Hemispheres

Woensdag kwamen we terug uit Cuba, voor mij de 4e keer al weer, voor Henriette zelfs de 11e (elfde!). Voor mij de tweede keer al weer na mijn hersenbloeding. De problemen die ik  daaraan over gehouden heb, heb ik nog steeds en die zullen ook niet meer verdwijnen. Maar erger zullen ze ook niet meer worden al ben ik me er meer bewust van waardoor het lijkt alsof ze erger zijn. Aan de andere kant begin ik steeds handiger te worden in het inzetten van hulpmiddelen en dat schijnt op te vallen.
 
Vorig jaar waren we in hoofdstad Havanna. Nu aan de andere kant van het land in Santiago de Cuba.Daar waren we al twee keer eerder. Het is een ander soort stad, relaxter maar ook chaotischer. Qua bevolking is het, uhhh…'afrikaanser' (ik wilde eigenlijk wat anders schrijven maar dat mag tegenwoordig niet meer). Ook is het de bakermat van de "Cubaanse Son" wat op zijn/haar beurt weer een van de grondslagen van de Salsa is. Dat merk je overal. Muziek en dansen zit te mensen in het bloed. Van de kleinste kinderen tot de oudste ouderen, ik zie ze allemaal los in de heupen dansen. Volgens mij dansen ze al vóórdat ze kunnen lopen. Ik zie daar vaak van die westerse toeristen die een paar danslessen hebben gehad en daar dan wel eens willen laten zien wat ze geleerd hebben. Om je kapot te lachen, allemaal van hout! Uit beleefdheid willen die Cubanen dan wel met die toeristen dansen maar als ze met Henriëtte dansen zie je ze na een paar seconden denken: "Verrek! die kan het echt!"
Als ik dan zie hoe ze daarvan geniet, geniet ik mee. Dat is onbetaalbaar!

Er verandert veel maar er blijft ook veel onveranderd (nog wel, ik kan niet in de toekomst kijken). Zo rijden er nog steeds veel oude auto's rond, veel oude Amerikaanse  bakken maar ook veel Lada's. 
Op de weg van Holguin (waar het vliegveld is) naar Santiago zaten we in zo'n als taxi vermomde oude rammelbak, waarvan de geluidsinstallatie waarschijnlijk meer waard was dan de hele auto. Deze hing met kunst- en vliegwerk aan elkaar en veel onderdelen, zoals bijvoorbeeld deurklinken, zijn bijna niet te vinden. Je stapt dan ook niet zomaar uit want op het moment dat je die klink gevonden hebt staat de chauffeur al bij de deur op z'n geld te wachten. Ik denk trouwens niet dat het hier een uit de hand gelopen veiligheidsmaatregel betreft.
 
Die Chauffeur was trouwens behoorlijk 'van toeterenstein' maar dat viel waarschijnlijk alleen mij op. 
Wat wel aan het veranderen is, is dat WIFI aan het doordringen is al is het behelpen. Ongeveer zoals het bij mij 20 jaar geleden met m'n eerste internet werkte, dat je tijd had om koffie kon gaan zetten als een pagina aan het laden was. Maar kostte een kaart voor een uur internet een paar jaar geleden nog 6 Doller, nu al 3 Dollar (voor de gemiddelde Cubaan nog steeds veel geld), dus dat gaat hard.
Ook zie ik steeds meer mensen, net zoal bij ons, over hun smartphone gebogen staan/lopen. Wat ze ermee doen weet ik ook niet want het internet is er OF niet OF het is heel traag OF het klapt er steeds uit.
 
Inmiddels hebben we nogal wat kennissen hier. Onder andere Guillermo die hier een veelgevraagd percussionist is. Hier dit soort bekenden hebben heeft zo z'n voordelen, je maakt nog eens wat mee. Zo speelde Guillermo met een van z'n drie bands (Vicenson) mee in de opnamen voor een videoclip over een Cubaans straatfeest. En wij waren erbij. Heel bijzonder.

Maar het meest bijzonder vond ik nog wel de 'omstanders' voor wie dit ook een heel bijzondere gebeurtenis was.
 
Of deze dame die snel nieuwe vrienden maakt 
of deze 'happy feet'
 
Zowiezo, door die kenissen zijn we in staat om Cubanen in hun eigen natuurlijke (werk)omgeving te ontmoeten. Daar kan geen georgaiseerde toeristische reis tegenop. Zo waren we bij Leo in de bloemenzaak waar hij werkt.

Regelmatig had ik kippenvel (bij 30 graden). Toen zag ik dit schilderij van ijsberen in Santiago(?!) en snapte ik het.

Nog een kippenvelmoment: Kenissen van Henriëtte uit Veldhoven hebben hier geholpen met het opzetten van een therapie-centrum voor gehandicapte kinderen en namens die mensen zijn wij daar op bezoek geweest, met allerlei kado'tjes. Toen ik ze daar bezig zag met de weinige riemen om te roeien dacht ik aan de vele therapieën welke ik heb kunnen volgen en brak ik even. 
 
Een van de therapieën bestaat uit het rondrijden op paarden. Onze eigen amazone mocht ook even:
 

Tja, en dan krijg je een serenade op het balkon:
 
en mijn eerste les op de "Cubaanse Tres"
 

Je komt hier de muzikanten gewoon 'in het wild' op straat tegen:
 
al is het dan een zeer ongezond bestaan:
 

En zo word het Maandag 21 Maart en zit het er al weer bijna op. Eerst nog even bij de bank langs om nog het e.e,.a. te kunnen betalen en in aanraking te komen met Cubaanse bureaucratie. Aardige mensen hoor, die Cubanen, maar geef ze een officiële functie en trek ze een uniform aan en ze worden machines.
Als we 's avonds op weg gaan om wat te gaan eten en voor de zoveelste keer staande worden gehouden door iemand die onverstaanbaar tegen ons begint te brabbelen, besef ik ineens: "ik heb er genoeg van". Tijd om naar huis te gaan dus maar morgen is het al zover. Als we op Dinsdagmorgen in het busstation zitten zien we op TV het nieuws uit Brussel. Wat een naar begin van de terugreis! Die verliep verder gelukkig voorspoedig, al waren er op het vliegveld verschillende (Nederlandse) paniekzaaiers die uren vertraging voorspelden. Maar we hebben geen vertraging gehad, sterker nog, we waren 50 minuten vóór op het schema. 

