Hemispheres
Abonneren

Abonneren op nieuwe artikelen

Reacties
Ja, ik schreef een tijdje geleden dan wel dat ik afstand wilde proberen te nemen van Bon Scotch maar ik ben dan wel uit de band maar de band is nog lang niet uit mij. Ik hoop ook niet dat dat gaat gebeuren. Denk van niet trouwens.
Dus als ze dan op 1 Kilometer van mijn huis in mijn stamkroeg samen met een andere AC/DC tribute optreden onder de naam "AC/DC overdose", ja dan wil ik daarbij zijn.
Die andere band is "The DC Denims", een band met ook een voorliefde voor het oudere werk van AC/DC maar zich niet beperkend tot het Bon Scott tijdperk. Best veel nummers van "Back in Black" bijvoorbeeld, toch een van mijn favoriete AC/DC albums.
En een gezamenlijke toegift. Het was prachtig.
 
Tja, twee AC/DC tributes achter elkaar, dat betekent setlijsten op elkaar afstemmen om dubbelingen te voorkomen. Michel had er moeite mee. Verder deed Bon Scotch het prima met een strakke set met 'als-je-je-ogen-dichtdoet-is-het-net-of-je-bon-scott-zelf-hoort' zang Alleen is Bon Scott al zo'n 37 jaar dood en is Mari springlevend. Maar - en dat kun je van deze kant mooi bekijken - in de afgelopen jaren heeft hij zich van een prima zanger ontwikkeld tot een prima zingend podiumbeest. Mooi!

Daarna The DC Denims, een aan The Dirty Denims verwant nevenproject met een zangeres. De muziek van AC/DC leent zich uitstekend om gezongen te worden door een zangeres, mits ze een beetje een rauwe stem heeft. En dat heeft ze. Zoals gezegd, TDD beperkt zich niet tot het Bon Scott tijdperk dus ook lekker veel werk van "Back In Black" onder andere mijn favorieten "Hells Bells" en "Shoot To Thrill". En ook "Thunderstruck" een publieksfavoriet (steeds weer moet je uitleggen dat Bon Scotch zich beperkt tot Bon Scott repertoire, dat BS dood is en dat "Thunderstruck" met 'die nieuwe zanger' is).

Daarna nog een gezamenlijke toegift met "Whole Lotta Rosie" en "Highway To Hell". Heren en Dame, het was geweldig, bedankt!
 
Wat ook geweldig was, was de manier waarop ik benaderd word door degenen die weten dat ik ooit de bassist van Bon Scotch was en vanwege omstandigheden het stokje moest doorgeven. Nou ja 'moest', niemand heeft gezegd dat ik dat moest maar toch is het zo. En de overtuiging dat het vragen van een vervanger en er vervolgens helemaal mee te stoppen de juiste beslissingen waren is er niet minder om geworden. Dat waren goeie beslissingen en dat blijven goeie beslissingen.


Reacties (1)
Gisteren het langverwachte concert van Archive in het Patronaat te Haarlem.
Het voorprogramma "Dr(dr)one" speelde een dik half uur maar ik had geen idee uit hoeveel nummers het bestond. Ik was blij dat ze al na een half uur stopten.

Toen Archive. Prachtig optreden, ook visueel aantrekkelijk met een soort vliegengordijn voor het podium waarop ook geprojecteerd werd waardoor een soort 3D effect ontstond.
Mooie muzikale mix tussen trance, rock en piano ballads, mooi gezongen door een zanger en zangeres.
Maar helaas realiseerde ik me dat ik niet meer écht kan genieten van een concert. Of dat ligt aan de drukte, het donker, de lichtflitsen, het lange staan, de trappetjes (ik heb al moeite met trappetjes van één tree) weet ik niet. Ik ben vorig jaar weer begonnen met het bezoeken van concerten maar nu, na anderhalf jaar, concludeer ik dat ik er niet meer écht van kan genieten. Concerten welke ik nu nog op de planning heb staan ga ik nog heen maar verder stop ik ermee. 

Reacties

Een avondje 'wereld-metal' in De Pul, te beginnen met Crisalida uit Chili. Vanwege een foutje in mijn planning heb ik daar maar anderhalf nummer van gezien dus daar kan ik weinig over zeggen. Daarna Voodoo Kungfu uit China met hun met Aziatische invloeden doorspekte metal. Het zag er interessanter uit dan dat het klonk. Maar toen de van top tot teen getatoeëerde zanger van het podium verdween om een paar minuten later terug te keren met bebloed hoofd en een mes in z'n handen begon het lachwekkend te worden. Tijd voor een drankje dus...
Maar uiteindelijk kwam ik - zoals de meesten, het was niet druk trouwens - voor Orphaned Land. Metal met veel oosterse melodieën en oneven maatsoorten en een enkel 'inheems' instrument. Ze trapten af met mijn favoriet, de opener en titelnummer van hun laatste CD "All For One". Dat kwam er lekker strak uit. Helaas was de rest van het optreden niet altijd zo strak als de opener. Maar goed, ondanks een paar slordigheidjes en iets teveel - grotendeels mislukte - pogingen om het publiek 'mee te krijgen' vond ik het een goed optreden. Wel kort, want om 23:00u buiten staan bij een concert met twéé voorprogramma's is toch wel heel snel.
 
