Hemispheres
OK, Genesis heb ik nooit gezien en dat gaat ook niet meer gebeuren. Steve Hackett heb ik een paar keer gezien, en nu Michael Rutherford ook een keer en daar zal het verder wel bij blijven.
Tussen concerten van Hackett en M+TM zijn de nodige verschillen. Een daarvan is dat Hackett veel meer terugvalt op Genesis materiaal. Rutherford speelde twee Genesis nummer die beide - en dat verrast me niet - komen uit het 'post-hackett-tijdperk'. Tja, toen Rutherford begon over schoolbandjes wist ik al ongeveer welke kant het op zou gaan. De keuze viel op "Land Of Confusion", wel een van mijn favorieten uit de 'Genesis-hits-catalogus'. Om dit te compenseren speelden ze ook nog het minste nummer uit die catalogus, namelijk dat nummer waarin ze ervoor uitkomen dat ze niet kunnen dansen. Nou, misschien niet, maar zingen en spelen kunnen ze wel. Tim Howar deed het geweldig in z'n Phil Collins rol. Ook Andrew Roachford deed het prima, hij mocht ook nog even z'n eigen "Cuddle Toy" ten gehore brengen. OK, het zijn geen Paul&Paul maar het klonk geweldig. Zeker ook in de eigen 'mechanic-songs' zoals Rutherford ze zelf noemt (die overigens jarig was, 66 al weer). Er was ook nieuw werk, de naam ben ik even vergeten maar het klonk veelbelovend; volgens mij komt het in Februari uit. Verder ook nog mijn favoriet van "The Road", namelijk "Try To Save Me".
Wel was het erg kort want de hits kwamen rond half 10 al voorbij en dan weet je genoeg. En inderdaad, binnen anderhalf uur was het - inclusief toegift - helemaal gedaan. Tja, voor mij hoef je echt niet - á la Springsteen - 3 uur gas te geven maar dit was wel héél kort. Vóór 22u was het in de Boerderij - die weer eens lekker vol was met 600 bezoekers - helemaal gedaan. Eigenlijk is dat een aanfluiting. 
Reacties
Mijn aandacht voor het EMF (Epic Metal Fest) werd getrokken door de naam van Katatonia. Pas later kwam ik er achter dat dit "Epic" slaat op "EpicA" en dat dit een door die band georganiseerd festival is wat al eens in het Klokgebouw te Eindhoven plaats gevonden heeft. Nou, ik liep regelmatig op dit alternatieve 'Oktoberfest' rond met zoiets van "Wat dóe ik hier"?. Met bands als Epica en Stream Of Passion heb ik niks en van veel van de overige metal begrijp ik niks. Vooral bij "Fleshgod Apocalyps" dacht ik na een paar minuten: "Wat ís dit?". 
Gelukkig was er ook Textures, al wilden die dat we meeklapten, en meeklappen met Textures is best ingewikkeld hoor.
Maar Katatonia maakte alles goed. Eigenlijk is het hier een beetje een vreemde eend in de bijt. Maar de vorige keer dat ik ze zag (Night of the Prog 2012) waren ze dat ook al. Misschien te soft voor een metalfestival en te heftig voor een progfestival? Nou, het zal wel, ik heb daar toch schijt aan. Die vorige keer in 2012 vond ik er geen ruk aan maar ik ben naderhand toch hun platen gaan luisteren en uiteindelijk ben ik er toch voor gevallen, dus was dit een soort van herkansing. En nu viel het kwartje wel. Ik vond het geweldig!
Van hoofdmoot Epica heb ik daarna een half uur gezien en een uur gehoord, dat vond ik wel voldoende. Het ziet er wel aardig uit allemaal maar het doet me niks.
Voor een festival best een magere score maar toch ging ik tevreden naar huis.
Reacties
Toen dit soort bandjes - bgin jaren 80 - als paddenstoelen uit de grond schoten was ik er helemaal niet voor in. Inmiddels ben ik wat toleranter geworden en kan ik een hele hoop wat ik destijds niet pruimde wél waarderen. Zeker de laatste tijd heb ik steeds meer zin in 'gewoon' lekkere liedjes die goed gespeeld en gezongen worden, dus toen ik zag dat deze band in Uden kwam besloot ik de gok te wagen. 

