Hemispheres
Abonneren

Abonneren op nieuwe artikelen

Reacties

Binnen twee weken tijd twee bands uit Noorwegen die zich noemen naar soep. De band van vanavond letterlijk want de band heet "Soup". Het heeft een tijdje geduurd voordat ik ze ben gaan luisteren want – eerlijk is eerlijk – de naam "Soup" lokte mij nou niet bepaald hun richting uit.
Deze Noorse band heeft zeker muzikale raakvakken met die andere Noorse band want beiden klinken ze op z'n tijd behoorlijk...eeehhh...weids. Of dat met het weidse Noorse landschap te maken heeft weet ik ook niet.
Weidse muziek met breed uitwaaierende gordijnen van geluid. Ik spreek hier bewust niet van muren want tegen muren loop je te pletter (behalve Harry Potter) maar de geluidsgordijnen van Soup nemen je juist op. Ik werd er helemaal in mee gezogen en om me heen zag ik dat bij meerdere personen. Alice Switser gebruikte het woord "meeslepend". Dat woord past prima. En de – meestal – lange nummers bouwden ook mooi naar een climax toe.

Overigens, dit was mijn eerste concert in de nieuwe kleine zaal van De Pul. Telkens als ik in het verleden de ‘grote’ zaal binnen ging keek ik even de bijbehorende kroeg in en dacht dan bij het zien van de anderhalve paardenkop die daar binnen zat: "Wat zonde van al die ruimte!" Nou, dat dachten ze bij De Pul blijkbaar ook want de ruimte is verbouwd en gepromoveerd tot "kleine zaal". Een aanwinst!

Wel vond ik het wat te hard voor zo’n kleine ruimte dus voor het eerst in jaren had ik m’n dopjes weer in. Want in een grotere zaal ga ik dan gewoon wat verder weg staan maar in deze kleine zaal sta je overál dichtbij.
Maar goed, zo kon ik wel mooi zien hoe een van de heren er lekker even bij ging zitten om wat geluidseffecten uit z’n setje pedalen te halen. Trouwens, indrukwekkend setje pedalen op het podium, knap dat ze daar wijs uit kunnen. Ik zou dan op het verkeerde pedaal trappen (of op een pedaal van iemand anders, of op het verkeerde moment, of erover struikelen of zo).

M
aar goed, geweldige avond gehad in een fijn zaaltje waar je gewoon je jas aan een kapstok kan hangen en even op het biljart kunt gaan zitten (dat vol lag met LP’s en CD’s en shirtjes, waardoor iemand aan mij kwam vragen wat die shirtjes kostten). Dat zaaltje was trouwens redelijk gevuld maar dat heb je nogal snel in een zaaltje met een capaciteit van 100 personen. Ik schat dat er zo’n 75 personen binnen waren.  In December in Ulft zien we wel of het op een groter podium in een grotere zaal ook overeind blijft. Ik denk van wel, ik heb er alle vertrouwen in.






Reacties

In mijn – behoorlijk negatieve – stukkie onlangs over het concert van Magnum sprak ik de hoop uit dat het concert van Spinvis me beter zou bevallen. Nou, dat was het geval, ruimschoot zelfs.  

Ik vond het prachtig.  Zowel de muziek als de teksten. Over die muziek kan ik geen zinnig woord zeggen, die ging namelijk alle kanten op, met veel toetsenwerk maar ook viool, cello, trompet en zelfs een tuba. Hij maakt zich er niet gemakkelijk vanaf want het nummer "Astronaut" dat ik een tijd geleden postte klonk weer helemaal anders en ik neem aan dat dat voor alle oudere nummers gegolden heeft, alleen weet ik dat niet want "Astronaut" was het enige nummer dat ik van 'm kende. Dat is inmiddels wel wat veranderd en ik weet inmiddels wat het verhaal achter "Stefan en Lisette" [https://www.youtube.com/watch?v=uUXOI_90tPsis en bij "Eva" [https://www.youtube.com/watch?v=bCfK_zWjea0denk ík in ieder geval niet meer aan de wederhelft van Adam. 
Dat brengt me op de teksten: In een beschrijving die ik las wordt Spinvis omschreven als een verhalenverteller. Dat klopt wel maar ik vind 'm net zo goed een schilder met woorden want als hij zingt over iemand in een blauwe jurk aan het water z ik iemand in een blauwe jurk aan het water. 
Verwacht van Spinvis geen boodschap of maatschappijkritiek of iets dergelijks: Dteksten zijn soms poëtisch en soms is het 't soort gebabbel dat je bijvoorbeeld tijdens lange autoritten hebt ("het is warm vandaag"). Nou ja, misschien zit die boodschap er wél in en hóór ik het gewoon niet, dat kan natuurlijk ook. 