En als je er geen genoeg van kan krijgen hier nog een bult foto's













Reacties

Mooie zomerse muziek van "Compay Segundo" kwam net voorbij geshuffeld.

Inmiddels ben ik 3 keer naar Cuba geweest en is mij opgevallen dat naast de vele muurschilderingen en beelden van nationale helden als Che (Guevara), Fidel & Raoul (Castro) en José Marti er heel veel beeltenissen  
zijn van de muzikale held Compay Segundo, ook bekend van "Buena Vista Social Club".
Zie bijvoorbeeld ook zijn praalgraf  op dit kerkhof in de buurt van Santiago de Cuba. 

Reacties

Vorig jaar kwam Bon Scotch via via aan een optreden op een motortreffen in Sandnes (Noorwegen). Toen was ik nog een stuk "verder van huis" dan nu.
Toen er in de loop van dit jaar sprake kwam van weer een reisje naar Noorwegen vroeg ik in een spontane opwelling of ik mee mocht, en dat mocht. Dus daarom stonden we nu opeens in Noorwegen.
Er zijn een paar dingen die ik erover kwijt wil.
Op de eerste plaats over het land Noorwegen: Ik was hier nog nooit geweest maar wat een prachtig land (op basis van het kleine stukje wat ik er nu van gezien heb), ik ben er onmiddellijk verliefd op geworden.
Op de tweede plaats over de Noorse mensen: Prachtige warme mensen. Door de spontane reacties bij het horen van  mijn "verhaal" als de jongens van Bon Scotch vertelden wie en wat  ik was, kreeg ik een warm gevoel. Ik kreeg zoveel handdrukken, omhelzingen en warme woorden van mensen die ik niet kende dat ik er verlegen van werd. Sommigen leken mij al te kennen vóórdat ze me ooit gezien hadden
Op de derde plaats het optreden: Een dubbel gevoel geeft het me. Het was een geweldig optreden dat heel goed ontvangen werd. De zaal is volkomen plat gespeeld. Aan de ene kant was ik daarom blij en trots. Aan de andere kant deed het me pijn dat ik er zelf niet tussen stond. Toch ben ik dankbaar dat ik het mee heb mogen maken: ondanks dat ik al twee jaar niet meer meegespeeld heb hoor ik nog steeds bij de familie en dat doet me goed.
 
Ook heb ik het een en ander gefotografeerd, zie de volgende linkjes:


Reacties

Dagelijkse stukjes op Hemispheres/Facebook plaatsen gaan we niet doen want ik wil in Nederland geen slapende honden wakker maken; Bovendien heb ik hier zowat nergens internet. Dus dan maar zo (dagelijks wat schrijven "in klad" en thuis afmaken)
 
Zondag 7 Juni en Maandag 8 Juni
Gisteren aangekomen in Havana. Ik heb aan mijn hersenbloeding o.a. zogenaamde "bewegingsonrust" over gehouden. Misschien kun je je daar iets bij voorstellen. Misschien kun je je dan ook voorstellen dat 10 uur in een vliegtuig zitten voor mij nogal vermoeiend is. Ik was kapot toen we op de kamer waren. Wat zeg ik? Ik ben nog steeds kapot! Verder niet zo heel veel te melden. Voor mij vandaag vooral uitrusten zodat ik er morgen weer op uit kan trekken. Helaas gaat acclimatiseren tegenwoordig een stuk moeizamer dan vroeger. Henriëtte heeft hier geen enkele last van en is al meteen als een vis in het water.
 
 
Ondertussen wordt er lekker voor ons gekookt.
 
 


Zo! dat was lekker! Verder niet veel meer uitgevroten deze dag. Totaal geen energie meer! Dat zal morgen wel anders zijn. Hoop ik!
Overigens, die Cubaan die je steeds terug ziet op de foto's is Leo, iemand die Henriëtte tijdens een van haar vorige reizen heeft leren kennen bij - hoe kan het ook anders - het dansen.
Voor meer foto's klik hier of hier
 
Dinsdag 9 Juni 
Ik merk dat ik erg snel moe ben, wat ook wel te verwachten was. Maar soms voel ik me een blok aan Henriëttes been, al doet ze haar best - als het al zo is - om daar niks van te laten merken, de lieverd!
Ook heb ik (hebben we) gemerkt dat m'n onaangekondigde en onredelijke driftbuien hier ook aanwezig zijn. Wat had ik dan verwacht? Dat ze vanzelf als sneeuw voor de cubaanse zon zouden verdwijnen? Niet verwacht, wel gehoopt! Maar ik krijg hiervoor alle begrip. Henriëtte = Heldin; dat blijkt maar weer.
Even over de Cubanen, wat ik al wist maar nu ook weer merk: Ze zijn geen van allen blij met de beperkte vrijheid die hier heerst, maar ze zijn ALLEMAAL trots op hun land; Mooi om dat te zien. Misschien hebben ze wel kritiek op de Castro's maar het zijn wel HUN Castro's. "Trots op hun land", dat  kan ik goed volgen, wat een prachtig land! Wat een levenslustig volk! Dat was ook te zien aan de taxichauffeur van vanmorgen. Toen ik begon over Che (cubanen hebben het allen over "Che" en niet over "Che Guevara") begonnen zijn oogjes te glimmen. Hij lijkt trouwens wel wat op Hans Boskamp, vinden jullie ok niet?
 