Het begon eigenlijk niet goed omdat de oprit naar de A50 was afgesloten en ik een alternatief moest verzinnen. Ik vertrouwde op mijn navigatie maar die probeerde me via elk binnenweggetje te verleiden om toch weer naar die afgesloten oprit te rijden. Maar ik kwam er toch al was het dan wat later maar omdat ik - zoals gewoonlijk - ruim op tijd vertrokken was was ik net op tijd voor het voorprogramma. Leuk, maar had ik iets gemist als ik het ....eeehhh... gemist had? Nou nee, niet echt. Ze brachten hun new-wave klanken met verve maar het feit dat ik niet wist wie het waren en ook niet de geringste aandrang voelde om daar achter te willen komen zegt op zich genoeg.
 
Toen de al wat oudere heren van China Crisis aangevuld met nog wat meer oudere heren (op bas en op gitaar) en een jongere man (op toetsen) en dame (op drums). Ze brachten wat ik verwacht had: Lekkere popliedjes, goed gespeeld maar wel wat minder gezongen. Vooral de wisselwerking tussen de twee - heel heldere - gitaren beviel me prima. De bas, drum en toetsen waren dik in orde. De zang beviel me wat minder en zo ook de presentatie van Gary Daly. In het begin vond ik z'n meligheid nog wel grappig maar na verloop van tijd begon het me op mijn zenuwen te werken. 
 
Kortom, leuke avond gehad en ik ben blij dat ik gegaan ben maar als ik het gemist had  zou dat niet echt ....eeehhh...een gemis geweest zijn. 

Reacties
Ik had een hele tijd geleden al een poster van Axel Rudi Pell zien hangen bij De Bosuil maar ik had nog nooit van de goede man gehoord ("wie ís die man?")
Toen ging ik een tijdje geleden in De Bosuil naar een concert van SOTO (Jeff Scott Soto) en las dat JSS in de band van ARP gezongen heeft en dat bijvoorbeeld ene Bobby Rondinelli (Rainbow, Scorpions) daar momenteel speelt. Toen dacht ik: "toch maar eens checken!", en was ik om. Zijn "Game Of Sins" draai ik heel vaak en dus stond ik vanavond alwéér bij de Bosuil.
 
Melodieuze hardrock met bombastische/klassieke trekjes die de sfeer van de jaren 70/80 ademt. Helaas strekte die sfeer zich ook uit tot het uitmelken van nummers en solos (oeverloze keyboardsolo, - drumsolo, - gitaarsolo, dat soort werk), waardoor het best een beetje langdradig werd. Ook iets teveel ballads naar mijn smaak. Goeie muzikant hoor "unser Axel", maar op plaat vind ik 'm beter.
Dan hadden de mannen van "Lords Of Black" het heel anders bekeken. Ook veel klassiek aandoende riffs maar dan verpakt in vooral hard en snel. Helaas hadden ze een echt 'voorprogramma-geluid'. Goeie zanger ook maar ga dan in de toegift (een voorprogramma dat een toegift mag geven!) geen Dio nummer (Neon Knights) zingen! Dat verlies je toch!
Reacties

Eind jaren 70 brak Mother's Finest door in Nederland, o.a. met een optreden op Pinkpop '78. Het livealbum dat daarna verscheen heb ik helemaal grijs gedraaid. Hun mix van Rock en Funk ging erin als koek. Cross-over vóórdat het zo genoemd werd.
Pinkpop of De Bosuil in Weert: nogal een verschil maar inmiddels zijn we 38 jaar verder, is cross-over meer regel dan uitzondering en is (al sinds begin jaren 80 trouwens) de toetsenman vervangen door een extra gitarist waardoor MF meer klinkt als een rockband met funkinvloeden dan de funkband met rockinvloeden uit de jaren 70. Maar ze gaan nog steeds als een trein, en 'Baby' Joyce Kennedy zingt nog steeds de sterren van de hemel. Maar destijds vond ik bassist "Wizzard" een absolute crack maar inmiddels zijn virtuuoos 'slappende' bassisten heel 'normaal' geworden en is hij links en rechts ingehaald, dus dat viel toch wel beetje tegen.
De oude nummers gingen er het beste in al miste ik de toetsenpartijen toch wel, hoe goed de combinatie van twee gitaristen ook klonk.
Tja....ondanks het feit dat ik dit wel verwacht had, had ik (tegen beter weten in) gehoopt had op meer dus viel het toch een beetje tegen.
Reacties