Spinvis is een innemende persoon zonder poespas. Bijvoorbeeld: ergens aan het begin zei hij iets in de trant van "later ga ik wel dingen vertellen, ik bereid zoiets nooit voor, soms gaat dat het wat beter dan anders en nu wat minder".  Het nam me voor 'm in. Later begon hij over een standbeeld van Cliff Richard voor de schouwburg en of er in Uden een zwembad was. Dat vonden de Udenaren in het publiek prachtig maar deze niet-Udenaar ook. Een verademing tussen al die cliché rockers die ik normaal gesproken zie. 

Het enige jammere was dat men meer bezoekers had verwacht want alle barkrukken waren weg, en dat ik even tussendoor op een kruk kan gaan zitten heb ik tegenwoordig toch wel nodig. Maar goed, dat ik desondanks het hele concert – inclusief toegift – heb meegemaakt zegt misschien genoeg.  




Reacties

Een aantal jaren geleden ging ik op m'n verjaardag naar een concert van The Black Label Society. Ik vond dat toen het slechtste concert dat ik ooit gezien had. Tot vandaag dan want het wordt overtroffen (of moet ik zeggen 'ondertroffen'?) door Magnum deze avond in de Pul te Uden. 

Die Catley kan gewoon niet meer zingen. En dan kun je maar beter gewoon stoppen. Nou ja, gewoon, ik weet uit ervaring dat dat helemaal niet zo gewoon is. Met het feit dat het mij niet meer lukt heb ik het zo ongeveer dagelijks nog moeilijk. Maar toch was mijn beslissing om er definitief mee te stoppen de op een na beste uit mijn leven. Op één na? Jazeker, de beste beslissing was namelijk die van 45 jaar geleden om ermee te beginnen. 

Maar goed, het gaat nu niet om mij maar om Magnum. En dat was slecht. Niet alleen was de zang slecht, het geluid was ook bagger. Dat was het al bij het voorprogramma Redscool maar toen dacht ik nog dat het bij Magnum wel goed zou komen maar nee, bij Magnum was het zo mogelijk nog slechter. Zwaar overheersende bas, en dan niet een strak en gedefinieerd geluid maar een geluid als een pan erwtensoep.  En ja, het publiek vond het tijdens favorieten als "How Far Jerusalem" zo te zien prachtig. Maar goed, om een goed concert te kunnen waarderen moet je misschien ook af en toe een slecht concert meemaken. Nou, dat was dan vandaag, hopelijk is het concert van Spinvis aanstaande Vrijdag beter. 