 
Met deze taxi zijn we vandaag wat zaken in Havanna wezen bekijken, zoals het "Plaza de la revolucion" hopelijk schrijf ik het goed.
 
 
Het standbeeld voor die marmeren zuil is José Marti (Dat wist ik zo nog uit m'n herinnering op te duikelen, daar ben ik dan weer heel blij mee). Die José Marti was een revolutionair uit de onafhankelijkheidsstrijd tegen de Spanjaarden; Ook een nationale held dus. De afbeelding van José Marti zie je rouwens praktisch overal, meer dan die van Che of Fidel of Raoul
En later zat ik ineens naast een bronzen beeld van John Lennon. Dat had ik niet verwacht, en daarmee is dat wel extra gaaf!!
 
 
Zo kwamen we aan de zeezijde van Havanna nog bij het meest luxueuze hotel van de stad uit, om wat te drinken. Daar was ik erg aan toe.
 
 
Het was voor mij wel extra vermoeiend dus 's middags nog even wat rust in onze "Casa particular". 's Avonds nog naar wat Cubaanse muziek wezen kijken en luisteren. Toen we binnen kwamen stond er een mooie band te spelen.
 
 
Daarna werd het stokje overgenomen door een zangeres met begeleidings tape Ik weet nu dat vals zingen in het Spaans net zo erg is als in het Nederlands of Engels. Afijn, dat is aan de foto niet te zien
 

Voor meer foto's klik hier

Woensdag 10 Juni
Vandaag Havanna weer eens wezen verkennen,
 
 
 
maar wat ben ik toch snel moe! Henriëtte antwoordt als ik haar vraag of ik een blok aan haar been ben steeds vol overtuiging dat dat NIET het geval is. Toch ben ik blij dat Leo erbij is want daar kan ze altijd mee de hort op als ik geen energie meer heb. Dat geeft me toch wel wat innerlijke rust. Zeer sympathieke gozer, die Leo, "me gusta blanco"/"ik hou van wit" zei hij gisteren nog. Dat blijkt, zie foto's
 
 
Overigens, gisterenavond was ik alleen "thuis" (hier op de kamer dus) en voelde me een beetje "only the lonely'. Op tafel stond een fles Rum en nog nooit in de afgelopen 6 jaar was ik zo dichtbij om te zwichten. Ik ben blij dat ik de kracht nog heb om aan die verleiding geen gehoor te geven. Als ik dat "gezuip" er ook weer bij krijg ben ik verloren. Dat is nog steeds een gevecht en dat zal het ook wel blijven. Gelukkig kan ik die strijd goed aan.
Trouwens, Leo komt uit Santiago de Cuba, de stad in het Zuid-Oosten en tweede stad van het land en ook het thuis van vele Cubaanse muzikante. Onder andere "Compay Segundo" (Buena vista social club)  kwam hier vandaan en ligt hier begraven. In Santiago ben ik al meerdere keren was en Henriëtte al veel vaker. Voorlopig vind ik Santiago een fijnere stad dan Havanna. Santiago heeft iets meer een "zuidelijke" atmosfeer (whatever that may be), is relaxter en geordender en schoner. Maar die mening kan nog veranderen hoor; we zijn hier net een paar dagen, te kort om echt te kunnen vergelijken. Er zijn ook nog overeenkomsten, bijvoorbeeld; beide liggen aan zee en zijn havenstad, de ene aan de Atlantische Oceaan (Havanna) en de andere aan de Caribische Zee (Santiago).
Maar Cuba en de Cubanen in het algemeen hebben mijn hart gestolen. Overal is muziek en dans; Iedereen kan hier dansen, van kleine kinderen die nog nauwelijks kunnen lopen tot en met oude mannetjes en vrouwtjes die nauwelijks nog kunnen lopen. Iedereen is hier lekker los in de heupen, daarbij vergeleken zijn wij westerlingen toch maar een stelletje houten klazen en klazinas, hoe goed we ons best ook doen. Hier moeten ze daar soms wel een beetje om lachen. Dat snap ik!

Voor meer foto's klik hier
 
Donderdag 11 Juni
Gisteren was ik behoorlijk aan het pinnetje en ik hoopte dat ik dat vandaag wel kwijt zou zijn, maar helaas. Dus vandaag in het kader van LNJLENHS  (Luister Naar Je Lijf En Neem Het Serieus) vandaag een rustdag ingelast, waar verder weinig over te melden valt. Gelukkig kan Henriëtte samen met Leo en Catrien (de Nederlandse eigenaresse van de casa partiular die wij huren) haar zinnen nog gaan verzetten op een of andere dansvloer.
 
 
Ik heb onder andere wat TV zitten kijken, bijvoorbeeld naar een sportzender waarbij allerlei sporten te zien zijn die bij ons nauwelijks aandacht krijgen zoals Karate, Worstelen, Voetbal en Wielrennen. Vooral die laatste twee die zie je bij ons toch bijna nooit? Nu is blijkbaar in Chili een toernooi begonnen onder de naam "Copa America", net zoiets als het EK. Dat zenden ze hier helemaal uit. Belachelijk toch!? En die scheidsrechters lopen hier bijna allemaal in het zwart! Raar of niet? Die Copa wedstrijden worden door twee heren van middelbare leeftijd in duo vorm aan elkaar gepraat, in heel rap Spaans waar ik niks van kan volgen, maar ik heb het duo al de Cubaanse Waldorf & Stätler gedoopt. Ook heel veel aandacht voor de finales van het Amerikaanse Basketbal, en dan geen korte fragmentjes zoals bij ons maar volledige wedstrijden. Mooie sport om naar te kijken, dat basketbal.
Ik weet niet precies hoe intensief ik naar dat al dat sporten heb zitten kijken maar plotseling zakte ik zomaar door m'n stoel heen
 