En het bandje kan af, het is weer achter de rug (voor mjj althans): Het "Nirwana Tuinfeest”. Het enige festival waar ook voor mij de muziek slechts bijzaak is. Het is een soort reünie. Ik kwam weer veel oude bekenden tegen en ook veel iets minder oude bekenden die inmiddels ook oude bekenden zijn. Ook nieuwe bekenden hoor. Veel muzikanten uit de buurt ook. Dat maakte het voor mij soms best emotioneel want heel vaak ging het dan over “hoe gaat het nou?” en over “hoe gaat het met muziek maken?” Nou, dat is inmiddels bekend.
Op de versie van 2013 zou ik zelf spelen, dat ging ook door maar dan met een vervanger voor mij (wat mijn eigen voorstel was trouwens, nog steeds blij mee) want ik lag toen in Tilburg in het ziekenhuis. Maar ik heb toch applaus gehad want tijdens het optreden legde Mari het optreden stil en vroeg applaus voor mij. Dat kreeg ik al heb ik dat dan op Youtube moeten kijken. Daar moest ik erg om huilen. Gisteren weer toen ik dat vertelde.
Maar goed ….ik sta er weer en loop (wankel) er weer rond, wie had dat gedacht? Nou, ik niet toen ik 3 jaar geleden op apegapen lag en heel veel tijd had om te piekeren. Trouwens, dat wankelen viel nauwelijks op, want het was weer dorstig weer al heeft de gemiddelde Nirwanabezoeker dat helemaal niet nodig als smoes om het eens flink op een zuipen te zetten. Ik ken verschillende mensen die - net als ik - 'uit de buurt' komen en tóch op de camping gaan liggen. Ook veel mensen van ‘verder weg' trouwens want “'t tuinfeest” heeft een prima reputatie bij de festivalbezoekers opgebouwd. Heel lang geleden ooit begonnen als een aardigheidje voor de Lieropse gemeenschap (op "’t zusterveldje" aan de Leijestraat); nu een festival met nationale allure waarvoor hele wegen worden afgezet voor een paar dagen. In Lierop kán dat. Sterker nog, in Lierop - waar een bloeiend verenigingsleven heerst - helpen de verschillende verenigingen als vrijwilliger op elkaars evenementen. Ik heb er nogal wat familie wonen maar de meesten kom ik op een of andere manier wel tegen. Zo ook neef Jan (Maar ik mag Jantje zeggen) met wie ik samen naar The Golden Earring heb staan kijken, net als in 1989 met dit verschil dat ik toen heel erg dronken geworden ben en we nu allebei al 5 resp. 7 jaar alcoholvrij zijn.
 
Tja, nu we het toch over de muziek hebben: The Golden Earring deed waarvoor ze gevraagd zijn, namelijk een 'greatest hits show’ neerzetten. Ik heb ze nu op verschillende manieren gezien: in zalen, in tenten, akoestisch in het theater en op festivals. Alle soorten optredens stellen andere eisen en op een festival komt men voor de hits, en ze hebben in die 50 jaar van hun bestaan best een paar hits gescoord. Maar goed, ik heb het nu wel gehoord en gezien, sterker nog, toen Cesar aan z’n drumsolo begon haakte ik af. Ik háát drumsolo’s. Er is een uitzondering op die regel en dat is niet Cesar Zuiderwijk. Maar het ging erin als koek.
 
