Hemispheres

Net terug van Streetrock in Bakel waar Bon Scotch het festival opende. Ik heb daar altijd al een keer willen spelen maar dat is er voor mij niet van gekomen. Voor Bon Scotch nu wel.
 
Toen ik in Juli 2013 in het ziekenhuis lag zaten we net voor een paar optredens waar ik heel erg naar uitkeek., Nirwana Tuinfeest, in De Pul in Uden en in de Effenaar in Eindhoven. Ik dacht: “dit zou wel eens een tijdje kunnen gaan duren” en ik dacht ook: “Die optredens móeten doorgaan, koste wat kost`”. Dus ik stelde voor om Theodoor als vervanger te vragen. Inmiddels ben ik drie jaar verder, ben ik definitief gestopt en is Theodoor permanent lid, zijn die optredens doorgegaan en zijn er nog vele gevolgd en zullen er nog vele volgen.
Vanavond maakte Bon Scotch behoorlijk wat indruk in Bakel. Moeilijk vind ik het niet meer om dat vanaf een afstandje te bekijken, daar ben ik inmiddels doorheen. Ik ben er niet overheen maar ik ben er doorheen zoals je door het koude water van de zee bent als je er ‘gewoon’ induikt. Maar het emotioneert me wel en dat is maar goed ook.
Ik realiseerde me dat als ik in Juli 2013 niet voorgesteld had om met een vervanger door te gaan, het twijfelachtig is of Bon Scotch dan vanavond wel in Bakel zou hebben gespeeld, dan was het momentum eruit geweest en het is maar de vraag of het dan nog terug zou zijn gekomen.
Kortom, ik heb een goeie keuze gemaakt en dat geeft toch wel troost.
 
 
Reacties

Ik realiseerde me net dat het afgelopen Dinsdag precies 3 jaar geleden (voorronde “Clash Of The Coverbands” ) was dat ik m’n laatste optreden met Bon Scotch had. Alleen wist ik dat toen niet. Ja, wel dat ik dat optreden had maar niet dat het m’n laatste zou zijn en dat daarmee een einde kwam aan een kleine 44 jaar actief muziek maken.

44 jaar waarin ik m’n best gedaan heb en constant tegen mijn grenzen aan liep. Afijn, wat die grenzen waren weten we zo langzamerhand wel. Ik liep er wel constant tegenaan maar ik heb me er nooit tegen te pletter gelopen al had dat niet veel gescheeld. Maar dat tij kon ik in 2009 o.a. met behulp van Bon Scotch keren.
 
Het definitieve ‘stopmoment’ was dan wel moeilijk maar ik heb er geen seconde spijt van gehad. Het gaf mij rust en Bon Scotch gaat 'als de brandweer’ en ik ben nog steeds lid van de familie. Het is goed zo. 

Reacties

Een hele tijd geleden,  toen ik er nog middenin zat, heb ik al eens iets geschreven over ‘bandgevoel’, dat dat een stuk verder gaat dan ‘lid van een club zijn’.  Dat voelde ik al in de jaren ’70 toen ik begon. Dat voelde ik een paar jaar geleden toen we Bon Scotch aan het opbouwen waren nog steeds. En nu, nu anderen hieraan verder aan het bouwen zijn, voel ik het nog steeds.

Reacties

…ik hoef nu niet meer te dubben. Dat geeft wat meer rust in mijn hoofd. Da's mooi want dat was ook de bedoeling. Helemaal rustig is het in mijn hoofd nog niet, dat zal het ook niet worden, dat zou dan voor het eerst van m'n leven zijn, maar het scheelt stukken.
En er zijn veel meelevende mensen.  Dat wist ik natuurlijk al wel maar toch fijn om daar tegenaan te lopen, figuurlijk dan. Nou ja, vanmorgen liep ik bijna letterlijk tegen Jan aan (broer van de zanger van "Call My Job" en "Cadillac Walk" - mijn muzikale avonturen van de jaren '90) die me adviseerde dat ik ook een ander instrument zou kunnen gaan spelen. Inderdaad, ik kan weer aan m'n trompet beginnen. Ik weet nog hoe dat moet en ik heb dan m'n linkse hand alleen maar nodig om vast te houden. Maar het heeft een paar problemen waarvan het kleinste probleem van technische aard is: Ik denk dat er gereedschap nodig is om alle pompjes en ventielen weer los te krijgen maar dat zou de eerste keer niet zijn. Een iets groter probleem is dat ik mijn embouchure weer vanaf nul zal moeten opbouwen. Maar het grootste probleem is toch wel: ik heb er totaal geen zin in! Maar toch…als idee en in het kader van "we denken en leven mee" helemaal niet slecht. 
Reacties