Voor meee foto's klik hier

Vrijdag 12 Juni
Na nog eens wat stukjes Havanna verkend te hebben, nog wat pro's en contra's t.o.v. Santiago.
Zo heeft Havanna wat meer interessante oude gebouwen (pro) maar is dan ook toeristischer (contra) en daardoor zijn hier ook meer zakkenrollers (contra) en bedelaars (contra), al kan ik dat laatste dan weer niet rijmen met de Communistische Heilstaat die hier ooit uitgeroepen is  (in mijn geboortejaar 1959, door de Castro's en Che e.v.a.). Toch staat er in de kathedraal een levensgroot beeld van Paus Johannes Paulus II, niet helemaal strokend met het Communistische gedachtengoed
 
i
iets heel anders is het levensgrote bronzen beeld van Ernest Hemingway (schrijver van onder andere dat verschrikkelijke boek "The Old Man and The Sea" dat ik op de middelbare school MOEST lezen) dat in "Floridita, Casa del daiquiry" pontificaal aan de bar zit:
 
 
Het zou mij niks verbazen als dit dezelfde maker heeft als die John Lennon van een paar dagen geleden.
Trouwens, de bus naar Almere hebben we nét gemist:

 
Na een paar uur rondhangen in het bloedhete Havanna is de energie op en blijft er maar één ding over: Siësta!! Maar om lichamelijk uit te kunnen rusten moet ik ook rust in m'n hoofd zien te krijgen, en dat lukt maar moeizaam of zelfs helemaal niet, thuis niet en hier ook niet. Och ja, aard van het beestje.

Voor meer foto's klik hier
 
Zaterdag 13 juni
Vandaag poging gewaagd om te internetten. Dat is hier weer een stuk ingewikkelder dan in Santiago (pro Santiago). Hier moeten we naar een kantoor waar de Cubanen hun telecom rekeningen komen betalen en waar internet onderneming "Nauta" ook gevestigd is. Dat gaat om 8:30 open maar je doet er goed aan om er al een uur van tevoren op de stoep te gaan zitten, anders sta je achter in de rij en moet je ook een uur wachten maar dan in de hitte.
 
 
Ik wordt altijd heel ongedurig van al dat wachten. Ik kan nog héél veel van die Cubanen leren. Binnen moet je een toegangscode kopen. Dat duurt ook nogal lang want de biljet nummers van het geld waar je mee betaalt worden stuk voor stuk in de administratie over geklopt. Eenmaal aan de beurt moet je een of meer pasjes voor 30 minuten internet kopen, Dat ken ik nog van de vorige keren. En als je die Spaanstalige schermen herkent kun je vooruit (is ook nog bekend). In Santiago, en overal in Cuba, moet je zo'n code hebben en kun je overal (bijvoorbeeld in hotels zoals "Hotel Santiago" terecht. Maar daar kun je meteen ook zo'n code kopen en die is dan in heel Cuba te gebruiken. In Havanna zijn niet zoveel "internetlocaties". 
Och, dan weten we dat. Wat voor ons al heel snel vanzelfsprekend geworden is, bijvoorbeeld overal en altijd internet, is lang niet overal zo vanzelfsprekend en hier al helemaal niet. Dat geldt overigens voor alle Zuid Amerikanen voor zover ik ze ken. 
Veel wachten en in de rij staan = vermoeiend voor mij, maar het lukt wel. Dat moet ook wel hier. Ik kan nog veel leren, vooral met betrekking tot innerlijke rust bewaren, van die Cubanen. Valt de stroom uit? OK, dan valt de stroom uit, die begint wel weer een keer; zoiets,
Henriëtte is met Leo naar een openlucht concert waar het heel erg druk kan worden. Hopelijk blijft het droog
 
 
Wat ben ik blij dat Leo erbij is!. Dan hoeft Henriëtte niet alleen op pad als ik moe of niet fit ben, en dat is helaas vrij vaak. Leo is heel rustig en sympathiek; Fijn!!

Voor meer foto's klik hier
 
Zondag 14 Juni
Vandaag kwamen we uit bij een evenement dat volgens mij iets met voodoo te maken had. Maar de voodoo poppen stonden eensgezind naast katholieke heiligen beelden;
 
 
Zo zie je maar: de grens tussen geloof en bijgeloof is soms flinterdun. Voor meer foto's klik hier
 
Maandag 15 Juni
Oude tijden herleefden toen Cathrien hier via een telefoonlijn contact probeerde te leggen met internet:
 
 
Dat geluidje van zo'n inbel modem, en pagina's die regel voor regel tevoorschijn kwamen: echt oldschool vintage internet! Maar morgen toch nog maar even buiten de deur om op het internet te geraken.
Ondertussen is het hier dagelijks tussen de 23 en 30 graden, best te hebben eigenlijk, Maar toch heb ik hier veel last van de warmte omdat het ook nogal benauwd is, meer dan vorige keren. Wat kan ik tegenwoordig toch weinig hebben! Het is niet anders.

Voor meer foto's klik hier
 
Dinsdag 16 Juni
Vanmorgen maar weer eens een internet-poging gedaan. Staan we daar aan de balie na  meer dan een uur wachten, zijn de internet kaarten op. WTF! Oh ja, het is hier Nederland niet, waar internet heel rap een vanzelfsprekendheid geworden is. Volgende keer beter! Verder vandaag niet zo heel veel uitgevroren omdat min energie zo goed als op is.

Voor foto's klik hier
 
Woensdag 17 Juni
Vanmorgen ging het al een stuk beter bij dat internet gebeuren. Alleen kwamen we erachter dat je daar niet kan printen en daar was 't 'm nou net om te doen.
Net naar een groot winkelcentrum hier in de buurt geweest. Beetje decadent, wetende dat de gemiddelde Cubaan hier niks kan kopen en alleen maar kan gaan zitten kijken hoe andere mensen daar héél veel geld uitgeven. Best een beetje wrang als je het mij vraagt.