Zoals gezegd, muziek is ook voor mij op ’t tuinfeest een bijzaak maar wel een hele leuke. Een paar hoogtgepunten:
 
The Shandon met hun skapunk. Hun ska-versie van “Seek and Destroy” heb ik zelf ooit gespeeld bij - jawel - Nirwana met mij op - jawel - trompet. Dat nummer heb ik niet gehoord trouwens, wel een hoop andere feestmuziek
 
Een ander hoogtepunt was tijdens “Therapy?”. Ze begonnen op een gegeven moment met “James Joyce fucked my sister” wat overging in “Lemmy Kilmister fucked my sister” wat overging in “The Ace Of Spades”. Mooi moment! Voor degenen die de link niet begrijpen: “Therapy?” komt uit Ierland en James Joyce was een Ierse dichter (met als bekendste werk “Ulyssis”) en Lemmy Kilmister was geen Ier maar wel net zo dood.
 
Verder vooral heel veel rammende gitaren, daarom was ik aangenaam verrast door “The Boxer Rebellion” al dacht ik na 10 minuten nog steeds: “wanneer komt het nou eens los?”. Ik kende ze nog niet maar ze hebben blijkbaar in het voorprogramma gespeeld van “The Editors”. Die ken ik wel en die link begreep ik.
Ook buiten het gitaarpaadje was daarna het optreden van “Fresku” maar daar heb ik nauwelijks wat van meegekregen. Van het bekende laken een pak was daarna het optreden van “Danko Jones”. Maar ik was kapot en na een half uurtje hield ik het voor gezien. Kortom: Gerard was er twee dagen bij maar miste op beide avonden de hoofdact.  
Reacties



here's a song for ya!
 
Ik zag ze één keer eerder, namelijk op het Arrow Rock Festival van 2008. Ik vond het toen een slecht optreden want Coverdale was absoluut niet bij stem. Ik weet nog dat ik tegen m’n maten verzuchtte: “Neem die man alsjeblieft tegen zichzelf in bescherming!”.
Nu in de herkansing. Ik had geen maten bij tegen wie ik wat dan ook kon verzuchten en dat zou ook niet nodig geweest zijn.

Eerst het voorprogramma "The Answer". Ooit verrasten die ons bij het "Nirwana Tuinfeest" waardoor wij niet lang daarna naar Willem II in Den Bosch togen om ze nogmaals te zien.
Lekkere stevige blues(hard)rock met veel slidegitaar waarbij de geest van bands als AC/DC en Led Zeppelin nooit ver weg was. Toch kwam het in een grote zaal als 013 wat mij betreft wat minder tot z'n recht. Tja, die 'meezingmomenten'...Gaaaaaaaap. 
 
Whitesnake ken ik in drie versies: De eerste met Bernie Marsden/Mel Galley en Micky Moody, de tweede met John Sykes en de derde met Ad van den Berg/Steve Vai. Er zijn er meerdere geweest maar die ken ik dan weer niet.
Mijn voorkeur gaat zéker niet uit naar de bezetting met Sykes al was dat wel hun populairste periode. Ik ben namelijk een beetje allergisch voor het gitaarwerk van Sykes, zowel bij Thin Lizzy als Blue Murder als - inderdaad - bij Whitesnake.
Coverdale was beter bij stem dan in 2008 op Arrow maar ik vrees toch dat het een beetje over is voor de goede man. Vooral de hoge noten ging hij meestal taktisch uit de weg en niet zelden werd hij gered door de - overigens prima - achtergrondzang of het publiek.
Het concert was een dwarsdoorsnede van de hele Whitesnake carrière. 
Mijn voorkeur gaat uit naar het vroege werk met Micky Moody maar dat kwam er - wat mij dan weer niet verbaasde - redelijk bekaaid af. Wel met "Ain't No Love In The Heart Of The City" een favoroiet van mij, dat dan weer wel.
Muzikaal was het prima met helaas wat teveel van die obligate solomomenten waarop de heren hun techniek mochten showen, gaaaaaaap.
Een andere favoriet van mij "Judgement Day" was er gelukkig wel bij maar het ultieme nummer van die CD "Sailing Ships" - wat Coverdale nog wel op de CD van "Vandenberg's Moonkings" ingezongen heeft - helaas niet.
Het concert stond aangekondigd als een "greatest hits" show. Zeker in Nederland kun je dan niet om "Here I Go Again" heen en jawel hoor, daar wassie dan: Adje de Maankoning mocht in de twee laatste nummers meeschitteren, waaronder ook "Still Of The Night", duidelijk een publiekslieveling.
 