Dat is nog een heel proces. En in dat proces zit ik momenteel volop.
Ik wist dat er een keer een einde aan zou komen, alleen is dat moment wat vroeger gekomen dan ik gepland had, voor zover ik al een planning had dan (niet dus).
Maar mijn vader was de 80 al voorbij toen hij zijn trombone definitief aan de wilgen hing. Die kant wilde ik eigenlijk ook op maar dat is er niet van gekomen.
Gedurende mijn ziekte - en (gedeeltelijk) herstel-proces - bleef ik hopen dat het goed zou komen en ik deed - met de nodige hulp - mijn best. Er is veel (veel meer dan we voor mogelijk hadden gehouden) gelukt maar dit is een van de dingen die niet gelukt zijn.
Ik was al een paar keer op de repetitie van Bon Scotch geweest en heb ook wel mee gespeeld, 1 nummer, 2 nummers, 3 nummers….dat soort werk.
Na de reünie optredens met Back Out vorig jaar voelde ik me helemaal 'het mannetje'. Daarna repeteerde ik weer eens met Bon Scotch en dat viel toen erg tegen. Dat was een soort kantelmoment (vreselijk woord). Ik geloofde er steeds minder in. Bij het oefenen thuis begon de frustratie over het feit dat het niks vooruit ging de overhand te krijgen. Op een gegeven moment heb ik de mannen bij elkaar geroepen en was ik van plan om aan te kondigen dat ik ermee zou stoppen. Ik kón het niet.
Ik heb verschillende keren bij optredens staan kijken. Dat gaf een dubbel gevoel. Aan de ene kant apetrots op de jongens en aan de andere kant de pijn er niet bij te staan. Die pijn ging ik niet uit de weg. In tegendeel, ik ging juist mee naar 'grotere' optredens (Nirwana Tuinfeest, reisje naar Noorwegen) om te proberen zo snel mogelijk door die pijn heen te zijn. Vergelijk het maar met dat je het snelst aan koud water went als je er in één keer in springt. Dat klopt.
Mede daardoor kon ik de beslissing - waar ik nog steeds achter sta, het is beter voor iedereen - nemen al kwam het moment voor mij toch nog vrij plotseling. Waarschijnlijk omdat ik het anders weer niet zou kunnen (koud water….)
En nu? Bon Scotch gaat als een speer. En ik? ik ga ook als een speer. Wat zal de toekomst brengen? Géén idee, we zien wel.
 
 
Reacties (2)

Ik weet nog goed dat ik in 2011, toen de optredens met Bon Scotch - voor mij totaal onverwachts - begonnen te lopen, dacht: "Wat er ook gebeurt, dít nemen ze me niet meer af".
Nou, er gebeurde ook wat en na het definitief stoppen een paar maanden geleden komt het woord "loslaten" regelmatig voorbij.
Maar ik kan het niet loslaten, ik hóef het niet los te laten en ik wíl het ook niet loslaten. Het muziek maken tussen 1969 en nu heeft me zóveel gebracht. Dat kan niemand me nog afnemen.  
 
Reacties

Met mijn besluit om te stoppen ging ik niet over 1 nacht ijs. Maandenlang heb ik ermee rondgelopen. En ineens 'viel het kwartje'. Ik kan me dat moment nog heel goed herinneren. Dat was op Donderdag 18 Februari:
Ik reed 's morgens in alle vroegte naar m'n werk (voor diegenen die hier in de buurt bekend zijn, op dat weggetje van Lierop naar Mierlo langs de A67 (Noordkant) ter hoogte van parkeerplaats/tankstation "Oeijenbraak") en als in een flits  realiseerde ik me ineens: "en NU is het klaar!!' Voordat ik een uur verder was had ik de tekst van mijn berichtje en het idee om een Bon Scotch Fan Club (BSFC) op te richten al in mijn hoofd. 

Overigens, bijgaande foto is de oudste bandfoto die ik kon vinden. Deze is uit 1975 met Giant Hogweed. 5e klas middelbare school. Wa'n menneke! Wel al (beginnende) bakkebaarden!
Het origineel heb ik in 1994 verknipt voor op de hoes van de "Call My Job" CD "Rockin' the Blues". Vandaar dat het er een beetje raar uitziet.
 

