Hemispheres

Nou, dat was dan mijn derde "Night of the Prog" festival op die prachtige locatie op een rots aan de Rijn genaamd Lorely. Na de eerste dag van dit driedaagse festival dacht ik serieus dat er voor mij geen vierde keer meer zou komen maar inmidels ben ik weer thuis, is het hotel gereserveerd  en de earlybird-ticket al weer besteld voor 2018.
 
Vanwaar die twijfel? Nou, het kostte me allemaal wat meer moeite dan vorig jaar, ondanks de aanpassingen op het terrein die voor mij een verbetering waren: Meer railingen waaraan ik me vast kon houden en hellingen waar ik naar beneden en boven kon zonder trappen te hoeven lopen. 
Maar op Vrijdag aan het einde van de middag kregen we een behoorlijke regenbui over ons heen. En ondanks dat ik een vest én regenjas bij had was ik door en door koud. Ik kon vanaf dat moment niet echt meer genieten ondanks dat ik weer behoorlijk opgedroogd was. Maar de laatste band "Mike Portnoy's Shattered Fortress" liet ik aan me voorbij gaan. Laat ik het zo zeggen: blauwbaard verloor de concurrentiestrijd met de verlokkingen van een warm hotelbed. Jammer dat ik de hoofdact gemist heb maar aan de andere kant: de wereld vergaat er niet door.
 
Maar er waren genoeg zaken die de twijfel weer bij me weg namen:
 
Vele mensen die ik een paar jaar geleden nog niet kende die me handjes kwamen schudden maar me verder weer rustig 'lieten geworren'. Voor de niet-Brabanders: dat betekent dat ze me - als ik dat wil - rustig in mijn bubbel laten. Niks zo vermoeiend als oproepen in de trant van: "Wat zit je daar alleen, kom toch 'gezellig' bij ons zitten". Nee danku, laat mij maar 'geworren'. Dit lied van 't Klein Orkest is mij dan ook op het lijf geschreven: https://www.youtube.com/watch?v=8DcWY8aGPbY
Het droeg allemaal bij aan het feit dat ik regelmatig het gevoel had in een emotionele achtbaan te zitten. Maar dat ligt waarschijnlijk voor een gedeelte ook aan de gevolgen van mijn beroerte. 
 
Ik had voor het eerst een tuinstoel bij en zeker nadat ik op Zaterdag een plekje op de toren rechtsachter had gevonden waar ik prima zicht op het podium had en bovendien mijn poten op het muurtje kon leggen was dat erg prettig. Dat het ook nog dicht bij de eet - en drinktentjes was is ook een hele mooie bijkomstigheid. 
 
En afgezien van die twee buien op Vrijdag was het droog, zonder dat het warm was. Ideaal festivalweer als je het mij vraagt.
 
Tel daarbij nog op de prachtige omgeving, waarvan ik vooral Donderdag heb genoten, en de vriendelijkheid van de mensen daar. Die is niet overdreven en ik krijg nooit het geval dat het van die 'vriendelijkheid' is die is aangeleerd op de hotelschool.
 
Kortom, voor de tweede keer heb ik een earlybird ticket aangeschaft al vóórdat er überhaupt één naam bekend is. Zegt genoeg toch?
 
En de muziek? De verrassingen zaten vooral weer in de onbekende namen want de hoofdact van dag 1 ("Mike Portnoy's Shattered Fortress") heb ik gemist, de hoofdact van dag 2 ("Yes featuring ARW") vond ik zeer onderhoudend maar ik haakte bij het eerbetoon aan Chris Squire toch af. Goeie bassist hoor, die Lee Pomeroy maar ik zit niet te wachten op zijn versie van "The Fish". En de hoofdact van dag 3 "Marillion" was slaapverwekkend.
 
Verrassingen waren bijvoorbeeld de eerste twee bands op Zaterdag, "Eyevory" en "Ashby". Die laatste heb ik al eens in Musicon in Den Haag gezien toen ik 'toevallig' in de buurt was voor een concert van "Haken" in de Boerderij. Maar nu vond ik ze beter, waarom weet ik ook niet.
De grootste verrassing was voor mij de eerste band op Zondag "A Kew's Tag" (spreek uit "Acoustic"): prog op een akoestische gitaar. Op een gegeven moment speelden ze een nummer wat me qua melodie sterk deed denken aan een koraal wat ik vroeger veel speelde  met de Fanfare in Heeze. Voor even was het weer begin jaren '70 en ging Gerardje met z'n vader en grote broer repeteren met de fanfare. En daar zat ik weer in die emotionele achtbaan. Op dat moment was ik zó gelukkig met het vermogen om over muzikale muren heen te kijken waardoor ik besefte dat het poreuze muren zijn waar planten gewoon doorheen groeien. Onbetaalbaar moment.
 