Leuk concert, blij dat ik ze gezien heb, blij dat het beter was dan in 2008 maar niet rouwig dat dit wellicht de laatste keer is.
 
 
 
 


Reacties

Gisteren mocht ik dan als introducee met Theodoor en Mario en Wil mee naar de Zwarte Cross. 
Geweldige maar vermoeiende dag gehad.
Heel bijzonder om eens een keer mee te maken, zeker als je je realiseert dat het ooit als aankleding van een alternatief crossfeest voor 1000 bezoekers begonnen is.
Het is gigantisch - na afloop van de laatste band zijn we zelfs verdwaald op zoek naar de uitgang. 
Er is zoveel te doen dat het ondoenlijk is om alles te bekijken. Het totale festival duurt 4 dagen en dan is het al bijna niet te doen laat staan in één dag - kansloze missie.
Mijn gezelschap had zich een beetje voorbereid over wat er allemaal te doen was - ik niet, ik hobbelde er rustig achteraan. Zo sta je op het ene moment in een tent naar een Van Morrison coverband te kijken, op het andere moment zie je crossmotoren door de lucht vliegen, of sta je bij het hoofdpodium te kijken naar De Staat, Wombats en Airbourne.

De Staat: nog nooit live gezien, ik vond het geweldig al is het nou ook weer niet dermate mijn muziek dat ik er muziek van moet hebben maar het is bijzonder en ik ben blij dat ik ze gezien heb.

Airbourne: Nee hoor, die hebben nog nooit naar AC/DC geluisterd….Neuh……Geweldig optreden met een behoorlijk AC/DC gehalte alleen veel meer aan de 'metal-kant’ van het spectrum. Strakke show…vet…meezingbaar… het ging erin als koek. Ideaal als afsluiter voor zo’n festival. Ik vraag me alleen af hoeveel van die vele Marshall torens daadwerkelijk aangesloten waren.
 
Zwarte Cross festival als happening op zich: geweldige opzet, geweldige sfeer, creatief, behulpzame mensen. Ook: chaos (ligt aan mij en aan de drukte en het overladen programma).
Heel fijn om een keer ervaren te hebben maar of ik er zonodig nog een keertje - als ik geen introducee ben - heen moet denk ik niet.
Ook nog even een ‘moeilijk' momentje: tijdens die Van Morrison coverband vertelde Mario me dat hij er volgende keer met Bon Scotch wil staan. We raakten erover aan de praat en voor ik het in de gaten had stond ik een potje te janken. Hè hè eindelijk! Het móest een keer gebeuren.
Maar het zou zomaar eens kunnen. Als je me dat 6,5 jaar geleden na ons eerste optreden (in Budel) had gezegd had ik je uitgelachen. Nu niet meer, het zou zomaar eens kunnen gebeuren. Toch fijn om hiervan aan de oorsprong te hebben gestaan en nog steeds lid van de familie te mogen zijn. Jongens en meiden bedankt! 
 


Reacties

Zó, en dat was mijn tweede Night of the Prog. Om kort te gaan: Het feit dát ik gegaan ben en dát ik het kon maakte meer indruk dan het festival op zich. Dus ik ben geneigd om de iets frequentere bezoekers die deze editie als tamelijk zwak aanmerkten gelijk te geven.
Voor mij was het opletten met al die trappetjes en hellingen. Het feit dat ik rond strompel als een dronkelap viel gedurende dag steeds minder op.
Verschillen met festivals waar ik al eerder was: Geen parkeergeld, geen extra kosten voor toiletbezoek, geen muntjes. Bij het bestellen van drankjes en eten moet je alleen geen haast hebben. Gelukkig ben ik gestopt met het hebben van haast dus dat ging prima. Ook - voor wat het waard is - viel me de zuiverheid van het terrein op, ik kwam zelfs midden op de dag afval opruimers tegen. Wel aan het einde van de dag volle afvalbakken die niet meer geleegd werden.
Ondanks het feit dat de line-up niet sterk was heb ik me prima vermaakt.
 