Reacties

Bij mij werkt het allemaal wat slomer dan vroeger, dus ik dacht: "Wanneer komen die emoties vanwege het stoppen met actieve muziek nou eens los?" Nou, gisteren dus.
Ik was op een feestje en aan de praat met m'n jongste broer. Hij en mijn op een na jongste broer hebben mij - vanaf het moment dat ze konden - altijd gevolgd. Beide zijn ook muzikaal actief, in de fanfare en ook regelmatig in bandjes-verband. Dus ze wéten waar ik het over heb. En we hadden het er eventjes over. En toen….ja, toen dus!
Gelukkig! Eindelijk kwam het los.
Brabants: "ut duurt effe mar dan hedde ok wa"
Vertaling: "Het duurt even maar dan heb je ook wat".   
Reacties


Mijn actief muzikale leven in een vogelvlucht. Tja, waar begin ik? in de eerste klas van de lagere school. Waar eindig ik? Geen idee, momenteel in 2016 maar je weet maar nooit.
 
  • 1965, de eerste klas van de lagere school. Blokfluitles. Mede daardoor mag ik meedoen met het kerstspel, als herdertje. Ik lag bij nachte en speelde wat op mijn fluit. Tevens mijn eerste confrontatie met 'zenuwen' en het 'op het moment supreme niet kunnen leveren'. Op dat moment besefte ik het nog niet (gelukkig niet!) maar het zou me mijn hele leven in meer of mindere mate blijven achtervolgen.
  • 1969, ik begin in het voorjaar met theorielessen bij de fanfare, ergens later het jaar krijg ik een instrument (een bugel) en praktijkles. In Oktober mag ik met mijn vader en mijn broer mee naar de repetitie en ik mag gelijk terugkomen mét bugel en blijven. In November ga ik voor het eerst de straat mee op tijdens de intocht van Sinterklaas. Ijskoud had ik het. In December (ik ben dan 10 jaar oud) zit ik voor het eerst op het podium, bij het FKM landskampioenschap in de Rodahal te Kerkrade. Héél veel indruk maakt het op me. Een fanfarepak had ik nog niet, daarvoor was ik  nog te klein.
  • 1973, 16 Februari: Tiny en Piet-Hein staan bij mij op de stoep met de vraag of ik in hun bandje wil komen spelen. De week daarna, op 23 Februari heb ik mijn eerste repetitie met Explosion.
  • 1973/1974 ik krijg de gitaar van m'n zus en leer met hulp van Tiny een paar akkoorden.
  • Explosion gaat over in Earwings, Earwings gaat over in Giant Hogweed. Inmiddels zijn we nog met z'n drieën (Tiny, Piet-Hein en ik) over en ben ik overgestapt op basgitaar. 
  • In 1975 koop ik m'n eerste echte basgitaar. Daarvoor speelde ik op een gitaar van Tiny waar we de twee hoogste snaren vanaf gehaald hebben. Een eigen versterker heb ik op dat moment ook nog niet, ik plug gewoon op de Farfisa van Tiny in. Later (1976 of zo) koop ik mijn eerste versterker, een Dynacord Bassking. Supertrots! Wel jammer van de bijgeluiden (z'n bijnaam werd niet voor niks 'de schetenversterker').
  • In 1977 richten Tiny(gitaar/zang) en ik(bas) samen met de broers Henny (gitaar) en Paul (drums), Nico (gitaar, zang), Wim (toetsen) de band Black Out op.
  • Na een paar weken is Henny al weer vertrokken. Later eind jaren '70 zijn we nog met z'n drieën (Tiny, Paul en ik) over en heten we Back Out (de "l" is vervallen, er was namelijk een al een band onder de naam "Black Out" op de radio geweest en die vonden wij SLECHT).
  • Tegen 1980 begint het te rommelen en stopt Paul ermee. We vinden in Jo uit Weert een nieuwe drummer. Hij brengt zijn maatje Wim (gitaar/zang) mee en vanaf dat moment is Back Out 2.0 als 4 mans formatie een feit.
  • Dit duurt tot 1982. Dan begint het weer te rommelen en stoppen we met Wim en Jo uit Weert en gaan verder met Martien en Hans uit Deurne. Hiermee is Back Out 3.0 een feit. Dat wordt de meest succesvolle periode, waar we op dit moment nog steeds aan herinnerd worden op allerlei manieren. Ik was bijvoorbeeld een paar jaar geleden héél verrast toen er een Facebook pagina was aangemaakt door een fan uit die tijd die héél veel bands al gezien heeft maar Back Out was destijds z'n eerste concert. Schitterend!