's avonds de Copa America wedstrijd tussen Brazilië en Colombia zitten kijken. Het leek het kampioenschap "mooie kansen om zeep helpen" wel. Tsss… wat een geknoei!!! Overigens, na de nodige wedstrijden geheel of gedeeltelijk gezien te hebben vraag ik me alleen maar af: "WIE IS DIE KAPPER?".
Na de wedstrijd werd het leuker dan tijdens de wedstrijd toen beide teams op het veld ruzie kregen en er, ná het laatste fluitsignaal, nog rode kaarten werden uitgedeeld. Daardoor werd de Braziliaanse ster Neymar voor een paar wedstrijden geschorst.

Voor foto's klik hier
 
Donderdag 18 Juni
Vanmorgen mooie wandeling door Universiteits gebied in Havanna. Mooie omgeving met veel groen.
Afgesloten met koffie en gebak i.h.k.v. mijn 56e verjaardag. Daarna was ik wel weer toe aan wat rust, ik ben tenslotte ook geen 55 meer!
Vandaag heb ik Leo wat van Bon scotch laten horen; opname uit de tijd dat ik nog volop mee deed en ook Robert er nog bij zat. Het nummer "Hell Ain't a Bad PLace to be" door ons ook wel genaamd: "Helmond is geen badplaats", hij leek het leuk te vinden. "Mucho Guitarra" zoiets zei hij.
Vanavond bij ondergaande zonnig even naar "El Malacon" geweest. Dat is een soort boulevard langs de kust. Toen we erheen liepen hoorde ik een trompet en daar op de muur tussen El Malacon en het strand zat een trompettist zijn oefeningetjes te doen tegen de ondergaande zon. Prachtig!
 
 
En die wist van wanten hoor! Het gemiddelde niveau van muzikanten is hier sowieso hoog.
Wat ze hier ook hebben is een ijsbaan (!?). Maar toen we er dichtbij stonden vroegen we ons af of het wel ijs was, maar wat dan??? Het leken me gewone schaatsen die ze onder hadden en geen inline skates o.i.d. Wel een hele mooie zonsondergang.
 
 
Voor meer foto's klik hier
 
Vrijdag 19 juni
Vandaag is "vertrekdag". Op zich hadden we nog tijd genoeg om iets leuks te doen (het vliegtuig vertrekt vanavond pas) maar op de een of andere manier kan ik daar nooit de energie voor opbrengen op zo'n dag. Dat is niks nieuws, dat heb ik altijd al gehad. Op zo'n dag denk ik alleen aan de reis en wat daarbij komt kijken. Henriëtte steekt heel wat anders in elkaar, die is nog lekker de stad in geweest vlak voor we zouden vertrekken richting vliegveld, en ik maar door het huis ijsberen! Ik leer het nooit!
 
Zaterdag 20 Juni
Terug naar Nederland via Parijs, alwaar we een paar uur wachttijd hebben. Bij terugkomst in Amsterdam wreekt zich het feit dat we geen jas of vest bijhebben want we gaan met de trein terug, en daar staan we dan op dat koude perron in onze t-shirtjes. Daar heb ik een flinke verkoudheid aan over gehouden. Och, er zijn ergere dingen.

voor wat, tamelijk oninteressante, foto's van tijdens het wachten op vliegveld Charles De Gaulle in Parijs klik hier
 
 
Namen
Ik word met verschillende namen geroepen, zogenaamde roepnamen dus; Gerard, Gérard, Gerardus, Graad, Grardje (oom en tante, noemden me 50 jaar geleden al zo en nu nog steeds), een zwager noemt me Garibaldi (?), een oud- collega noemde me Jeremy(?), Henriëtte heeft het vaak over Mijnheer B. Ik vind het allemaal prima.
Hier is mijn roepnaam Gerardo; vind ik ook prima!
 
Cubanen
Ik vind het een heel relaxed volk. OF ze hébben geen stress OF ze weten het goed te verbergen. Waarschijnlijk weten ze de stress - voor zover al aanwezig - heel goed weg te relativeren. Prachtig volk!
 
Warmte
Ik merk dat ik tegenwoordig heel slecht tegen warmte kan. Het vréét energie. Daarmee rekening houdend (niet op het heetste punt van de dag op stap gaan) gaat het prima.
 
Cuba sportland
Hier is veel sport op TV te zien:  Copa America (voetbal), de Giro (wielrennen) is hier dagelijks te zien, e.e.a. wordt afgewisseld met bijvoorbeeld schaken.
Basketbal (Amerikaanse competitie) en Volleybal zijn ook vaak te zien. Af en toe zag ik Karate en Worstelen. Maar - raar genoeg - van de nationale sport Honkbal heb ik hier nog bijna niks gezien, misschien is het seizoen wel ten einde? Op Voetbal gebied stelt Cuba niet zo heel veel voor, maar toch weet Leo ons zijn voetbalheld - Robben - op te noemen, alsook die andere Nederlandse held - Van Persie - en ook internationale, Zuid-amerikaanse helden als Messi en Suarez, al keek hij wel verbaasd toen ik hem vertelde dat Uruguayaan Suarez  een hele tijd geleden nog in Nederland voetbalde.
Argentinië - Uruguay i.h.k.v.. die Copa America staat voor vanavond (Dinsdag 16 Juni) op het programma. Ik ben benieuwd, Nederland - Uruguay in 1974 was mijn eerste WK wedstrijd die ik ooit zag toen ik met een gebroken been thuis zat. Sindsdien heb ik Uruguay altijd interessant gevonden, en zeker nu met oude bekende Suarez erbij (al deed die vandaag helemaal niet mee). Maar nu eerst Paraguay - Jamaica. Reggea-voetbal? Ik heb ooit gelezen dat Bob Marley een begenadigd voetballer was.
Zoals bij meerdere wedstrijden tussen "kleine voetbal landen" zitten de tribunes hier grotendeels leeg.
Ouwehoeren op TV over sport, dat doen ze hier ook veel, al doen ze dat hier dan in het Spaans
 
Ons Jetje
Zo noemde ons Mam Henriëtte, dus waarom ik niet? Ze is hier volop aan het genieten. Gelukkig niet of nauwelijks gehinderd door mijn beperkte krachten/energie. Gelukkig maar.
 