Nog even dit: metal uit het Azië kende ik natuurlijk al uit de jaren '80, met o.a. Loudness, Earthshaker en Bow Wow uit Japan maar daar keek (en kijk) ik tegenaan zoals we toen tegen Japanse auto's aankeken: perfect nagemaakt maar zonder ziel. Nou, van 'zonder ziel' was gisteren geen sprake.
 
En voor diegenen die Orphaned Land - en waar die voor staan - niet kennen, dit filmpje zegt genoeg
Reacties
Ik kom uit een 'fanfare familie'. Ik ben er zelf ook 25 jaar lid en muzikant geweest, van 1969 tot 1994. 
We gaven ook wel eens concerten. Het publiek bestond dan meestal uit 'the usual suspects' zoals echtgenote(n/s), partners, bekenden en familie en mensen die er om wat voor reden dan ook geacht werden aanwezig te zijn (uit de gemeentelijke politiek bijvoorbeeld, beschermheer, sponsor etc). Kortom: 'anderhalve paardekop'.
Soms pakten we uit en deed er een koor mee, dan had je hun aanhang er ook bij maar dan had je weer altijd dat gezeik dat we te hard speelden. Te hard? Wie, wij? ach nee joh!
Of we nodigden een andere vereniging uit en noemden het een uitwisselingsconcert. Het rekensommetje leert dat je dan al snel 3 paardekoppen publiek hebt.
 