Reacties
Het lijkt een eeuwigheid maar het is pas 34 jaar geleden dat ik Vandenberg zag spelen op de Aardschokdag in Den Bosch. Een geweldig optreden vond ik dat toen al was ik destijds veel meer onder de indruk van Raven en vooral van Accept. Maar nu Ad(je) van den Berg weer aan het toeren is was ik toch wel zeer benieuwd hoe het zou zijn. Afgelopen Juli kon ik er gratis heen op Streetrock in Bakel maar toen ben ik niet gegaan, waarom weet ik niet meer maar het zal wel iets met te verwachten drukte te maken hebben gehad. Maar de wetenschap dat ik in de Bosuil nog een herkansing zou krijgen speelde zeker een rol, al weet je dat in December met mij nooit. Het weer kan rond die tijd dusdanig zijn dat ik de deur niet uit kom maar dat was gisteren niet het geval.
Ik was vooral heel benieuwd naar hoe die zanger het er live vanaf zou brengen. Op plaat vind ik 'm geweldig, alsof David Coverdale's zoon staat te zingen maar dan zonder dat 'bronstige'. 
Nou, hij stelde me niet teleur, in tegendeel. En een groot voordeel: als hij nummers van anderen zingt (David Coverdale (istie weer!), Bert Heerink, Robert Plant) en het valt niet helemaal binnen z'n bereik probeert hij het er niet uit te persen maar trekt het naar zich toe. Je grenzen kennen en daarnaar handelen, een zeldzame kwaliteit bij rockzangers. OK, de nieuwe Coverdale of Plant is hij niet maar Bert Heerink laat hij ruimschoots achter zich.
Adje (bijna twee meter lang maar tóch Adje) stelde me ook niet teleur, hij speelt nog steeds de sterren van de hemel. En hij blijft een fenomeen. Vond ik 'm destijds al vooral goed vanwege z'n begeleidingspartijen, nou, dat is nog steeds zo. Ik vind het zelfs jammer als hij begint te soleren en daar is hij toch ook best goed in.
 
Ik had twee hoogtepunten: het ene was "Judgement Day", een nummer dat hij ooit schreef voor het Whitesnake album "Slip Of The Tongue" maar vanwege een blessure niet kon inspelen waardoor Steve Vai er helemaal alleen voor stond.
Het andere hoogtepunt was "What Doesn't Kill You", maar dat was vooral vanwege de volgende tekst die ik op mezelf betrok:
 
What doesn't kill you makes you stronger
You're a survivor
Reacties

Henriëtte en ik hebben verschillende muzieksmaken. Dat is best leuk want dan hoor je nog eens iets wat buiten je eigen bubble valt, als je die tenminste al een hebt, zo'n bubble.
Maar er zijn ook overlappingen en muziek met de tropische klanken van Massada is er zo eentje. Ik zag ze al eens in 1979 als opener op Pinkpop. En in 1982 zag ik ze weer, in hometown Heeze nog wel. Henriëtte was daar toen ook alleen kenden we elkaar toen nog niet.
En nu, 35 jaar later, bestaan ze nog steeds (of eigenlijk weer) en gisterenavond traden ze op in Helmond. Wij waren er weer allebei, maar nu samen. Wie had dat gedacht! Nou, ik niet!
 
We hadden een mooi plaatsje op het balkon vlak boven het podium. Ik heb m'n ogen uitgekeken op wat een van de twee percussionisten uitspookte op - naast een batterij conga's - van alles wat rinkelt, rammelt of kleppert. Of soms ruist
Het was een strak swingend optreden van een stel ras-muzikanten die niet onder stoelen of banken staken best vaak naar Santana geluisterd te hebben. Maar ik luister liever naar Rudy de Queljoe dan naar Carlos Santana. Ook steken de heren hun Molukse roots niet onder stoelen of banken en zijn zeker de wat latere nummers (later, als in: na de succesperiode begin jaren 80) wat meer funky.
 
En ja hoor, 'The Dutch Disease' sloeg ook weer toe en voor het eerst in mijn leven vond ik het nodig om er wat van te zeggen. Ik vroeg of het wat stiller kon maar ik had héél wat anders in mijn hoofd. Als ik dát gezegd had dan had ik nu hier misschien wel niet gezeten. Maar het heeft wél geholpen, of het bier was op, dat kan ook.
Maar laat ik m'n goeie gevoel over dit mooie concert daardoor niet laten vergallen.
Een mooi concert, in een mooie zaal, ook dat. Het was de eerste keer dat ik in die zaal (de Cacaofabriek in Helmond, zeg maar de opvolger van Plato/Lakei) was. Dat zouden er wel eens meer kunnen gaan worden.
Reacties

Nou, dat was dan mijn derde "Night of the Prog" festival op die prachtige locatie op een rots aan de Rijn genaamd Lorely. Na de eerste dag van dit driedaagse festival dacht ik serieus dat er voor mij geen vierde keer meer zou komen maar inmidels ben ik weer thuis, is het hotel gereserveerd  en de earlybird-ticket al weer besteld voor 2018.
 