(niet)Vanzelfsprekendheid
Veel zaken die wij als vanzelfsprekend zien zijn dat hier niet. Heel goed om ons eens te realiseren in wat voor "vanzelfsprekende" welvaart wij leven. Dat wil zeggen: wij vinden dat allemaal maar vanzelfsprekend en we (ik tenminste) vinden dat allemaal de gewoonste zaak van de wereld; al heb ik dan aan mijn ziekte overgehouden heb dat ik heel veel dingen niet meer zo vanzelfsprekend vind als vroeger.
Een aantal van die (niet) vanzelfsprekendheden:
  • water/electriciteit die het (vrijwel) altijd doet. Als wij zonder komen te zitten komt het op TV en in de krant. Hier is het bijna dagelijkse kost dat het eventjes uitvalt. In het begin zaten we zelfs 3 dagen zonder stromend water omdat de pomp die het water naar boven moet pompen kapot was. Daar zou "iemand" voor komen om het te repareren maar dat duurde even. Lastig hoor!
  • alles wat je zou willen kopen beschikbaar en op voorraad om te kopen in winkels waar de rijen kort zijn of niet eens bestaan. Zo was vandaag (16 Juni) het flessenwater op. Dat kunnen wij ons in Nederland niet voorstellen
  • overal en altijd internet
  • onze verzorgingsstaat. Op gezondheidsgebied en onderwijs zorgt Cuba goed voor zijn/haar burgers. Maar ik zie hier toch ook "drop-outs" zoals zwervers en bedelaars, al zijn het er dan weinig in vergelijking met veel andere landen. Ik zie hier ook oude mannetjes en vrouwtjes die allerlei klusjes (moeten) doen om het hoofd boven water te kunnen houden
  • Cuba heeft liever niet dat gewone burgers zelf verdienen aan al die toeristen. Maar daar worden de Cubanen alleen maar vindingrijker van
 















Reacties

In het Luchtvaart & Oorlogsmuseum Texel is - de naam zegt het al - het een en ander aan luchtvaarthistorie en over Texel in de oorlog te zien. Op zich interessant maar ook weer niet zo heel bijzonder, behalve dan het gedeelte dat is gewijd aan "De opstand der Georgiërs". Dat gaat over een opstand die een aantal Georgische militairen, die na door de Duitsers krijgsgevangen genomen te zijn "onder dwang" dienst namen in het Duitse leger en gelegerd werden op Texel, ontketenden tegen datzelfde Duitse leger. Dat was dus aan het einde van WOII toen het Duitse leger al  uit elkaar aan het vallen was. Tja, ik weet niet wat ik daarvan moet denken. Bovendien zorgde het er ook nog eens voor dat de schermutselingen tot ver na 5 Mei voortduurden - en wel tot en met 20 Mei - en nog veel schade aanrichtten en slachtoffers maakten, ook bij de Texelse bevolking. De tekst van een brief die daar aan de muur hangt zegt wat mij betreft meer dan genoeg. Afijn, op internet is er genoeg over te vinden mocht het je interesseren.

Daarna was het Juttersmuseum heel wat anders. Ik kwam toevallig uit bij een groep die een rondleiding kreeg door een gepensioneerde visser - of "visserman" zoals ze dat zelf zeggen - en die wist er heel mooi over te vertellen. Kortom, een gepassioneerde visserman. Leuk!!. Ongelofelijk wat er allemaal nog uit zee gehaald wordt. Misschien herinner je je nog dat een hele tijd geleden een hele lading splinternieuwe sportschoenen aan strand gespoeld is? Een aantal daarvan lag daar tentoongesteld en die zagen eruit of ze zo uit de winkel kwamen. Ook opvallend was een verzameling lege Wodka flessen. Ik hoop maar dat die flessen al leeg waren toen ze de zee ingingen, anders is het zonde.
Afijn, ik heb het een en ander op foto's vastgelegd zodat je een indruk krijgt van wat daar allemaal aan te treffen is maar voor de echte snuffelaars is het er een paradijs. Oftewel, een "jutters paradise" (hierbij heb ik steeds Stevie Wonder's "Gangsters Paradise" in mijn hoofd).

Ondertussen was ook hier inmiddels de zon gaan schijnen wat meteen een heel ander licht werpt op het strand en de duinen. Tijd voor nog wat fietsen en wandelen dus. Verschil met gisteren en eergisteren: toen in een vest met spijkerjack eroverheen, nu in m'n T -shirtje. En zo kwam ik al wandelend in het natuurgebied "De Muy" terecht. Wat mij betreft het mooiste stukje Texel. Ik hoop dat ik dat een beetje heb kunnen vangen in m'n foto's.

Een mooie afsluiting van mijn eerste bezoekje aan Texel maar hoogst waarschijnlijk niet het laatste.