  • In 1986 ben ik er helemaal klaar mee (en hun, naar wat ik later begrepen heb, ook met mij; komt dat even goed uit!) en stop ermee. Tiny stapt over op bas en Back Out probeert het nog even met z'n drieën, maar later stopt ook drummer Hans ermee. Dat was dan Back Out.
  • In 1987 staan Tiny en ik met Paul en Wim (niet die van Back Out 2.0 maar die van de toetsen uit Black Out) al weer te jammen bij mij in de garage aan de Sterkselseweg te Heeze waar ik sinds Maart 1986 samen met Henriëtte woon. Tot twee keer toe zelfs maar iets structureels komt daar niet meer uit. Daar heb ik op dat moment ook helemaal geen zin in.
  • Dat begint eind jaren '80/begin jaren '90 weer te kriebelen. Als ik een keer tegen Henriëtte vertel dat ik wel weer toe ben aan een band duwt ze me de dag erna al een advertentie onder de neus waarin een bassist gevraagd wordt. Als ik het nummer van wat de drummer blijkt te zijn bel, blijkt die niet aanwezig te zijn. Maar ik hang ongeveer een uur met z'n vrouw aan de telefoon en een week later sta ik met mijn basgitaar bij Tonnie Panhuizen in Beek en Donk op de stoep. Daarbij sluiten nog een zangeres en accordeoniste aan en kunnen we vooruit. Niet helemaal wat ik zocht maar de sfeer is goed en ik voel me welkom en gewaardeerd. Maar op een gegeven moment geeft Tonnie aan zónder de dames maar mét mij verder te willen. Ik zie alleen één probleem. Behalve dat hij een héél aardige vent is is hij ook een héél slechte drummer. Hij heeft namelijk totaal geen ritmegevoel, vrij fataal voor een muzikant en zeker voor een drummer. Dus dat betekent het einde van mijn Beek en Donkse avontuur
  • Dan wordt het 1993: Ik val in als bassist bij de band van een vriend van me; ik doe voor het eerst mee met de kerstsessie bij café 't Spektakel hier in Asten. Dus voor het eerst sinds 1986 sta ik weer op het podium. Daarnaast wordt ik ook nog een gevraagd voor "Call My Job", een bluesband uit Heeze met een aantal oude bekenden van mij. Mijn eerste optreden hiermee is in April 1994. In April/Mei/Juni treden we maar liefst 10 keer op, ik weet niet wat ik meemaak. Muzikaal is het allemaal niet bijzonder hoogstaand, we maken meer indruk met onze bovengemiddelde bierconsumptie. Er is zelfs een optreden in Zeilberg/Deurne waar we in plaats van betaald te krijgen moeten bijbetalen vanwege alle opgezopen drank. 
  • In 1994 heb ik het - na 25 jaar lidmaatschap - helemaal gehad met het 'fanfare-gebeuren' en stop ik ermee. Toch een moeilijke beslissing waarvan ik desondanks geen seconde spijt heb gehad.
  • Ongeveer 1995 stoppen Niek en Jac bij Call My Job en gaan wij met z'n vieren (Robbie, Bart, Jan en ik)  verder onder de naam "Cadillac Walk" met voor het grootste gedeelte eigen werk.
  • Dat duurt tot ergens in 1999. 
  • In de buurt van 1996/97/98 treed ik toe tot een gezelschap met onder andere Arno Maas. Dit als gevolg van een spontane jamsessie waar ik hem begeleidde bij het spelen van een paar van z'n zelf geschreven nummers. Een naam hebben we nog niet maar op het moment dat we erover beginnen dat we toch eens een naam moeten verzinnen roep ik voor de grap "Woensdag Gehaktdag". Maar men denkt dat ik het serieus bedoel en vanaf dat moment heten we zo. Met geen mogelijkheid kom ik nog van die naam af. Basis zijn de zelfgeschreven nederlandstalige liedjes van Arno. De bezetting wisselt regelmatig maar de muziekstijl is over het algemeen vrij stevige rock met zowel akoestisch als electrisch gitaarwerk en allerlei invloeden zoals de groovebox van Ton en een tape met een nonnenkoor erop. Bijzonder. 
  • Ergens in 1997 treed ik als trompettist toe tot de - voorheen familie-kapel - dweilkapel "Zootje OnGEregeld" (ZOG). Dat hou ik zo'n 7 jaar vol
  • Inmiddels zijn Niek en Jac in Geldrop met een nieuwe band begonnen. Hun bassist stopt ermee en zo kom ik in beeld.