Vanwaar die twijfel? Nou, het kostte me allemaal wat meer moeite dan vorig jaar, ondanks de aanpassingen op het terrein die voor mij een verbetering waren: Meer railingen waaraan ik me vast kon houden en hellingen waar ik naar beneden en boven kon zonder trappen te hoeven lopen. 
Maar op Vrijdag aan het einde van de middag kregen we een behoorlijke regenbui over ons heen. En ondanks dat ik een vest én regenjas bij had was ik door en door koud. Ik kon vanaf dat moment niet echt meer genieten ondanks dat ik weer behoorlijk opgedroogd was. Maar de laatste band "Mike Portnoy's Shattered Fortress" liet ik aan me voorbij gaan. Laat ik het zo zeggen: blauwbaard verloor de concurrentiestrijd met de verlokkingen van een warm hotelbed. Jammer dat ik de hoofdact gemist heb maar aan de andere kant: de wereld vergaat er niet door.
 
Maar er waren genoeg zaken die de twijfel weer bij me weg namen:
 
Vele mensen die ik een paar jaar geleden nog niet kende die me handjes kwamen schudden maar me verder weer rustig 'lieten geworren'. Voor de niet-Brabanders: dat betekent dat ze me - als ik dat wil - rustig in mijn bubbel laten. Niks zo vermoeiend als oproepen in de trant van: "Wat zit je daar alleen, kom toch 'gezellig' bij ons zitten". Nee danku, laat mij maar 'geworren'. Dit lied van 't Klein Orkest is mij dan ook op het lijf geschreven: https://www.youtube.com/watch?v=8DcWY8aGPbY
Het droeg allemaal bij aan het feit dat ik regelmatig het gevoel had in een emotionele achtbaan te zitten. Maar dat ligt waarschijnlijk voor een gedeelte ook aan de gevolgen van mijn beroerte. 
 
Ik had voor het eerst een tuinstoel bij en zeker nadat ik op Zaterdag een plekje op de toren rechtsachter had gevonden waar ik prima zicht op het podium had en bovendien mijn poten op het muurtje kon leggen was dat erg prettig. Dat het ook nog dicht bij de eet - en drinktentjes was is ook een hele mooie bijkomstigheid. 
 
En afgezien van die twee buien op Vrijdag was het droog, zonder dat het warm was. Ideaal festivalweer als je het mij vraagt.
 
Tel daarbij nog op de prachtige omgeving, waarvan ik vooral Donderdag heb genoten, en de vriendelijkheid van de mensen daar. Die is niet overdreven en ik krijg nooit het geval dat het van die 'vriendelijkheid' is die is aangeleerd op de hotelschool.
 
Kortom, voor de tweede keer heb ik een earlybird ticket aangeschaft al vóórdat er überhaupt één naam bekend is. Zegt genoeg toch?
 
En de muziek? De verrassingen zaten vooral weer in de onbekende namen want de hoofdact van dag 1 ("Mike Portnoy's Shattered Fortress") heb ik gemist, de hoofdact van dag 2 ("Yes featuring ARW") vond ik zeer onderhoudend maar ik haakte bij het eerbetoon aan Chris Squire toch af. Goeie bassist hoor, die Lee Pomeroy maar ik zit niet te wachten op zijn versie van "The Fish". En de hoofdact van dag 3 "Marillion" was slaapverwekkend.
 
Verrassingen waren bijvoorbeeld de eerste twee bands op Zaterdag, "Eyevory" en "Ashby". Die laatste heb ik al eens in Musicon in Den Haag gezien toen ik 'toevallig' in de buurt was voor een concert van "Haken" in de Boerderij. Maar nu vond ik ze beter, waarom weet ik ook niet.
De grootste verrassing was voor mij de eerste band op Zondag "A Kew's Tag" (spreek uit "Acoustic"): prog op een akoestische gitaar. Op een gegeven moment speelden ze een nummer wat me qua melodie sterk deed denken aan een koraal wat ik vroeger veel speelde  met de Fanfare in Heeze. Voor even was het weer begin jaren '70 en ging Gerardje met z'n vader en grote broer repeteren met de fanfare. En daar zat ik weer in die emotionele achtbaan. Op dat moment was ik zó gelukkig met het vermogen om over muzikale muren heen te kijken waardoor ik besefte dat het poreuze muren zijn waar planten gewoon doorheen groeien. Onbetaalbaar moment.
 
