Megadeth album met "Symphony Of Destruction" als favoriet nummer, onder andere vanwege het o zo simpele maar ook o zo lekkere riffje

Reacties

In 2013 toen ik in Huize Padua verbleef kreeg ik dagelijks bezoek. Familie, vrienden, collega's etc. Maar ook af en toe wel eens heel onverwachte personen. Meestal kondigden die zich wel van tevoren aan via Henriëtte en m'n broer. Op een keer vertelde Henriëtte me dat Harry Rutte op bezoek zou komen.
Hè? Harry Rutte? Die kende ik slechts oppervlakkig. We kwamen elkaar regelmatig tegen als er ergens een bandje speelde en meestal wisselden we ook wel een paar woorden. Voor mij gold dat - ondanks dat we niet helemaal van dezelfde muziek houden - ik wel de manier herkende waaróp hij van muziek hield (vaag verhaal). Waarschijnlijk is dat wederzijds.
OK, dus op een avond komt Harry binnen op m'n kamer. Ik kon het niet laten om te vragen waarom juist hij bij mij op bezoek wilde komen, zo'n dikke kennissen zijn we namelijk niet. Het antwoord weet ik niet meer precies maar het kwam erop neer dat hij op Facebook had gelezen wat er was gebeurd en zich dat aantrok en daarom heel graag op bezoek wilde komen.
Wat ik ook nog goed weet is dat hij een cadeau voor me bij had, een CD van Glenn Hansard ("Rythm and Repose"). Ik had nog nooit van de goede man gehoord, hij schijnt ook nog acteur te zijn.
Maar goed, die CD: Ik heb 'm verschillende keren gedraaid maar hij kon me niet bijzonder bekoren. Maar ik zat toen in die fase dat eigenlijk geen enkele muziek me kon bekoren. Eigenlijk kon toen bijna niks mij bekoren, TV niet, boeken niet, tijdschriften niet, internet niet en dus ook muziek niet. Dat klinkt nu heel apart en dat is het ook. Trouwens, het plezier in muziek, boeken, tijdschriften en TV is terug maar  wel veranderd.
Maar goed, toen ik in April 2014 bij Padua vertrok gingen alle CD's die ik daar had samen met de kaarten die daar aan de muur gehangen hebben in een doos mee naar huis. Tot afgelopen weekeinde is die doos niet meer open geweest. Ik was eigenlijk op zoek naar een andere CD waarvan ik wist dat die in die doos moest zitten. En zo kwam ik deze CD van Glenn Hansard ook weer tegen. Ik realiseerde me dat ik er destijds weinig aan vond maar dat ik toen eigenlijk nérgens wat aan vond en dat dat veranderd is en dat dat voor deze CD ook wel eens zou kunnen gelden.  En inderdaad, hij bevalt me een stuk beter dan in mijn herinnering. Mijn favoriete CD zal het niet worden maar het feit dat iemand die je slechts oppervlakkig kent dat hele teringeind van Asten naar Boekel (toch zo'n 30Km enkele reis) gaat rijden om op bezoek te komen en óók nog eens een cadeau mee brengt maakt het sowieso een van de meest bijzondere CD's die ik heb.
Reacties
Eigenlijk is dit een 'tussenalbum'. Het succes van "Let There Be Rock/Whole Lotta Rosie" was net geweest en dat van "Highway To Hell" moest nog komen. De single van dit album "Rock 'n' Roll Damnation" vind ik zelfs een heel matig nummer.
Toch is dit mijn favoriete AC/DC album vanwege knallers als "Riff Raff", "Sin City","Kicked In The Teeth" en vooral - mijn AC/DC favoriet - "Downpayment Blues"