Op Zondag stond ook nog Chris Thompson met "Manfred Mann's Earth Band - The Prog Years" op het programma. Mijn verwachtingen waren niet hoog gespannen want ik heb zoiets van "laat die ouwe koeien maar in de sloot". Nou, dat viel mee, véél mee zelfs. 
OK, je kon goed horen dat niet alleen wij 40 jaar ouder geworden zijn. Ik heb altijd al gehouden van zangers met een ruw randje op de stem. Nou, dat randje is een rand geworden en af en toe klonk het een beetje onvast maar hij ging gedurende het optreden steeds beter zingen, alsof hij warm moest lopen. En de nummers uit die tijd zijn top. Vorig jaar zag ik de 'echte' MMEB in de Bosuil te Weert. Dat vond ik behoorlijk langdradig maar bij dit concert was daarvan geen sprake. Dat persoonljke favorieten van mij zoals het instrumentale "Waiter, There's A Yawn In My Ear"  en "Father Of Night, Father Of Day" op de setlist stonden telt zeker mee. Uiteraard ontbraken krakers als "Blinded By The Light", "Davie's On The Road Again" en "The Mighty Quin" niet maar een nummer als "The Road To Babylon" met z'n klassieke invloeden was werkelijk prachtig. 
 
Helaas valt er ook wel eens wat tegen. Ik had me nogal verheugd op "Crippled Black Phoenix" maar met drie gitaristen en twee toetsenisten/toetsenistes was het weliswaar dik aangezet maar toch vooral veel geschreeuw en weinig wol. Dieptepunt was wel de zangeres, op de plaat klinkt dat best aardig maar live bakte ze er niks van. Ook de trompetiste was niet best maar ik weet uit ervaring dat het met koud weer heel moeilijk is om een stabiele toon te produceren. Jammer maar helaas.
 
Heel onderhoudend was Frank Carducci maar dat had vooral met z'n show te maken. Afgezien van toevoeging van didgeridoo en theremin vind ik het muzikaal nogal 13 in een dozijn namelijk.
 
 
Reacties
1983. Ik studeer in Eindhoven en Fried in Nijmegen. Het is Zondag en ik ben aan het blokken voor een aantal tentamens. Het wil niet vlotten en ik besluit een time-out te nemen. Wat te doen? Ik spreek met Fried af om hem met een bezoek te komen vereren op z'n studentenkamer in Nijmegen. Die had ik immers nog niet gezien.
Maandagochtend neem ik het Renaultje 4 en rijd - met een korte tussenstop bij Tante Lies en Ome Toon in Milheeze - op m'n gemakske naar Nijmegen.
Daar aangekomen vind ik vrij vlot Fried's kamer en we gaan de stad in. We spreken af dat we die avond 'iets cultureels' zullen gaan doen. Maar wat?
We zien posters hangen. Het blijkt dat Mike Oldfield die avond op zal treden in "De Vereeniging". Dat gaat het worden. 
Het is de tijd van het album "Crises" met daarop o.a. de hits "Moonlight Shadow" en "Shadow On The Wall". Het wordt een gedenkwaardige avond. Naast genoemde hits wordt ook het 20 minuten durende titelnummer plus grote gedeeltes van Tubular Bells gespeeld. Oldfield heeft een goeie band bij met o.a. op drums ene Simon Philips die ik kende als begeleider van diverse jazzrock muzikanten zoals Jeff Beck maar ook van de eerste LP van The Michael Schenker Group.
Als ik Crises op zet denk ik weer aan die Maandagavond in Nijmegen in 1983 (dankzij internet weet ik nu dat dat 13 Juni was): https://en.wikipedia.org/wiki/Crises_Tour
Reacties

Gisteren Saga gezien in de Pul te Uden. Ik leerde ze eind jaren 70/begin jaren 80 kennen middels de LP verzameling van Antonie Deelen. Daarna kocht ik "Worlds Apart" uit 1981 en "Heads Or Tales" uit 1983 zelf. Maar bij "Behaviour" uit 1985 begon ik mijn interesse te verliezen. Wat een afknapper vond ik dat! Nog steeds eigenlijk.
 