Op Vrijdag bijvoorbeeld met Subsignal, al was ik op dat tijdstip nog volop bezig met acclimatiseren. Ook was ik toen nog aan het bijkomen van het feit dat ik twéé keer in de rij gestan had. Ik kwam er namelijk na een half uur pas achter dat ik eerst bij de kassa een polsbandje moest ophalen. Daardoor heb ik van “Lion Shepherd” maar 10 minuten gezien maar die bevielen me prima. Subsignal was ook prima maar dat kwam nog niet helemaal binnen. 
Mostly Autumn was degelijk en weinig verrassend, alleen de zang van Bryan Josh was af en toe tenenkrommend. 
Zwakke zang is sowieso een soort rode draad, maar dat had ik met Progdreams ook al dus ik begin te vermoeden dat het aan mij ligt.
Iemand waarschuwde me dat Anekdoten nogal zweverig is. Nou hou ik wel van een lekkere portie zweverigheid. Muzikaal vond ik het geweldig maar van de zang kreeg ik jeuk.
Lucifer’s Friend was voor de Duitse bezoekers waarschijnlijk interessant maar voor mij was het toch voornamelijk opgewarmde prak. Eind jaren ’70 kaapte Uriah Heep John Lawton bij Lucifer’s Friend weg als vervanger voor David Byron. Nu ik LF gehoord heb snap ik dat wel.
Headliner Spock’s Beard met Neal Morse was mooi al heb ik dan wel een voorkeur voor Spock’s Beard zónder Neal Morse. Mijn favoriet SB album is dan ook Octane waarvan ze in 2012 wél nummers speelden, alleen hadden ze toen Ted Leonard nog niet als zanger ingelijfd, maar die deed deze keer uitstekend mee op het materiaal van Snow.
 
Ik had me laten adviseren om Zaterdag toch vooral op tijd te zijn voor “Seven Steps To The Green Door”. Nou was ik toch al van plan om op tijd te zijn dus ik heb geen seconde van deze opener gemist. Gaaf optreden met helaas - alweer - zwakke zang.
Daarna was het de beurt aan Frequency Drift. Helaas kan ik me hier niks meer van herinneren. Zegt op zich genoeg toch?
Een meevaller waren de Fransen van “Gens De La Lune”. Voordeel van Franse bands (alsof ik er zoveel gezien heb! Not! Lazuli was in 2012 de vorige) is dat er altijd wat bijzonders is. Nu bijvoorbeeld een harp en ook nog een hoorn (dat had Lazuli ook al). 
RPWL was degelijk. De “stars-on-45-achtige” progmedley was grappig, om niet te zeggen melig, maar wel leuk. Dit was de vierde keer dat ik ze zag, de vorige keren waren shows i.h.k.v. het concept album “Beyond Man And Time” en ondanks het feit dat ik elke keer vooral moest lachen om de verkleedpartijen van zanger Yogi Lang, bevielen die shows mij beter.
Daarna had Focus het publiek - mij inclusief - helemaal mee. Geweldig optreden met dezelfde show als op Progdreams. Alleen kwam het nu beter bij mij binnen. Waarom weet ik ook niet.
Peter Pankas Jane was waarschijnlijk voor de Duitsers in het publiek interessanter dan voor mij. Daarna headliner Hawkwind. Tja…..Na een half uur was ik de tel kwijt: Was dit nou het eerste, tweede of derde nummer? Bij mij kwam het in ieder geval niet binnen. Goeie reden om naar huis (ik bedoel “het hotel”) te gaan.
 