Reacties
Ergens in de zomer van 1978 tijdens de pauze van m'n vakantiewerk in het St. Annaziekenhuis te Geldrop kocht ik bij Foole in Geldrop "Live and Dangerous" van Thin Lizzy nadat ik daarover gelezen had in (toen nog) Muziekkrant Oor. Toen ik die plaat thuis opzette was ik helemaal verkocht en het markeert het begin van een levenslange liefde voor alles wat Phil Lynott uitspookte met een voorkeur voor deze bezetting van Thin Lizzy - hoe goed ik die "Black Rose" bezetting met Gary Moore daarna ook vond. 
L&D draaide ik grijs. Studio albums van die bezetting volgden later pas, dat begon eigenlijk toen ik "Fighting" bij neef Piet aantrof, een paar jaar daarna. 
Op de studio albums staan vele pareltjes die de officiële live registraties niet haalden. En dit is er eentje van en ook gelijk een van mijn Thin Lizzy favorieten.

Reacties


In 1979 las ik een recensie van het live album "Live Magnetic Air" van Max Webster. Ik had al wel eens gelezen over de band in een artikel over Rush - met wie ze getourd hadden - dus ik wist al wel dat Max Webster een band en geen persoon was. Ook de omschrijving 'Zappa achtige rock met weirde trekjes' - als ik me goed herinner - sprak me aan. Niet zozeer vanwege die associatie met Zappa trouwens want daar luisterde ik nog niet naar, nog steeds nauwelijks trouwens. Maar ik wist wel dat als je het hebt over 'Zappa-achtig' dat 'weirde trekjes' dan een pleonasme is. Maar goed, ik kocht de LP en naderhand nam ik ook de 4 reeds bestaande studio-albums op cassette op. In 1981 kocht ik nog de nieuwe LP  "Universal Juveniles" maar dat viel eigenlijk tegen - op "Battle Scar" na dan dat ze opnamen samen met Rush. De band was namelijk uiteen aan het vallen en men riep de hulp van hun vrienden van Rush in om het album af te maken. Het zou het laatste Max Webster album zijn want Kim Mitchell trok er de stekker uit en ging solo.
Ik heb die twee LP's helemaal grijs gedraaid en die cassette's - in figuurlijke zin dan - ook.

In de jaren '90 wilde ik die platen graag op CD hebben maar het bestellen via internet was nog niet zo in zwang. Maar een vriend van me ging op familiebezoek in Canada en kreeg van mij een verlanglijstje mee. Hij vertelde me dat hij - toen hij met dat lijstje een platenzaak binnen liep - een goedkeurende opmerking kreeg over zijn goede smaak. Kim Mitchell is daar - ondanks dat hij buiten Canada nauwelijks bekend is - namelijk een grote naam. Op de CD's staat dan ook "Featuring Kim  Mitchell".
Inmiddels heb ik alles van Max Webster in huis en ook het meeste van Kim Mitchell. Het Max Webster materiaal vind ik nog steeds geweldig maar Kim Mitchell solo is niet meer dan heel aardig met enkele uitschieters naar boven. 


Reacties
18 Juni 1980, mijn 21e verjaardag: ik besluit om mezelf een LP cadeau te doen. Maar welke? Ik was een paar jaar geleden helemaal gevallen voor Rainbow en dan vooral voor Ronnie James Dio en ik was helemaal niet blij met zijn vertrek naar Black Sabbath. Ja, een paar jaar daarvoor luisterde ik redelijk veel naar Black Sabbath en vooral "Sabotage" uit 1975 kon mij erg bekoren maar ik zag die combi met RJD helemaal niet zitten. Maar ik was ook wel benieuwd dus luisterde ik "Heaven and Hell" in een platenzaak.
Welnu...ik werd van m'n sokken geblazen.
Inmiddels is dit zowel mijn favoriete RJD album als mijn favoriete BS album. En hiervan is dit mijn favoriete nummer:

Reacties

Van Jethro Tull heb je in grote lijnen twee verschijningsvormen, namelijk aan de ene kant de band die eind jaren '60 als blues(rock)band begon en daarna haar grenzen verlegde (alhoewel, zeg maar gerust alle grenzen vaarwel zei) en veel fans aan zich bond in de jaren '70 en aan de andere kant het solo project van Ian Anderson onder de naam Jethro Tull vanaf 1980. Dat tweede tijdperk begon met het album "A" in 1980. In eerste instantie was dat als solo album bedoeld maar op het laatste moment besloot Anderson het toch als Jethro Tull uit te brengen (uit commercieel oogpunt misschien?). Daar waren de heren van JT niet blij mee. OK, dat was het dan, alleen Martin Barré bleef. "A" is nog wel een mooi album en vooral opvolger "The Broadsword And The Beast" vind ik een topper. Maar daarna verliest JT/Anderson mijn interesse.
 