Op Zondag stond ook nog Chris Thompson met "Manfred Mann's Earth Band - The Prog Years" op het programma. Mijn verwachtingen waren niet hoog gespannen want ik heb zoiets van "laat die ouwe koeien maar in de sloot". Nou, dat viel mee, véél mee zelfs. 
OK, je kon goed horen dat niet alleen wij 40 jaar ouder geworden zijn. Ik heb altijd al gehouden van zangers met een ruw randje op de stem. Nou, dat randje is een rand geworden en af en toe klonk het een beetje onvast maar hij ging gedurende het optreden steeds beter zingen, alsof hij warm moest lopen. En de nummers uit die tijd zijn top. Vorig jaar zag ik de 'echte' MMEB in de Bosuil te Weert. Dat vond ik behoorlijk langdradig maar bij dit concert was daarvan geen sprake. Dat persoonljke favorieten van mij zoals het instrumentale "Waiter, There's A Yawn In My Ear"  en "Father Of Night, Father Of Day" op de setlist stonden telt zeker mee. Uiteraard ontbraken krakers als "Blinded By The Light", "Davie's On The Road Again" en "The Mighty Quin" niet maar een nummer als "The Road To Babylon" met z'n klassieke invloeden was werkelijk prachtig. 
 
Helaas valt er ook wel eens wat tegen. Ik had me nogal verheugd op "Crippled Black Phoenix" maar met drie gitaristen en twee toetsenisten/toetsenistes was het weliswaar dik aangezet maar toch vooral veel geschreeuw en weinig wol. Dieptepunt was wel de zangeres, op de plaat klinkt dat best aardig maar live bakte ze er niks van. Ook de trompetiste was niet best maar ik weet uit ervaring dat het met koud weer heel moeilijk is om een stabiele toon te produceren. Jammer maar helaas.
 
Heel onderhoudend was Frank Carducci maar dat had vooral met z'n show te maken. Afgezien van toevoeging van didgeridoo en theremin vind ik het muzikaal nogal 13 in een dozijn namelijk.
 
 
Reacties
1983. Ik studeer in Eindhoven en Fried in Nijmegen. Het is Zondag en ik ben aan het blokken voor een aantal tentamens. Het wil niet vlotten en ik besluit een time-out te nemen. Wat te doen? Ik spreek met Fried af om hem met een bezoek te komen vereren op z'n studentenkamer in Nijmegen. Die had ik immers nog niet gezien.
Maandagochtend neem ik het Renaultje 4 en rijd - met een korte tussenstop bij Tante Lies en Ome Toon in Milheeze - op m'n gemakske naar Nijmegen.
Daar aangekomen vind ik vrij vlot Fried's kamer en we gaan de stad in. We spreken af dat we die avond 'iets cultureels' zullen gaan doen. Maar wat?
We zien posters hangen. Het blijkt dat Mike Oldfield die avond op zal treden in "De Vereeniging". Dat gaat het worden. 
Het is de tijd van het album "Crises" met daarop o.a. de hits "Moonlight Shadow" en "Shadow On The Wall". Het wordt een gedenkwaardige avond. Naast genoemde hits wordt ook het 20 minuten durende titelnummer plus grote gedeeltes van Tubular Bells gespeeld. Oldfield heeft een goeie band bij met o.a. op drums ene Simon Philips die ik kende als begeleider van diverse jazzrock muzikanten zoals Jeff Beck maar ook van de eerste LP van The Michael Schenker Group.
Als ik Crises op zet denk ik weer aan die Maandagavond in Nijmegen in 1983 (dankzij internet weet ik nu dat dat 13 Juni was): https://en.wikipedia.org/wiki/Crises_Tour
Reacties

Gisteren Saga gezien in de Pul te Uden. Ik leerde ze eind jaren 70/begin jaren 80 kennen middels de LP verzameling van Antonie Deelen. Daarna kocht ik "Worlds Apart" uit 1981 en "Heads Or Tales" uit 1983 zelf. Maar bij "Behaviour" uit 1985 begon ik mijn interesse te verliezen. Wat een afknapper vond ik dat! Nog steeds eigenlijk.
 
