Hemispheres
Eigenlijk is dit een 'tussenalbum'. Het succes van "Let There Be Rock/Whole Lotta Rosie" was net geweest en dat van "Highway To Hell" moest nog komen. De single van dit album "Rock 'n' Roll Damnation" vind ik zelfs een heel matig nummer.
Toch is dit mijn favoriete AC/DC album vanwege knallers als "Riff Raff", "Sin City","Kicked In The Teeth" en vooral - mijn AC/DC favoriet - "Downpayment Blues"



Reacties
Ergens in de zomer van 1978 tijdens de pauze van m'n vakantiewerk in het St. Annaziekenhuis te Geldrop kocht ik bij Foole in Geldrop "Live and Dangerous" van Thin Lizzy nadat ik daarover gelezen had in (toen nog) Muziekkrant Oor. Toen ik die plaat thuis opzette was ik helemaal verkocht en het markeert het begin van een levenslange liefde voor alles wat Phil Lynott uitspookte met een voorkeur voor deze bezetting van Thin Lizzy - hoe goed ik die "Black Rose" bezetting met Gary Moore daarna ook vond. 
L&D draaide ik grijs. Studio albums van die bezetting volgden later pas, dat begon eigenlijk toen ik "Fighting" bij neef Piet aantrof, een paar jaar daarna. 
Op de studio albums staan vele pareltjes die de officiële live registraties niet haalden. En dit is er eentje van en ook gelijk een van mijn Thin Lizzy favorieten.

Reacties


In 1979 las ik een recensie van het live album "Live Magnetic Air" van Max Webster. Ik had al wel eens gelezen over de band in een artikel over Rush - met wie ze getourd hadden - dus ik wist al wel dat Max Webster een band en geen persoon was. Ook de omschrijving 'Zappa achtige rock met weirde trekjes' - als ik me goed herinner - sprak me aan. Niet zozeer vanwege die associatie met Zappa trouwens want daar luisterde ik nog niet naar, nog steeds nauwelijks trouwens. Maar ik wist wel dat als je het hebt over 'Zappa-achtig' dat 'weirde trekjes' dan een pleonasme is. Maar goed, ik kocht de LP en naderhand nam ik ook de 4 reeds bestaande studio-albums op cassette op. In 1981 kocht ik nog de nieuwe LP  "Universal Juveniles" maar dat viel eigenlijk tegen - op "Battle Scar" na dan dat ze opnamen samen met Rush. De band was namelijk uiteen aan het vallen en men riep de hulp van hun vrienden van Rush in om het album af te maken. Het zou het laatste Max Webster album zijn want Kim Mitchell trok er de stekker uit en ging solo.
Ik heb die twee LP's helemaal grijs gedraaid en die cassette's - in figuurlijke zin dan - ook.

In de jaren '90 wilde ik die platen graag op CD hebben maar het bestellen via internet was nog niet zo in zwang. Maar een vriend van me ging op familiebezoek in Canada en kreeg van mij een verlanglijstje mee. Hij vertelde me dat hij - toen hij met dat lijstje een platenzaak binnen liep - een goedkeurende opmerking kreeg over zijn goede smaak. Kim Mitchell is daar - ondanks dat hij buiten Canada nauwelijks bekend is - namelijk een grote naam. Op de CD's staat dan ook "Featuring Kim  Mitchell".
Inmiddels heb ik alles van Max Webster in huis en ook het meeste van Kim Mitchell. Het Max Webster materiaal vind ik nog steeds geweldig maar Kim Mitchell solo is niet meer dan heel aardig met enkele uitschieters naar boven. 