Ik zag ze voor het eerst in 1983 tijdens hun "Heads Or Tales" tour, samen met Antonie en Jos (in Sittard). Ik vond het geweldig!
Later - in 2012 - kwam ik ze weer tegen op die rots aan de Loreley. 
Dit was dus de derde keer en het was tevens de laatste want het heet "The Final Chapter Tour". Ach ja, dit hoort een beetje bij de huidige fase in mijn leven en - eerlijk gezegd - écht rouwig kan ik er niet om zijn. Want op een gegeven moment was hun 'Happy Prog' formule wel uitgewerkt, hoe goed het ook gespeeld (het gitaarwerk van Ian Crichton is nog steeds om door een ringetje te halen en herkenbaar) en opgenomen is.
 
Maar er waren daarna nog wel degelijk hoogtepunten. Bij die eerste LP's dacht ik regelmatig: "Wat is dat toch met die Chapters? Die moet ik eens in volorde op een bandje zetten", maar het kwam er niet van. En sinds 2005 hoeft het ook niet meer want ze deden het zelf. Een hoogtepunt. Maar wel tekenend dat ik het eerste gedeelte (de eerste 8 chapters) aanmerkelijk sterker vind dan het tweede gedeelte, al is chapter 10 "Not This Way" uit 1989 dan wel weer een favoriet van mij. Het grijpt me elke keer weer aan.

 
Maar Michael Sadler gaf er de brui aan en keerde ook weer terug, wat ertoe leidde dat de twee laatste platen (2012 en 2014) sterker waren dan al het andere werk sinds 1985.
 
OK, het concert: Het was druk (dat was te verwachten; voor het eerst zag ik een rij staan bij De Pul) en het was een goed optreden: degelijk en weinig spectaculair met het accent op de vroege nummers die luidkeels werden meegezongen. Leuk moment: De drummer begon met een intro dat deed denken aan dat van "Don't Be Late", een publiekslieveling blijkbaar, het publiek begon het te scanderen maar het bleek een heel ander nummer te zijn. Die blik van Ian Sadler (a penny for your thoughts Ian), "really...".
 
Dit was dus de derde keer en tevens de laatste en ik ben blij dat ik erbij was maar als dit niet de afscheidstournee was geweest zou het tóch de laatste zijn geweest voor mij. Het is prima zo.
Reacties

Steve Hackett zag ik in 2010 voor het eerst. En dat was heel bijzonder. In meerdere opzichten.
Dat zit zo:
Steve Hackett is een van mijn helden, al sinds zijn tijd bij Genesis in de jaren '70. Maar op het gebied van concerten heb ik me - vanwege wat 'probleepjes' - veel ontzegd dus ik had 'm nog nooit live gezien. In 2009 ben ik die 'probleempjes' te boven gekomen. Toen ik in 2010 zag dat Hackett naar Zoetermeer kwam trok ik de stoute schoenen aan: Ik kocht een kaartje en reed op 25 Mei op en neer naar Zoetermeer. Het was toen niet druk. Onbegrijpelijk want dit jaar was de Boerderij uitverkocht. Twéé keer zelfs. Maar ik kon toen prima naar voren lopen en toen ik daar op een paar meter afstand stond en "Firth Of Fifth" werd ingezet brak ik even.
Sinds die eerste keer 7 jaar geleden was dit mijn vijfde keer. Ik vond het geweldig maar Steve zal toch echt met wat beters moeten komen wil er nog een zesde keer komen. Want van wat Nad Sylvan laat horen krullen mijn tenen. Vooral bij "The Eleventh Earl Of Mar" bakte hij er niks van. Als het niet vals is klinkt hij op z'n best nog alsof hij constant in z'n ballen geknepen wordt. Voordeel is dan wel weer dat de zang van Gary O'Toole bij "Blood On The Rooftops" zelfs meevalt. Nee dan Steve zelf. Ook geen wereldzanger maar geholpen door o.a. Nick Beggs en de nodige digitale snufjes klinkt het acceptabel.
Over Nick Beggs gesproken: Die was goed op dreef. Dat hij best goed kan bassen wist ik al maar dat hij ook goed vooruit kan op de 12-snarige gitaar (zeg maar de 'Rutherford-partijen' in o.a. "The Musical Box") wis ik nog niet. En Nick had weer rokjesdag. Ook leuk.
Ook Gary O'Toole was goed op dreef. Evenals Roger King en Rob Townsend, die op z'n sopraansax verschillende keren de gitaarpartijen 'dubbelde'. Maar ik houd sowieso erg van de combinatie electrische gitaar/sopraansax.
Maar uiteindelijk gaat het natuurlijk om 'de maestro' zelf. Wat een geweldenaar! 
Deze keer veel aandacht voor het Genesis album "Wind & Wuthering" dat dit jaar 40 jaar bestaat. Steve grapte nog dat hij niet alles maar alleen de beste nummers zou spelen waarop vanuit het publiek werd geroepen dat hij dan dus alleen de 'Hackett-nummers' zou spelen. "Who said that?" antwoordde hij en hij logenstrafte het onmiddellijk door "One For The Vine" te spelen, een Tony Banks-nummer.
Maar gelukkig is hij het met mij eens dat "Blood On The Rooftops" ook bij die beste nummers hoort. Sterker nog, het is mijn favoriete Hackett-nummer. En het moment dat 'het krukje' voor op het podium wordt klaargezet is telkens voor mij een hoogtepunt. Nu voor - een door een intro op klassiek gitaar vooraf gegaan - "Blood On The Rooftops". Ik ken niemand uit de pop/rock-wereld die ook zo goed de klassieke gitaar beheerst. O.a. de 'tremolo-techniek' (nee, niet 'tremelo', die jengelarm van een electrische gitaar, die hij trouwens ook prima beheerst, maar een techniek waarmee je op een akoestische gitaar de suggestie van een lange toon opwekt). En geloof me, het vergt jaren van oefening om dat 'gelijkmatig' te krijgen. En in mijn oren is hij daar prima in geslaagd. Hoogtepunt! (ook het baswerk van Beggs trouwens dat in dit nummer behoorlijk 'klein' klinkt).
Trouwens, vond ik bij vorige concerten het recente werk nogal magertjes afsteken bij het Genesis- en vroege solo-materiaal, de nummers van "The Night Siren" bleven fier overeind in het geheel.
Reacties