  • En zo ben ik vanaf 2000 bassist bij BMB (afkorting voor Band Met Belg). Maar dan krijgt de Belg ruzie met de andere gitarist en stapt eruit. Het lag een beetje voor de hand om de naam dan te veranderen in Band Zonder Belg maar de afkorting BZB is al bezet. Toch krijgen we met dit uitgedunde gezelschap nog een optreden binnen gehengeld maar vlak voor het optreden geeft Aart de drummer er de brui aan. Een neef van gitarist Tiny (Daniël, ergens in de twintig of zo) repeteert een week voor het optreden een keer mee en doet het optreden alsof hij er al jaren bij zit.
  • Toch blijft het sukkelen….Op een gegeven moment zijn we met Frank op drums, Jac op toetsen/mondharmonica, NIek op zang en percussie, Roland op gitaar, Richard op gitaar en zang en ik op de bas. Daar hoort een nieuwe naam bij en dat wordt "Handsome Willy & The Leftovers" (HWLO). Het repertoire bestaat uit covers, van alles wat. In Oktober 2004 hebben we hiermee ons eerste optreden. In Maart 2005 komt zangeres Linda ons versterken.
  • Linda zoekt mogelijkheden om wat meer muzikale grenzen te verkennen. In Jac en mij vindt ze begeleiders. Later komen daar haar vriend Mathijs op gitaar, Jan (voormalig drummer van Call My Job en Cadillac Walk), en Eric en Peter op resp. sax en trompet/bugel nog bij. Dat noemen we dan de "linda Kessels Band", door ons - gek als we zijn op afkortingen - afgekort tot LKB. Het repertoire is divers: veel blues, met vleugjes jazz, rock en soul. Het enige criterium is in feite 'of Linda het graag wil zingen'.  
  • Dan wordt het 2009, stop ik met HWLO én met LKB en besluiten we (zanger - voorheen drummer - Mari, gitaristen Mario en Robert) met een AC/DC coverband te beginnen. Afijn, daar heb ik al vaker bij stil gestaan.
  • In 2010 vinden we drummer Geert en beginnen we met Bon Scotch.
  • In 2011 hebben we ons eerste optreden. Er volgen er veel, veel meer dan ik had durven hopen. 
  • In 2012 krijg ik telefoon van een zekere Theo Joosten van de Astense band "Piskeflöde" (Deens voor slagroom; mij een raadsel hoe ze aan deze naam gekomen zijn). Ze zoeken een bassist. Ik hap toe en vanaf dat moment zit ik weer in twee bands. Het kan er makkelijk bij omdat deze band niet streeft naar veel optredens. In de tijd dat ik erbij zit treed ik slechts twee keer met ze op. Bijzonder is dat ik hier jongste lid ben terwijl ik bij Bon Scotch het oudste lid ben. Het bevalt me prima, ik voel me gewaardeerd en welkom en dat is fijn.
  • In 2013 gaat het mis en in 2016 zet ik er een punt achter. Ook hierbij heb ik al vaker stil gestaan. Met Bon Scotch gaat het prima - mede dankzij invaller en momenteel permanent lid Theodoor - en gaat het nog steeds voorwaarts, da's mooi! Ook Piskeflöde draait nog steeds prima, mede dankzij Peter op z'n Rickenbacker. Dus met een gerust gevoel (althans dat was de bedoeling) en met opgeheven hoofd probeer ik het los te laten. Valt nog niet mee.
  • Ik zie wel wat de toekomst brengt
 
 
 

Reacties

Het laat me niet los. Niet zo gek want het is toch het einde van een tijdperk. Een tijdperk dat in 1973 begon op 13 jarige leeftijd met mijn eerste bandje Explosion (waar Tiny al in 1971 mee begonnen was); een onderbreking had van 1986 tot 1991 en een onderbreking van februari 2009 tot maart 2010; en nu dus op 56 jarige leeftijd eindigt met Bon Scotch. Het is niet anders maar mijn hoofd is er vol mee en er zullen nog wel meer posts volgen.
Overigens, op de foto ben ik naar schatting een jaar of 16 en spelen we met "Giant Hogweed" op een reünie van de zesde klas waar wij alle drie inzaten. 
 
Reacties
Diverse linkjes
Oud weblog Millstreet Blues

Mijn Facebook pagina

Website Bon Scotch

3 Horns music Site van m'n broer Hans, componist, arrangeur, dirigent en muziekdocent

HBL Fotografie Hannie Berkers, schoonzus, fotografe

BLAST Blues Promotion