Daarna dag 3. Voor mij was drie dagen eigenlijk te veel maar blijkbaar ben ik niet de enige. Toch had deze dag voor mij zowel het dieptepunt als hoogtepunt in huis. Dieptepunt was opener Knifeworld (jaja, ik was weer goed op tijd). Niet alleen de zang was vals maar ook de drie (3!) saxofoons. Nou speelt mijn halve familie saxofoon dus ik weet dat het heel goed mogelijk is om dat zuiver te laten klinken. Maar Knifeworld slaagde daar niet in. Hoogtepunt van het hele festival was voor mij Lifesigns. Strakke set die geweldig klonk.
Daarna Magic Pie. In eerste instantie vond ik “King For A Day” een geweldig album maar later begon ik het vooral langdradig te vinden. Dat gold ook voor hun optreden. Titelnummer “King For A Day” wordt dan wel gebracht als episch lang nummer maar ik vind het toch vooral een als los zand aan elkaar geplakte medley van losse stukjes muziek. 
Daarna was het de beurt aan de Cubanen van Anima Mundi. Ondanks het feit dat ze een goed optreden gaven en ondanks het feit dat ze op de nodige sympathie kunnen rekenen is het mijn band niet en zullen ze dat niet worden ook.
Carl Palmer’s Legacy heb ik voor het grootste gedeelte vanuit de auto beluisterd want ik moest me echt even terugtrekken want het einde van mijn latijn was in zicht. Een verstokte ELP fan had me al gewaarschuwd dat CPL een poging doet om zonder toetsen een ode aan Keith Emerson te brengen. Maar veel kwam er uit een met de nodige electronica opgepimpte chapmanstick. Op z’n minst interessant en een dappere poging om een draai aan dat oude materiaal te geven.
Daarna was het de beurt aan de Canadezen van “The Musical Box, de Genesis tribute met “Genesis-goedkeuring". Het begin met “Watcher Of The Skies” was overdonderend. Maar het overdonderende was na een paar minuten weg en wat restte was het idee dat ik naar de sondmixshow stond te kijken. Het wachten was op het moment dat Hennie Huisman z’n gezicht door de witte gordijnen zou steken. Toen dat na een uurtje nog niet gebeurde was het voor mij tijd om m’n hotel op te gaan zoeken.
 
Mooie muziek gezien en gehoord, minder mooie muziek gezien en gehoord, aardige mensen (opnieuw) ontmoet, mooi weer in een mooie omgeving. Ik durf niet meer zo ver vooruit te plannen maar de intentie om er volgend jaar weer bij te zijn is er zeker. Het hotel is in ieder geval al weer gereserveerd. 
 
Reacties

Het was een heel vet optreden van Alice Cooper gisteren met het accent op z'n jaren '70 werk en hits, waaronder door sommigen "How You Gonna See Me Now" node werd gemist. Niet door mij want ik heb 't altijd een zeiknummer gevonden. Maar ja, toen moest hij even wat kwijt. Prima.

Mijn favoriet "Hard Hearted Alice" werd niet gespeeld maar wel "The Ballad Of Dwight Fry" dat wij een dikke 40 jaar geleden zelf speelden onder de naam "The Dangerous Home". Fijn.

Het eerbetoon aan dode oude rockers (Jimi Hendrix, Keith Moon) en iets minder oude maar net zo dode rockers (David Bowie, Lemmy) had voor mij dan weer niet gehoeven. Maar vooral "Ace Of Spades" past er dan wel in. Gelukkig werd de formule niet uitgemolken want ik zat echt niet te wachten op bijvoorbeeld een ode aan Prince.

Dat bij "Elected" Hlllary en Donald het podium opkwamen mag dan een inkoppertje genoemd worden, het was wel een hilarisch inkoppertje.

Goeie band met drie gitaristen en geen toetsen. Dat werd in "Halo Of Flies" prima ogelost maar ik miste toch wel dat zeer herkenbare 'één-vinger-toetsenpartijtje'. Hoe vaak hebben we dat niet staan playbacken.....

Gedenkwaardige avond en een mooie reis beneden naar geheugenlaan

 

 

Reacties
Diverse linkjes
Oud weblog Millstreet Blues

Mijn Facebook pagina

Website Bon Scotch

3 Horns music Site van m'n broer Hans, componist, arrangeur, dirigent en muziekdocent

HBL Fotografie Hannie Berkers, schoonzus, fotografe

BLAST Blues Promotion