Ik vroeg me gisteren af of ik het droog zou houden bij dit nummer. Het antwoord is "Ja". Maar wat een prachtig concert. Vooral wanneer Bruce z'n akoestische gitaar erbij pakte. Maar zeker ook vanwege het gave drumwerk van Gavin Harrison met al die roffeltjes op allerlei belletjes en hele kleine bekkentjes. Én op z'n snare en bassdrum, ja, dat ook. Kortom, zoals ik het ken van Porcupine Tree.
 
Ook wel fijn om de Pul weer eens goed gevuld te zien. Tja, voor mij is het dan wel makkelijk als er verder bijna geen volk is maar dan is het ook zo sfeerloos. Alhoewel, meer volk betekent ook meer geouwehoer, vooral achterin waar ik meestal sta, daar kan ik me tenminste een beetje rond bewegen zonder constant tegen anderen op te botsen en op tenen te trappen. Och, het is ook altijd wat.
 
Maar ik heb - in tegenstelling tot wat ik een paar maanden schreef - weer ouderwets genoten maar tóch is het voor mij wat aan de lange kant. Volgende keer - Fates Warning volgend weekeinde - het voorprogramma skippen dan maar?
Reacties
Ja, ik schreef een tijdje geleden dan wel dat ik afstand wilde proberen te nemen van Bon Scotch maar ik ben dan wel uit de band maar de band is nog lang niet uit mij. Ik hoop ook niet dat dat gaat gebeuren. Denk van niet trouwens.
Dus als ze dan op 1 Kilometer van mijn huis in mijn stamkroeg samen met een andere AC/DC tribute optreden onder de naam "AC/DC overdose", ja dan wil ik daarbij zijn.
Die andere band is "The DC Denims", een band met ook een voorliefde voor het oudere werk van AC/DC maar zich niet beperkend tot het Bon Scott tijdperk. Best veel nummers van "Back in Black" bijvoorbeeld, toch een van mijn favoriete AC/DC albums.
En een gezamenlijke toegift. Het was prachtig.
 
Tja, twee AC/DC tributes achter elkaar, dat betekent setlijsten op elkaar afstemmen om dubbelingen te voorkomen. Michel had er moeite mee. Verder deed Bon Scotch het prima met een strakke set met 'als-je-je-ogen-dichtdoet-is-het-net-of-je-bon-scott-zelf-hoort' zang Alleen is Bon Scott al zo'n 37 jaar dood en is Mari springlevend. Maar - en dat kun je van deze kant mooi bekijken - in de afgelopen jaren heeft hij zich van een prima zanger ontwikkeld tot een prima zingend podiumbeest. Mooi!