Reacties

Het weer is niet geworden wat een week geleden op internet nog beloofd werd. Maar het is droog en vandaag al wat warmer dan gisteren. Bovendien waait het iets minder hard. Een consequentie van het toch wat tegenvallende weer is dat de drukte die me voorspeld was ook uit gebleven is. Sterker nog, toen ik vanmiddag een stuk over het strand ging wandelen was het stil en verlaten op enkele mede-wandelaars en een paar vliegeraars na. En tijdens het fietsen waren er ook in het binnenland hele kaarsrechte stukken tussen de velden en akkers waar ik geen kip tegen kwam. En ook in het - overigens prachtige - duingebied is het rustig. Ik vind het prima zo hoor. Ik vind het prachtig hier, en ik geniet van die rust en als ik tóch onder de mensen wil zijn dan kan ik in De Koog prima terecht. Waarschijnlijk is dit plaatsje wel het meest toeristische van heel het eiland, maar het is in ieder geval geen drukke toeristische badplaats met drukke boulevards en op elke hoek "Friet van Piet". De plaatselijke friettent heet hier namelijk "Paul Patat", en dat klinkt toch net even anders. Ja, er is hier een klein voetgangersgebied met verschillende restaurants, een paar winkels en een paar kroegen. Wel zie ik opvallend veel fietsverhuurbedrijven, pensions, hotels en appartementen. Het is dus wel duidelijk waar de Koog het van moet hebben, alleen ligt het er allemaal niet zo duimendik bovenop.
Kortom, het bevalt me hier wel. Mocht je geen genoeg kunnen krijgen van mijn foto's, ik heb er weer een aantal gemaakt, maar ik waarschuw je vast: de herhaling ligt op de loer!

Plannen voor morgen: Het juttersmuseum en het vliegveld want daar schijnt een tentoonstelling te zijn over een opstand die een aantal Georgische Wehrmacht soldaten aan het einde van de tweede wereldoorlog tegen het Duitse leger ontketenden.
En verder doe ik wat ik meestal doe op vakantie: ik zie wel.



Reacties (1)


Het hotel waar ik nu zit is een beetje een ouderwets hotel. Zo hebben ze bijvoorbeeld geen lift maar dat is geen probleem. Ook zijn er van die onlogische verhoginkjes en drempels (liefhebbers van Fawlty Towers weten wat ik bedoel), maar als ik de keren dat ik erover struikel beperk tot die twee keer tot nu toe hoeft dat ook geen probleem te worden. Maar ze hebben hier ook van die ouderwetse deuren die niet achter je in slot vallen en ik ben al een paar keer terug gekomen dat de deur nog gewoon open was. Maar goed, als het volk hier net zo betrouwbaar is als ze er uit zien dan zal dat ook geen probleem worden. Zeker als ik vanaf nu wat beter oplet.

Vandaag heb ik een fiets gehuurd. Nou ben ik helemaal niet zo'n fietser en ik heb vandaag al meer gefietst dan normaal in een maand. En het is de bedoeling dat ik dat morgen weer doe maar een paar dingen die er voor zorgden dat ik vroeger toen ik nog elke dag naar school fietste daar soms zo'n hekel aan kreeg waren er nu ook weer. Die tegenwind die met je mee draait als je een bocht om gaat bijvoorbeeld, maar dat zal wel suggestie zijn. Maar het meest irritant vond ik vroeger toch wel dat je iemand inhaalde en dat die dan het hele verdere stuk aan je wiel bleef plakken. Het verschil met vroeger is alleen dat ik toen op tijd op school moest zijn en nu hoef ik niks. Dus toen ik zo'n joch van een jaar of 15 een kwartier uit de wind had gehouden stopte ik zogenaamd even om een foto te maken. Of nee, dat was écht om een foto te maken. Dat deed ik vaak hoor, even stoppen om foto's te maken en even aan mijn waterflesje te lurken. Vooral dat laatste was regelmatig nodig want het is hier dan nog wel niet zonnig en warm maar voor zo'n onervaren fietser als ik gaan die kilometers toch vrij snel in de benen zitten en daar krijg je dorst van. Maar ik heb al veel moois gezien. Zo kwam ik uit bij Ecomare. Dat was leuk maar ook niet meer dan dat. Het mooiste vond ik toch wel het afwisselende landschap. Zo fiets je tussen weilanden, dan zit je ineens in een bos, dan weer in de duinen en dan zomaar weer ineens op een heideveld. Heel mooi allemaal, ik denk dat Texel me nu na anderhalve dag al te pakken heeft.

Reacties

De kortste weg naar Texel gaat langs de westkant van het IJsselmeer door Noord-Holland, of je nou vanuit Asten of vanuit de achterhoek vertrekt. Maar ik heb in die bijna 54 jaar dat ik nou leef nog nooit de afsluitdijk gezien en ik vond dat wel eens tijd worden. Dus dan maar een stukje om door Friesland en daar heb ik geen seconde spijt van gehad. Die afsluitdijk maakte toch wel indruk op mij. Niet vanwege wat er te zien is: Links water en rechts het hoge gedeelte van de dijk met daarachter weer water. Maar alleen al het feit dát die dijk er ligt maakte al indruk op me. Te weten dat nog maar 85 jaar geleden de Zuiderzee daar de Noordzee nog in stroomde en dat wij daar nu met auto's en fietsen overheen rijden, ik vind het prachtig. En zonder die dijk hadden we nu bijvoorbeeld geen Lelystad en geen Almere gehad. 

Wat voor de afsluitdijk geldt dat geld ook voor de waddeneilanden: Ik was er nog nooit geweest en dat werd eens tijd! Dus die de boot naar Texel op. De laatste keer dat ik op een veerboot over zee gezeten heb was in 1982 naar Engeland. Alleen deed die er 7 uur over en die boot naar Texel doet er maar 25 minuten over, bijna niet de moeite om je auto uit te komen. Maar ik ben toch blij dat ik het gedaan heb en buiten op het dek was gaan staan. Want de hele reis vliegen de meeuwen met je mee en ik zou zweren dat die meeuwen heel goed weten waar ze mee bezig zijn. Ze komen zo dichtbij dat je ze aan kan raken en ze blijven ook even bij je hangen tot je een stukje brood naar ze gooit wat ze dan in volle vlucht uit de lucht plukken, knap hoor! Afijn, op de foto's zie je hoe dichtbij ze komen en dat het soms zelfs lijkt alsof ze je aankijken. Schitterend om te zien!

Inmiddels zit ik in m'n hotel in De Koog en heb ik mijn eerste strandwandeling erop zitten. Alleen was die wel wat koud want hier is het bewolkt en waait het stevig. Maar dat mag de pret niet drukken, ik kom hier mijn tijd wel door. Morgen een jas mee, een fiets huren en het eiland verkennen. Yeehaa!!!!!