Ik zag ze voor het eerst in 1983 tijdens hun "Heads Or Tales" tour, samen met Antonie en Jos (in Sittard). Ik vond het geweldig!
Later - in 2012 - kwam ik ze weer tegen op die rots aan de Loreley. 
Dit was dus de derde keer en het was tevens de laatste want het heet "The Final Chapter Tour". Ach ja, dit hoort een beetje bij de huidige fase in mijn leven en - eerlijk gezegd - écht rouwig kan ik er niet om zijn. Want op een gegeven moment was hun 'Happy Prog' formule wel uitgewerkt, hoe goed het ook gespeeld (het gitaarwerk van Ian Crichton is nog steeds om door een ringetje te halen en herkenbaar) en opgenomen is.
 
Maar er waren daarna nog wel degelijk hoogtepunten. Bij die eerste LP's dacht ik regelmatig: "Wat is dat toch met die Chapters? Die moet ik eens in volorde op een bandje zetten", maar het kwam er niet van. En sinds 2005 hoeft het ook niet meer want ze deden het zelf. Een hoogtepunt. Maar wel tekenend dat ik het eerste gedeelte (de eerste 8 chapters) aanmerkelijk sterker vind dan het tweede gedeelte, al is chapter 10 "Not This Way" uit 1989 dan wel weer een favoriet van mij. Het grijpt me elke keer weer aan.

 
Maar Michael Sadler gaf er de brui aan en keerde ook weer terug, wat ertoe leidde dat de twee laatste platen (2012 en 2014) sterker waren dan al het andere werk sinds 1985.
 
OK, het concert: Het was druk (dat was te verwachten; voor het eerst zag ik een rij staan bij De Pul) en het was een goed optreden: degelijk en weinig spectaculair met het accent op de vroege nummers die luidkeels werden meegezongen. Leuk moment: De drummer begon met een intro dat deed denken aan dat van "Don't Be Late", een publiekslieveling blijkbaar, het publiek begon het te scanderen maar het bleek een heel ander nummer te zijn. Die blik van Ian Sadler (a penny for your thoughts Ian), "really...".
 
Dit was dus de derde keer en tevens de laatste en ik ben blij dat ik erbij was maar als dit niet de afscheidstournee was geweest zou het tóch de laatste zijn geweest voor mij. Het is prima zo.
Reacties