Daarna The DC Denims, een aan The Dirty Denims verwant nevenproject met een zangeres. De muziek van AC/DC leent zich uitstekend om gezongen te worden door een zangeres, mits ze een beetje een rauwe stem heeft. En dat heeft ze. Zoals gezegd, TDD beperkt zich niet tot het Bon Scott tijdperk dus ook lekker veel werk van "Back In Black" onder andere mijn favorieten "Hells Bells" en "Shoot To Thrill". En ook "Thunderstruck" een publieksfavoriet (steeds weer moet je uitleggen dat Bon Scotch zich beperkt tot Bon Scott repertoire, dat BS dood is en dat "Thunderstruck" met 'die nieuwe zanger' is).

Daarna nog een gezamenlijke toegift met "Whole Lotta Rosie" en "Highway To Hell". Heren en Dame, het was geweldig, bedankt!
 
Wat ook geweldig was, was de manier waarop ik benaderd word door degenen die weten dat ik ooit de bassist van Bon Scotch was en vanwege omstandigheden het stokje moest doorgeven. Nou ja 'moest', niemand heeft gezegd dat ik dat moest maar toch is het zo. En de overtuiging dat het vragen van een vervanger en er vervolgens helemaal mee te stoppen de juiste beslissingen waren is er niet minder om geworden. Dat waren goeie beslissingen en dat blijven goeie beslissingen.


Reacties (1)
Gisteren het langverwachte concert van Archive in het Patronaat te Haarlem.
Het voorprogramma "Dr(dr)one" speelde een dik half uur maar ik had geen idee uit hoeveel nummers het bestond. Ik was blij dat ze al na een half uur stopten.

Toen Archive. Prachtig optreden, ook visueel aantrekkelijk met een soort vliegengordijn voor het podium waarop ook geprojecteerd werd waardoor een soort 3D effect ontstond.
Mooie muzikale mix tussen trance, rock en piano ballads, mooi gezongen door een zanger en zangeres.
Maar helaas realiseerde ik me dat ik niet meer écht kan genieten van een concert. Of dat ligt aan de drukte, het donker, de lichtflitsen, het lange staan, de trappetjes (ik heb al moeite met trappetjes van één tree) weet ik niet. Ik ben vorig jaar weer begonnen met het bezoeken van concerten maar nu, na anderhalf jaar, concludeer ik dat ik er niet meer écht van kan genieten. Concerten welke ik nu nog op de planning heb staan ga ik nog heen maar verder stop ik ermee. 

Reacties

Een avondje 'wereld-metal' in De Pul, te beginnen met Crisalida uit Chili. Vanwege een foutje in mijn planning heb ik daar maar anderhalf nummer van gezien dus daar kan ik weinig over zeggen. Daarna Voodoo Kungfu uit China met hun met Aziatische invloeden doorspekte metal. Het zag er interessanter uit dan dat het klonk. Maar toen de van top tot teen getatoeëerde zanger van het podium verdween om een paar minuten later terug te keren met bebloed hoofd en een mes in z'n handen begon het lachwekkend te worden. Tijd voor een drankje dus...
Maar uiteindelijk kwam ik - zoals de meesten, het was niet druk trouwens - voor Orphaned Land. Metal met veel oosterse melodieën en oneven maatsoorten en een enkel 'inheems' instrument. Ze trapten af met mijn favoriet, de opener en titelnummer van hun laatste CD "All For One". Dat kwam er lekker strak uit. Helaas was de rest van het optreden niet altijd zo strak als de opener. Maar goed, ondanks een paar slordigheidjes en iets teveel - grotendeels mislukte - pogingen om het publiek 'mee te krijgen' vond ik het een goed optreden. Wel kort, want om 23:00u buiten staan bij een concert met twéé voorprogramma's is toch wel heel snel.
 
Nog even dit: metal uit het Azië kende ik natuurlijk al uit de jaren '80, met o.a. Loudness, Earthshaker en Bow Wow uit Japan maar daar keek (en kijk) ik tegenaan zoals we toen tegen Japanse auto's aankeken: perfect nagemaakt maar zonder ziel. Nou, van 'zonder ziel' was gisteren geen sprake.
 