Reacties (1)

Nog zoiets waar ik de de vorige keren nog niet aan toegkomen was: Tibidabo!
He? Wa?
Tibidabo!
Als je dat een paar keer snel achter elkaar uit spreekt dan moet je toch toegeven dat degene die die naam verzonnen heeft ritme gevoel heeft of kleine kinderen. Of beide.
Maar Tibidabo zelf is helemaal niet kinderachtig. Tibidabo is een berg van 500 meter hoog aan de noordkant van Barcelona waar je kan komen met een zogenaamde "Funicular". Dat is een soort tram die speciaal gemaakt is om berghellingen op een neer te rijden, ongeveer een zelfde als je kan nemen om de Montjuïc op en af te komen. Op de berg staat onder andere de "Temple Expiatori del Sagrat Cor" wat Catalaans is voor "Heilig Hart kerk". Mooie kerk hoor en fijn dat die daar staat maar ik raak niet meer zo snel onder de indruk van kerken. Waar ik wel van onder de indruk raakte is het uitzicht. Dat is namelijk werkelijk adembenemend, mooier nog dan vanaf de Montjuïc en dat was al niet misselijk. Het schijnt dat je bij heel helder weer kan wegkijken tot Mallorca maar zo helder was het vandaag niet. Maar het was indrukwekkend genoeg. Toch wel een hoogtepunt voor deze Barcelona trip.

Daarna nog wat kriskras met de metro door de stad gereden en nog hele mooie dingen gezien zoals de "Arc de Triomph" (ja, die hebben ze hier ook) met bijbehorende avenue en het "Parc Ciutadelle", een stadspark wat in 1888 het toneel was van de wereldtentoonstelling. Maar het stond allemaal in de schaduw van die Tibidabo en bovendien is het na bijna 4 dagen rondsjouwen ook wel eens op. En dan ga ik op hele andere dingen letten. En het was me nog nooit in die mate opgevallen zoals vandaag in de metro: Wat is iedereen toch verzonken in zijn of haar eigen wereldje! Als je een aantal mensen naast elkaar ziet zitten is de kans groot dat de meesten helemaal verzonken zijn in de eigen smartphone of tablet, sommigen nog met zo'n niet zo heel bescheiden koptelefoon op. Iets van een onderling contact is zelden waar te nemen laat staan dat er gepraat wordt. Waarom het me nu pas opvalt weet ik niet en of het hier erger is dan in Nederland weet ik ook niet maar als ik morgen terug ben in Nederland zal ik er eens op letten.

Oh ja, foto's heb ik ook.





Reacties

OK, vandaag de Rode route langs de westkant van Barcelona. Op de een of andere manier herinner ik me die van de twee vorige keren beter dan die groene route van gisteren. Dat ligt dan waarschijnlijk aan een aantal highlights wat mij betreft. Op de eerste plaats het fort "Castell Montjuïc" waar je met een kabelbaan naartoe kan. Het is allemaal prachtig daar in dat fort maar als ik daar rondloop realiseer ik me wel dat zich daar erg vervelende dingen hebben afgespeeld. In de tijd van Franco was dit fort namelijk een plek waar politieke gevangen werden opgeborgen, gemarteld en geëxecuteerd. God weet wat voor ellende zich heeft afgespeeld op die plek waar wij ons nou staan te vergapen aan het mooie uitzicht. Iets soortgelijk had ik een hele tijd geleden in Dublin ook. Maar goed, dat zet ik dan ook weer vrij snel van me af, het is per slot van rekening vakantie, nietwaar? 

Het tweede hoogtepunt is een eindje verderop het Olympisch Stadion en omgeving. Het is er prachtig maar in tegenstelling tot twee jaar geleden kon ik nu op heel veel plaatsen niet komen vanwege verbouwingen. Maar dat is niet meer dan een heel klein beetje jammer.

Het derde hoogtepunt vind je als je weer een stuk verder naar beneden wandelt. Dan kom je namelijk uit bij het "Museu Nacional d'Art de Catalunya". Die naam is al even imponerend als het gebouw zelf met die trappen en terrassen ervoor. 

Voor veel mensen moet dan het échte hoogtepunt nog komen, namelijk het Nou Camp stadion. Nou, de eerste keer ben ik daar nog binnen geweest en ik was er toen helemaal niet van onder de indruk en ik denk niet dat ik inmiddels zo veranderd ben dat ik dat nu wel zou zijn. Dus de aanblik van dat stadion vanuit de bus was voor mij voldoende. 

Tja, en verder was het staartje van die rode route niet zo bijster interessant. Trouwens, in die bus krijg je een headset die je in de wand in kunt pluggen. Als je had willen weten hoe het is als iemand op probeert te staan terwijl die headset nog in de wand vast zit dan had je vandaag naast mij in de bus moeten komen zitten. Dan had je nog eens ouderwets kunnen lachen. Pure slapstick!!!

Oh ja, ook dit nog: Gisteren tipte de gids in de bus ons dat zowel die "Gouden Vis" als de "Torre Agbar" 's avonds zo interessant verlicht waren. Daar moest ik natuurlijk een foto van hebben. Nou, die gouden vis viel tegen, die was helemaal niet interessant verlicht. Ook niet oninteressant verlicht trouwens, die was helemaal niet verlicht. Maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door die Torre Agbar, die was adembenemend mooi. Hopelijk heb ik dat enigszins kunnen vangen in de foto's.

Reacties
Diverse linkjes
Oud weblog Millstreet Blues

Mijn Facebook pagina

Website Bon Scotch

3 Horns music Site van m'n broer Hans, componist, arrangeur, dirigent en muziekdocent

HBL Fotografie Hannie Berkers, schoonzus, fotografe

BLAST Blues Promotion