Steve Hackett zag ik in 2010 voor het eerst. En dat was heel bijzonder. In meerdere opzichten.
Dat zit zo:
Steve Hackett is een van mijn helden, al sinds zijn tijd bij Genesis in de jaren '70. Maar op het gebied van concerten heb ik me - vanwege wat 'probleepjes' - veel ontzegd dus ik had 'm nog nooit live gezien. In 2009 ben ik die 'probleempjes' te boven gekomen. Toen ik in 2010 zag dat Hackett naar Zoetermeer kwam trok ik de stoute schoenen aan: Ik kocht een kaartje en reed op 25 Mei op en neer naar Zoetermeer. Het was toen niet druk. Onbegrijpelijk want dit jaar was de Boerderij uitverkocht. Twéé keer zelfs. Maar ik kon toen prima naar voren lopen en toen ik daar op een paar meter afstand stond en "Firth Of Fifth" werd ingezet brak ik even.
Sinds die eerste keer 7 jaar geleden was dit mijn vijfde keer. Ik vond het geweldig maar Steve zal toch echt met wat beters moeten komen wil er nog een zesde keer komen. Want van wat Nad Sylvan laat horen krullen mijn tenen. Vooral bij "The Eleventh Earl Of Mar" bakte hij er niks van. Als het niet vals is klinkt hij op z'n best nog alsof hij constant in z'n ballen geknepen wordt. Voordeel is dan wel weer dat de zang van Gary O'Toole bij "Blood On The Rooftops" zelfs meevalt. Nee dan Steve zelf. Ook geen wereldzanger maar geholpen door o.a. Nick Beggs en de nodige digitale snufjes klinkt het acceptabel.
Over Nick Beggs gesproken: Die was goed op dreef. Dat hij best goed kan bassen wist ik al maar dat hij ook goed vooruit kan op de 12-snarige gitaar (zeg maar de 'Rutherford-partijen' in o.a. "The Musical Box") wis ik nog niet. En Nick had weer rokjesdag. Ook leuk.
Ook Gary O'Toole was goed op dreef. Evenals Roger King en Rob Townsend, die op z'n sopraansax verschillende keren de gitaarpartijen 'dubbelde'. Maar ik houd sowieso erg van de combinatie electrische gitaar/sopraansax.
Maar uiteindelijk gaat het natuurlijk om 'de maestro' zelf. Wat een geweldenaar! 
Deze keer veel aandacht voor het Genesis album "Wind & Wuthering" dat dit jaar 40 jaar bestaat. Steve grapte nog dat hij niet alles maar alleen de beste nummers zou spelen waarop vanuit het publiek werd geroepen dat hij dan dus alleen de 'Hackett-nummers' zou spelen. "Who said that?" antwoordde hij en hij logenstrafte het onmiddellijk door "One For The Vine" te spelen, een Tony Banks-nummer.
Maar gelukkig is hij het met mij eens dat "Blood On The Rooftops" ook bij die beste nummers hoort. Sterker nog, het is mijn favoriete Hackett-nummer. En het moment dat 'het krukje' voor op het podium wordt klaargezet is telkens voor mij een hoogtepunt. Nu voor - een door een intro op klassiek gitaar vooraf gegaan - "Blood On The Rooftops". Ik ken niemand uit de pop/rock-wereld die ook zo goed de klassieke gitaar beheerst. O.a. de 'tremolo-techniek' (nee, niet 'tremelo', die jengelarm van een electrische gitaar, die hij trouwens ook prima beheerst, maar een techniek waarmee je op een akoestische gitaar de suggestie van een lange toon opwekt). En geloof me, het vergt jaren van oefening om dat 'gelijkmatig' te krijgen. En in mijn oren is hij daar prima in geslaagd. Hoogtepunt! (ook het baswerk van Beggs trouwens dat in dit nummer behoorlijk 'klein' klinkt).
Trouwens, vond ik bij vorige concerten het recente werk nogal magertjes afsteken bij het Genesis- en vroege solo-materiaal, de nummers van "The Night Siren" bleven fier overeind in het geheel.
Reacties

Ik vroeg me gisteren af of ik het droog zou houden bij dit nummer. Het antwoord is "Ja". Maar wat een prachtig concert. Vooral wanneer Bruce z'n akoestische gitaar erbij pakte. Maar zeker ook vanwege het gave drumwerk van Gavin Harrison met al die roffeltjes op allerlei belletjes en hele kleine bekkentjes. Én op z'n snare en bassdrum, ja, dat ook. Kortom, zoals ik het ken van Porcupine Tree.
 
Ook wel fijn om de Pul weer eens goed gevuld te zien. Tja, voor mij is het dan wel makkelijk als er verder bijna geen volk is maar dan is het ook zo sfeerloos. Alhoewel, meer volk betekent ook meer geouwehoer, vooral achterin waar ik meestal sta, daar kan ik me tenminste een beetje rond bewegen zonder constant tegen anderen op te botsen en op tenen te trappen. Och, het is ook altijd wat.
 
Maar ik heb - in tegenstelling tot wat ik een paar maanden schreef - weer ouderwets genoten maar tóch is het voor mij wat aan de lange kant. Volgende keer - Fates Warning volgend weekeinde - het voorprogramma skippen dan maar?
Reacties
Diverse linkjes
Oud weblog Millstreet Blues

Mijn Facebook pagina

Website Bon Scotch

3 Horns music Site van m'n broer Hans, componist, arrangeur, dirigent en muziekdocent

HBL Fotografie Hannie Berkers, schoonzus, fotografe

BLAST Blues Promotion