Nee, geef mij dat eerste tijdperk dan maar, met voor mij als hoogtepunt "Songs From The Wood" uit 1977. Ik weet nog goed toen ik die plaat aanschafte. Op Zaterdag werkte ik in het St. Annaziekenhuis te Geldrop, samen met mijn twee jongere broers. Daar was ik altijd om half 4 al afgewerkt en soms besloot ik dan om m'n broers te vragen met iemand anders mee naar huis te rijden en door te karren naar Eindhoven om platenzaken te bezoeken. Meestal een beetje op goed geluk maar deze keer wist ik al welke plaat er moest worden aangeschaft. Het Live-album "Bursting Out" uit 1978 had ik al een heel tijdje in mijn bezit. Ik vond (en vind) dit een geweldig album en voor mij sprong "Songs From The Wood" er bovenuit. Dus die plaat wilde ik hebben. Bij thuiskomst verdween ik met die LP naar m'n kamer om daar een heel tijdje niet meer vanaf te komen. Alle JT platen uit de jaren '70 hebben wel klassieke - en folk invloeden maar op deze plaat vind ik die combi perfect. En "Velvet Green" is voor mij het hoogtepunt van de plaat.
Reacties (1)
In de tweede helft van de lagere school was ik bevriend met Erik (of is het Eric?). Erik had een zus Margot die een paar jaar ouder was en al naar heel andere muziek luisterde dan wij. Die zus had een LP, namelijk de eerste LP van Simon & Garfunkel, met daarop de oerversie van "The Sound Of Silece" (toen nog niet verpest door het toevoegen van allerlei instrumenten zoals elektrische gitaar). Die LP was voor ons verboden terrein, daar mochten wij absoluut niet aankomen.
Ja ja...
Dat moet je natuurlijk nooit zeggen tegen van die jochies van een jaar of 10.
Als ik dat nummer hoor denk ik altijd aan Erik en z'n zus Margot en die LP die wij niet mochten draaien.
Een paar jaar geleden - rond de tijd dat wij bijna allemaal 50 werden - hadden we een reünie met onze 6e klas. Bijna iedereen was er. Ook Erik. Bijna iedereen was veranderd,. Ik ook. Erik ook. We hadden elkaar tientallen jaren niet gezien. Maar toch herkenden we elkaar. Maar toen ik vroeg hoe het met z'n zus was betrok hij want ze bleek niet meer te leven. Een pijnlijk moment, al kon ik dat natuurlijk niet weten. Maar goed...Margot, waar je ook bent, deze is voor jou en sorry dat we aan je spullen hebben gezeten:
Reacties

Het debuutalbum van Montrose uit 1973 is een van de pijlers van de hedendaagse hardrock/metal en is een klassieker. Naast gitarist Ronnie Montrose (overleden in 2012) kwam ook ene Sammy Hagar hier bovendrijven. Lang heeft de band niet bestaan en het debuut werd niet meer overtroffen maar tóch komt mijn favoriete Montrose nummer van hun tweede plaat uit 1974.
 

Ronnie Montrose kwam later nog met de band Gamma - ook niet bepaald een misselijk bandje. En Sammy Hagar kon later ook nog best redelijk aan de bak.

Reacties
Diverse linkjes
Oud weblog Millstreet Blues

Mijn Facebook pagina

Website Bon Scotch

3 Horns music Site van m'n broer Hans, componist, arrangeur, dirigent en muziekdocent

HBL Fotografie Hannie Berkers, schoonzus, fotografe

BLAST Blues Promotion