Maar inmiddels is er veel veranderd. Ik ben al dik 20 jaar geen lid meer en harmonieën en fanfares zochten naar meer publiek en publiciteit en gingen 'The Night Of The Proms' nadoen. Dat werden grote producties die je niet elk jaar kan doen. Dat het altijd nog groter kan bewijst Lierop die elke 4 jaar een evenement organiseert. Ik hoef niet zo per sé naar al die evenementen toe maar er zijn een paar uitzonderingen waarvan Lierop er eentje is.
Een concert met de uitstraling van een popconcert. Ik was er voor de derde keer. Nu al voor de tweede keer in een grote tot concerthal omgetoverde hal van een plaatselijke ondernemer. Alles wat kenmerkend is voor een popconcert is aanwezig: staanplaatsen, zitplaatsen, tribunes, héél groot en héél hoog podium, lichtshow, videoschermen, (video)projecties, decor. Er wordt twee jaar aan het evenement gewerkt waarbij het laatste jaar in het teken van repeteren staat. Probeer in dat jaar vooral niet teveel af te spreken met muzikanten uit Lierop want de kans is groot dat ze een repetitie voor LL hebben. Alle artiesten zijn 'lierupse mensen' (waarbij dat begrip overigens naar behoeven wordt opgerekt). Dat is een kracht van het evenement. Maar zoals onze 'verlosser' al zei: "elk voordeel heb z'n nadeel", want de vocale kwaliteiten varieerden tussen matig en zeer matig (met enkele positieve uitschieters). Maar muzikaal stond het als een huis en het zag er geweldig uit. Een topavond!
Reacties
Henriëtte en ik hebben verschillende muzieksmaken. Maar er zijn overlappingen. Een van die overlappingen is Status Quo.
In 1986 gingen we voor het eerst naar een concert van ze, In "de Maaspoort" in Den Bosch.
Gisterenavond was de laatste keer, in 013.
Ik ben al lang de tel kwijt maar in de afgelopen 30 jaar hebben we ze tussen de 10 en 20 keer gezien. Allemaal in de bezetting die na het optreden op "Live-aid" van 1984 uit de grond werd gestampt (ze waren toen eigenlijk al gestopt). In de tussentijd is enkele keren van drummer gewisseld. Maar Franis Rossi en slagitarist Rick Parfitt, Andy Bown op toetsen, gitaar en mondharmonica en bassist "Rhino" Edwards waren vaste waarden. En hoe goed Richie "Paddy" Mallone en Rhino zijn gitaar- en zangpartijen ook waarnamen, nu Parfitt er vanwege gezongdheidsproblemen (z'n tweede hartinfarct) niet meer bij is, is het een goed moment om te stoppen.
Dus nooit meer:
  • dat synthesizer intro met het themaatje van "Pictures Of Matchstickmen" dat overgaat in "Caroline", het ultieme SQ intro: https://www.youtube.com/watch?v=7ya6uFrr10s
  • Hellooohooo..... No Shit!
  • het tamelijk onverstaanbare geouwehoer van Francis Rossi
  • Gerd und Ulla
  • altijd weer die vraag: "spelen die nog dan?"
OK, Status Quo stopt er dus mee, maar wij gaan 'gewoon' door.
Henriëtte, jouw favoriete Quo nummer speelden ze nooit, dus dan zo maar: https://www.youtube.com/watch?v=w0Dmef_LIqk
Reacties
OK, Genesis heb ik nooit gezien en dat gaat ook niet meer gebeuren. Steve Hackett heb ik een paar keer gezien, en nu Michael Rutherford ook een keer en daar zal het verder wel bij blijven.
Tussen concerten van Hackett en M+TM zijn de nodige verschillen. Een daarvan is dat Hackett veel meer terugvalt op Genesis materiaal. Rutherford speelde twee Genesis nummer die beide - en dat verrast me niet - komen uit het 'post-hackett-tijdperk'. Tja, toen Rutherford begon over schoolbandjes wist ik al ongeveer welke kant het op zou gaan. De keuze viel op "Land Of Confusion", wel een van mijn favorieten uit de 'Genesis-hits-catalogus'. Om dit te compenseren speelden ze ook nog het minste nummer uit die catalogus, namelijk dat nummer waarin ze ervoor uitkomen dat ze niet kunnen dansen. Nou, misschien niet, maar zingen en spelen kunnen ze wel. Tim Howar deed het geweldig in z'n Phil Collins rol. Ook Andrew Roachford deed het prima, hij mocht ook nog even z'n eigen "Cuddle Toy" ten gehore brengen. OK, het zijn geen Paul&Paul maar het klonk geweldig. Zeker ook in de eigen 'mechanic-songs' zoals Rutherford ze zelf noemt (die overigens jarig was, 66 al weer). Er was ook nieuw werk, de naam ben ik even vergeten maar het klonk veelbelovend; volgens mij komt het in Februari uit. Verder ook nog mijn favoriet van "The Road", namelijk "Try To Save Me".
Wel was het erg kort want de hits kwamen rond half 10 al voorbij en dan weet je genoeg. En inderdaad, binnen anderhalf uur was het - inclusief toegift - helemaal gedaan. Tja, voor mij hoef je echt niet - á la Springsteen - 3 uur gas te geven maar dit was wel héél kort. Vóór 22u was het in de Boerderij - die weer eens lekker vol was met 600 bezoekers - helemaal gedaan. Eigenlijk is dat een aanfluiting. 
Reacties
Mijn aandacht voor het EMF (Epic Metal Fest) werd getrokken door de naam van Katatonia. Pas later kwam ik er achter dat dit "Epic" slaat op "EpicA" en dat dit een door die band georganiseerd festival is wat al eens in het Klokgebouw te Eindhoven plaats gevonden heeft. Nou, ik liep regelmatig op dit alternatieve 'Oktoberfest' rond met zoiets van "Wat dóe ik hier"?. Met bands als Epica en Stream Of Passion heb ik niks en van veel van de overige metal begrijp ik niks. Vooral bij "Fleshgod Apocalyps" dacht ik na een paar minuten: "Wat ís dit?". 
Gelukkig was er ook Textures, al wilden die dat we meeklapten, en meeklappen met Textures is best ingewikkeld hoor.
Maar Katatonia maakte alles goed. Eigenlijk is het hier een beetje een vreemde eend in de bijt. Maar de vorige keer dat ik ze zag (Night of the Prog 2012) waren ze dat ook al. Misschien te soft voor een metalfestival en te heftig voor een progfestival? Nou, het zal wel, ik heb daar toch schijt aan. Die vorige keer in 2012 vond ik er geen ruk aan maar ik ben naderhand toch hun platen gaan luisteren en uiteindelijk ben ik er toch voor gevallen, dus was dit een soort van herkansing. En nu viel het kwartje wel. Ik vond het geweldig!
Van hoofdmoot Epica heb ik daarna een half uur gezien en een uur gehoord, dat vond ik wel voldoende. Het ziet er wel aardig uit allemaal maar het doet me niks.
Voor een festival best een magere score maar toch ging ik tevreden naar huis.
Reacties
Toen dit soort bandjes - bgin jaren 80 - als paddenstoelen uit de grond schoten was ik er helemaal niet voor in. Inmiddels ben ik wat toleranter geworden en kan ik een hele hoop wat ik destijds niet pruimde wél waarderen. Zeker de laatste tijd heb ik steeds meer zin in 'gewoon' lekkere liedjes die goed gespeeld en gezongen worden, dus toen ik zag dat deze band in Uden kwam besloot ik de gok te wagen. 