En voor diegenen die Orphaned Land - en waar die voor staan - niet kennen, dit filmpje zegt genoeg
Reacties
Ik kom uit een 'fanfare familie'. Ik ben er zelf ook 25 jaar lid en muzikant geweest, van 1969 tot 1994. 
We gaven ook wel eens concerten. Het publiek bestond dan meestal uit 'the usual suspects' zoals echtgenote(n/s), partners, bekenden en familie en mensen die er om wat voor reden dan ook geacht werden aanwezig te zijn (uit de gemeentelijke politiek bijvoorbeeld, beschermheer, sponsor etc). Kortom: 'anderhalve paardekop'.
Soms pakten we uit en deed er een koor mee, dan had je hun aanhang er ook bij maar dan had je weer altijd dat gezeik dat we te hard speelden. Te hard? Wie, wij? ach nee joh!
Of we nodigden een andere vereniging uit en noemden het een uitwisselingsconcert. Het rekensommetje leert dat je dan al snel 3 paardekoppen publiek hebt.
 
Maar inmiddels is er veel veranderd. Ik ben al dik 20 jaar geen lid meer en harmonieën en fanfares zochten naar meer publiek en publiciteit en gingen 'The Night Of The Proms' nadoen. Dat werden grote producties die je niet elk jaar kan doen. Dat het altijd nog groter kan bewijst Lierop die elke 4 jaar een evenement organiseert. Ik hoef niet zo per sé naar al die evenementen toe maar er zijn een paar uitzonderingen waarvan Lierop er eentje is.
Een concert met de uitstraling van een popconcert. Ik was er voor de derde keer. Nu al voor de tweede keer in een grote tot concerthal omgetoverde hal van een plaatselijke ondernemer. Alles wat kenmerkend is voor een popconcert is aanwezig: staanplaatsen, zitplaatsen, tribunes, héél groot en héél hoog podium, lichtshow, videoschermen, (video)projecties, decor. Er wordt twee jaar aan het evenement gewerkt waarbij het laatste jaar in het teken van repeteren staat. Probeer in dat jaar vooral niet teveel af te spreken met muzikanten uit Lierop want de kans is groot dat ze een repetitie voor LL hebben. Alle artiesten zijn 'lierupse mensen' (waarbij dat begrip overigens naar behoeven wordt opgerekt). Dat is een kracht van het evenement. Maar zoals onze 'verlosser' al zei: "elk voordeel heb z'n nadeel", want de vocale kwaliteiten varieerden tussen matig en zeer matig (met enkele positieve uitschieters). Maar muzikaal stond het als een huis en het zag er geweldig uit. Een topavond!
Reacties
Henriëtte en ik hebben verschillende muzieksmaken. Maar er zijn overlappingen. Een van die overlappingen is Status Quo.
In 1986 gingen we voor het eerst naar een concert van ze, In "de Maaspoort" in Den Bosch.
Gisterenavond was de laatste keer, in 013.
Ik ben al lang de tel kwijt maar in de afgelopen 30 jaar hebben we ze tussen de 10 en 20 keer gezien. Allemaal in de bezetting die na het optreden op "Live-aid" van 1984 uit de grond werd gestampt (ze waren toen eigenlijk al gestopt). In de tussentijd is enkele keren van drummer gewisseld. Maar Franis Rossi en slagitarist Rick Parfitt, Andy Bown op toetsen, gitaar en mondharmonica en bassist "Rhino" Edwards waren vaste waarden. En hoe goed Richie "Paddy" Mallone en Rhino zijn gitaar- en zangpartijen ook waarnamen, nu Parfitt er vanwege gezongdheidsproblemen (z'n tweede hartinfarct) niet meer bij is, is het een goed moment om te stoppen.
Dus nooit meer:
  • dat synthesizer intro met het themaatje van "Pictures Of Matchstickmen" dat overgaat in "Caroline", het ultieme SQ intro: https://www.youtube.com/watch?v=7ya6uFrr10s
  • Hellooohooo..... No Shit!
  • het tamelijk onverstaanbare geouwehoer van Francis Rossi
  • Gerd und Ulla
  • altijd weer die vraag: "spelen die nog dan?"
OK, Status Quo stopt er dus mee, maar wij gaan 'gewoon' door.
Henriëtte, jouw favoriete Quo nummer speelden ze nooit, dus dan zo maar: https://www.youtube.com/watch?v=w0Dmef_LIqk
Reacties
Diverse linkjes
Oud weblog Millstreet Blues

Mijn Facebook pagina

Website Bon Scotch

3 Horns music Site van m'n broer Hans, componist, arrangeur, dirigent en muziekdocent

HBL Fotografie Hannie Berkers, schoonzus, fotografe

BLAST Blues Promotion