Reacties
18 Juni 1980, mijn 21e verjaardag: ik besluit om mezelf een LP cadeau te doen. Maar welke? Ik was een paar jaar geleden helemaal gevallen voor Rainbow en dan vooral voor Ronnie James Dio en ik was helemaal niet blij met zijn vertrek naar Black Sabbath. Ja, een paar jaar daarvoor luisterde ik redelijk veel naar Black Sabbath en vooral "Sabotage" uit 1975 kon mij erg bekoren maar ik zag die combi met RJD helemaal niet zitten. Maar ik was ook wel benieuwd dus luisterde ik "Heaven and Hell" in een platenzaak.
Welnu...ik werd van m'n sokken geblazen.
Inmiddels is dit zowel mijn favoriete RJD album als mijn favoriete BS album. En hiervan is dit mijn favoriete nummer:

Reacties

Van Jethro Tull heb je in grote lijnen twee verschijningsvormen, namelijk aan de ene kant de band die eind jaren '60 als blues(rock)band begon en daarna haar grenzen verlegde (alhoewel, zeg maar gerust alle grenzen vaarwel zei) en veel fans aan zich bond in de jaren '70 en aan de andere kant het solo project van Ian Anderson onder de naam Jethro Tull vanaf 1980. Dat tweede tijdperk begon met het album "A" in 1980. In eerste instantie was dat als solo album bedoeld maar op het laatste moment besloot Anderson het toch als Jethro Tull uit te brengen (uit commercieel oogpunt misschien?). Daar waren de heren van JT niet blij mee. OK, dat was het dan, alleen Martin Barré bleef. "A" is nog wel een mooi album en vooral opvolger "The Broadsword And The Beast" vind ik een topper. Maar daarna verliest JT/Anderson mijn interesse.
 
Nee, geef mij dat eerste tijdperk dan maar, met voor mij als hoogtepunt "Songs From The Wood" uit 1977. Ik weet nog goed toen ik die plaat aanschafte. Op Zaterdag werkte ik in het St. Annaziekenhuis te Geldrop, samen met mijn twee jongere broers. Daar was ik altijd om half 4 al afgewerkt en soms besloot ik dan om m'n broers te vragen met iemand anders mee naar huis te rijden en door te karren naar Eindhoven om platenzaken te bezoeken. Meestal een beetje op goed geluk maar deze keer wist ik al welke plaat er moest worden aangeschaft. Het Live-album "Bursting Out" uit 1978 had ik al een heel tijdje in mijn bezit. Ik vond (en vind) dit een geweldig album en voor mij sprong "Songs From The Wood" er bovenuit. Dus die plaat wilde ik hebben. Bij thuiskomst verdween ik met die LP naar m'n kamer om daar een heel tijdje niet meer vanaf te komen. Alle JT platen uit de jaren '70 hebben wel klassieke - en folk invloeden maar op deze plaat vind ik die combi perfect. En "Velvet Green" is voor mij het hoogtepunt van de plaat.
Reacties
In de tweede helft van de lagere school was ik bevriend met Erik (of is het Eric?). Erik had een zus Margot die een paar jaar ouder was en al naar heel andere muziek luisterde dan wij. Die zus had een LP, namelijk de eerste LP van Simon & Garfunkel, met daarop de oerversie van "The Sound Of Silece" (toen nog niet verpest door het toevoegen van allerlei instrumenten zoals elektrische gitaar). Die LP was voor ons verboden terrein, daar mochten wij absoluut niet aankomen.
Ja ja...
Dat moet je natuurlijk nooit zeggen tegen van die jochies van een jaar of 10.
Als ik dat nummer hoor denk ik altijd aan Erik en z'n zus Margot en die LP die wij niet mochten draaien.
Een paar jaar geleden - rond de tijd dat wij bijna allemaal 50 werden - hadden we een reünie met onze 6e klas. Bijna iedereen was er. Ook Erik. Bijna iedereen was veranderd,. Ik ook. Erik ook. We hadden elkaar tientallen jaren niet gezien. Maar toch herkenden we elkaar. Maar toen ik vroeg hoe het met z'n zus was betrok hij want ze bleek niet meer te leven. Een pijnlijk moment, al kon ik dat natuurlijk niet weten. Maar goed...Margot, waar je ook bent, deze is voor jou en sorry dat we aan je spullen hebben gezeten:
Reacties

Het debuutalbum van Montrose uit 1973 is een van de pijlers van de hedendaagse hardrock/metal en is een klassieker. Naast gitarist Ronnie Montrose (overleden in 2012) kwam ook ene Sammy Hagar hier bovendrijven. Lang heeft de band niet bestaan en het debuut werd niet meer overtroffen maar tóch komt mijn favoriete Montrose nummer van hun tweede plaat uit 1974.
 