Het begon eigenlijk niet goed omdat de oprit naar de A50 was afgesloten en ik een alternatief moest verzinnen. Ik vertrouwde op mijn navigatie maar die probeerde me via elk binnenweggetje te verleiden om toch weer naar die afgesloten oprit te rijden. Maar ik kwam er toch al was het dan wat later maar omdat ik - zoals gewoonlijk - ruim op tijd vertrokken was was ik net op tijd voor het voorprogramma. Leuk, maar had ik iets gemist als ik het ....eeehhh... gemist had? Nou nee, niet echt. Ze brachten hun new-wave klanken met verve maar het feit dat ik niet wist wie het waren en ook niet de geringste aandrang voelde om daar achter te willen komen zegt op zich genoeg.
 
Toen de al wat oudere heren van China Crisis aangevuld met nog wat meer oudere heren (op bas en op gitaar) en een jongere man (op toetsen) en dame (op drums). Ze brachten wat ik verwacht had: Lekkere popliedjes, goed gespeeld maar wel wat minder gezongen. Vooral de wisselwerking tussen de twee - heel heldere - gitaren beviel me prima. De bas, drum en toetsen waren dik in orde. De zang beviel me wat minder en zo ook de presentatie van Gary Daly. In het begin vond ik z'n meligheid nog wel grappig maar na verloop van tijd begon het me op mijn zenuwen te werken. 
 
Kortom, leuke avond gehad en ik ben blij dat ik gegaan ben maar als ik het gemist had  zou dat niet echt ....eeehhh...een gemis geweest zijn. 

Reacties
Ik had een hele tijd geleden al een poster van Axel Rudi Pell zien hangen bij De Bosuil maar ik had nog nooit van de goede man gehoord ("wie ís die man?")
Toen ging ik een tijdje geleden in De Bosuil naar een concert van SOTO (Jeff Scott Soto) en las dat JSS in de band van ARP gezongen heeft en dat bijvoorbeeld ene Bobby Rondinelli (Rainbow, Scorpions) daar momenteel speelt. Toen dacht ik: "toch maar eens checken!", en was ik om. Zijn "Game Of Sins" draai ik heel vaak en dus stond ik vanavond alwéér bij de Bosuil.
 
Melodieuze hardrock met bombastische/klassieke trekjes die de sfeer van de jaren 70/80 ademt. Helaas strekte die sfeer zich ook uit tot het uitmelken van nummers en solos (oeverloze keyboardsolo, - drumsolo, - gitaarsolo, dat soort werk), waardoor het best een beetje langdradig werd. Ook iets teveel ballads naar mijn smaak. Goeie muzikant hoor "unser Axel", maar op plaat vind ik 'm beter.
Dan hadden de mannen van "Lords Of Black" het heel anders bekeken. Ook veel klassiek aandoende riffs maar dan verpakt in vooral hard en snel. Helaas hadden ze een echt 'voorprogramma-geluid'. Goeie zanger ook maar ga dan in de toegift (een voorprogramma dat een toegift mag geven!) geen Dio nummer (Neon Knights) zingen! Dat verlies je toch!
Reacties

Eind jaren 70 brak Mother's Finest door in Nederland, o.a. met een optreden op Pinkpop '78. Het livealbum dat daarna verscheen heb ik helemaal grijs gedraaid. Hun mix van Rock en Funk ging erin als koek. Cross-over vóórdat het zo genoemd werd.
Pinkpop of De Bosuil in Weert: nogal een verschil maar inmiddels zijn we 38 jaar verder, is cross-over meer regel dan uitzondering en is (al sinds begin jaren 80 trouwens) de toetsenman vervangen door een extra gitarist waardoor MF meer klinkt als een rockband met funkinvloeden dan de funkband met rockinvloeden uit de jaren 70. Maar ze gaan nog steeds als een trein, en 'Baby' Joyce Kennedy zingt nog steeds de sterren van de hemel. Maar destijds vond ik bassist "Wizzard" een absolute crack maar inmiddels zijn virtuuoos 'slappende' bassisten heel 'normaal' geworden en is hij links en rechts ingehaald, dus dat viel toch wel beetje tegen.
De oude nummers gingen er het beste in al miste ik de toetsenpartijen toch wel, hoe goed de combinatie van twee gitaristen ook klonk.
Tja....ondanks het feit dat ik dit wel verwacht had, had ik (tegen beter weten in) gehoopt had op meer dus viel het toch een beetje tegen.
Reacties
Diverse linkjes
Oud weblog Millstreet Blues

Mijn Facebook pagina

Website Bon Scotch

3 Horns music Site van m'n broer Hans, componist, arrangeur, dirigent en muziekdocent

HBL Fotografie Hannie Berkers, schoonzus, fotografe

BLAST Blues Promotion