Ronnie Montrose kwam later nog met de band Gamma - ook niet bepaald een misselijk bandje. En Sammy Hagar kon later ook nog best redelijk aan de bak.

Reacties
In 1975 kwam "To The World Of The Future" van Earth & Fire uit. Tijdens de daarbij behorende tournee deden ze ook "De Ruchte" in Someren aan.  Hanny - de toenmalige vriendin en huidige vrouw van Tiny - woonde in Someren. Dus wij met z'n drieën daarheen (op een Zondagavond volgens mij). Het was mijn eerste echte concert en ik wist niet wat ik meemaakte! In mijn herinnering zat iedereen op de grond. En dan die lúcht!
Maar ik was zwaar onder de indruk en dan niet alleen vanwege de strakke pakjes van Jerney Kaagman. Ja - toegegeven - dat ook. We waren alle drie onder de indruk. Dus die muziek moesten we hebben. Maar we waren rond de 16 á 17 en heel veel geld hadden we niet dus spreidden we de kosten: Tiny kocht "Song Of The Marching Children"  uit 1971, Hanny kocht "Atlantis" uit 1973 en ik kocht "To The World Of The Future". Cassette - en bandrecorder deden de rest.
Dit kwam allemaal weer boven naar aanleiding van de opgeleefde aandacht voor Earth & Fire als gevolg van de CD box "Memories" en theatertour "Invitation To The Sound Of Jerney Kaagman and Earth & Fire". Ongelofelijk dat dat al weer 42 jaar geleden is.
Reacties
December 1986 kwam ik te werken bij "d'n DAF". Ik kwam terecht aan een bureaublok met Frans, Harry en nog 'n Frans. 3 totale vreemden voor mij maar ik kwam er al vrij snel achter dat ik met Harry en een van de beide Fransen een grote interesse voor muziek deelde. Er vond wisselwerking plaats - zo gaat dat dan. Frans wekte mijn interesse op voor Alan Stivell en ik wekte zijn interesse op voor Chris Isaak, wiens CD ik net gekocht had en wiens "Blue Hotel" net een hit was. Ik was als een blok gevallen voor dat tinkelende gitaartje gecombineerd met die melancholieke stem.
Als ik die muziek hoor denk ik weer aan mijn begintijd als late twintiger bij d'n DAF met 2*Frans en Harry. Favoriet is dit nummer
(overigens, zijn versie van "Heart Full Of Soul" mag er ook wezen):



Reacties
Net kwam dit nummer voorbij en ik moest denken aan mijn tijd in Huize Padua, ruwweg van Augustus 2013 to April 2014. Helemaal vrijwillig zat ik daar niet want de lichamelijke aspecten van mijn revalidatie daar hadden makkelijk poliklinisch gekund.
Niet dat ik daar opgesloten zat - ik mocht vrij in en uit lopen - maar ik werd wel constant in de gaten gehouden. Het is goed voor mij geweest maar ik vond het een vreselijke tijd. 
Een keer was Tiny (van Back Out en alles wat daaraan vooraf ging) op bezoek en vroeg of ik soms behoefte had aan muziek. Goh, hoe kwam ie daar nou op? Afijn, een tijdje later had hij een stapeltje CD's bij met o.a een kwartet Styx. Mensen die mij kennen en bekend zijn met Styx zullen wel kunnen raden welk kwartet dat was. Deze zat er in ieder geval ook bij. Misschien een beetje melodramatisch om die link te leggen. Sorry daarvoor.



Reacties
Diverse linkjes
Oud weblog Millstreet Blues

Mijn Facebook pagina

Website Bon Scotch

3 Horns music Site van m'n broer Hans, componist, arrangeur, dirigent en muziekdocent

HBL Fotografie Hannie Berkers, schoonzus, fotografe

BLAST Blues Promotion