Hemispheres

Op zoiets als ’t Tuinfeest kom je allerlei mensen tegen. Ook veel muzikanten. Van allerlei pluimage: amateur, (semi)professioneel, serieus, fanatiek, lang-leve-de-lol, jong, oud, niet meer zo jong, nog niet zo oud, band(je)s- harmonie- fanfare- dweilorkest lid, etc.......
Daar voeg ik nog aan toe: actief, niet (meer) actief.
Er zijn ook overeenkomsten, de liefde voor de muziek op wat voor manier dan ook (daar worden vaak een paar bepaalde woorden voor gebruikt maar ik háát die woorden), iedereen heeft belangstelling voor wat de ander doet, iedereen gunt iedereen zijn/haar succes en/of plezier, afgunst is ver te zoeken zo niet volledig afwezig.
Het is een warm bad en blijft een warm bad, ook als je zelf niet meer actief bent. 
 
Reacties

Gisteren kwam ik langs een stukje over een ‘Spinal Tap Moment’ van Michael Wilton (Queensrijche):
http://www.blabbermouth.net/news/queensryche-michael-wilton-my-ultimate-spinal-tap-moment/

Zo’n soort momentje hebben we met Back Out ook gehad.

Destijds - begin jaren ’80 - begonnen we altijd met een bombastisch introbandje, ontploffende magnesium bommen en rook en een langgerekt beginakkoord waarna dan het eerste nummer begon.
Een keer in Deurne (d’n Deel? Freeland? ik weet het niet meer) begon inderdaad het introbandje, ontploften de magnesiumbommen, en daarna…….alleen drums. Bleek dat alle versterkers nog op standby stonden. Onze roadies (já wij hadden roadies!) plachten die altijd vlak van tevoren aan te zetten, alleen waren ze dat toen vergeten. Waarschijnlijk stonden ze nog met hun maatjes (de meesten kwamen uit Deurne e.o.) te zuipen.
 
En het wordt nog mooier.
 
Ergens in 2010 bij een van de eerste repetities van Bon Scotch (al noemden we ons toen nog niet zo) zat Mario - die destijds in het publiek stond - in de pauze dit in geuren en kleuren te vertellen, niet in de gaten hebbend dat ik destijds de bassist van die band was.
Daar hebben we nog vaak smakelijk om gelachen. Gisteren - bij het lezen van dat stukje van Michael Wilton - kwam het weer boven en moest ik er weer om lachen. 


Reacties

Meestal plaats ik leuke verhalen en belevenissen over mijn tijd als actief muzikant. Die lopen dan ook als een rode draad door die ruim 40 jaar durende tijd.

Een andere rode draad - waar ik het heel wat minder over heb - is de constante strijd die ik geleverd heb met van alles wat er zich in mijn hoofd afspeelde. Dan heb ik het niet over de gezonde spanning die er nou eenmaal bij hoort en zonder welke je volgens mij niks voor elkaar krijgt. Bij mij ging dat 'wel wat' verder en leidde het niet zelden tot blokkades. Pas de laatste paar jaar kreeg ik het een beetje onder controle en bleef het beperkt tot die broodnodige gezonde spanning. Vraag me niet hoe ik dat voor elkaar gekregen heb want ik had daarvoor al verschillende doodlopende wegen bewandeld waarvan alcohol er slechts eentje was. Een andere was bijvoorbeeld (zelf)hypnose. Werkte ook niet. Of homeopatische middeltjes. Hielpen ook niet.

Maar dat het uiteindelijk - na m’n 50e - tóch nog gelukt is, daar werd ik zo blij van! Ik hoor het mezelf nog zeggen: “Wat er ook gebeurt, dit kan niemand me nog afnemen”. Ik ben er nog steeds heel blij mee en koester het.
Dat ik dit toch nog voor elkaar gekregen heb ligt mede aan een derde rode draad, namelijk het vertrouwen dat ik elke keer kreeg.  Dames en heren, kei bedankt hiervoor! 


Reacties

Net terug van Streetrock in Bakel waar Bon Scotch het festival opende. Ik heb daar altijd al een keer willen spelen maar dat is er voor mij niet van gekomen. Voor Bon Scotch nu wel.
 
Toen ik in Juli 2013 in het ziekenhuis lag zaten we net voor een paar optredens waar ik heel erg naar uitkeek., Nirwana Tuinfeest, in De Pul in Uden en in de Effenaar in Eindhoven. Ik dacht: “dit zou wel eens een tijdje kunnen gaan duren” en ik dacht ook: “Die optredens móeten doorgaan, koste wat kost`”. Dus ik stelde voor om Theodoor als vervanger te vragen. Inmiddels ben ik drie jaar verder, ben ik definitief gestopt en is Theodoor permanent lid, zijn die optredens doorgegaan en zijn er nog vele gevolgd en zullen er nog vele volgen.
Vanavond maakte Bon Scotch behoorlijk wat indruk in Bakel. Moeilijk vind ik het niet meer om dat vanaf een afstandje te bekijken, daar ben ik inmiddels doorheen. Ik ben er niet overheen maar ik ben er doorheen zoals je door het koude water van de zee bent als je er ‘gewoon’ induikt. Maar het emotioneert me wel en dat is maar goed ook.
Ik realiseerde me dat als ik in Juli 2013 niet voorgesteld had om met een vervanger door te gaan, het twijfelachtig is of Bon Scotch dan vanavond wel in Bakel zou hebben gespeeld, dan was het momentum eruit geweest en het is maar de vraag of het dan nog terug zou zijn gekomen.
Kortom, ik heb een goeie keuze gemaakt en dat geeft toch wel troost.
 
 
Reacties

Ik realiseerde me net dat het afgelopen Dinsdag precies 3 jaar geleden (voorronde “Clash Of The Coverbands” ) was dat ik m’n laatste optreden met Bon Scotch had. Alleen wist ik dat toen niet. Ja, wel dat ik dat optreden had maar niet dat het m’n laatste zou zijn en dat daarmee een einde kwam aan een kleine 44 jaar actief muziek maken.

44 jaar waarin ik m’n best gedaan heb en constant tegen mijn grenzen aan liep. Afijn, wat die grenzen waren weten we zo langzamerhand wel. Ik liep er wel constant tegenaan maar ik heb me er nooit tegen te pletter gelopen al had dat niet veel gescheeld. Maar dat tij kon ik in 2009 o.a. met behulp van Bon Scotch keren.
 
Het definitieve ‘stopmoment’ was dan wel moeilijk maar ik heb er geen seconde spijt van gehad. Het gaf mij rust en Bon Scotch gaat 'als de brandweer’ en ik ben nog steeds lid van de familie. Het is goed zo. 

Reacties

Een hele tijd geleden,  toen ik er nog middenin zat, heb ik al eens iets geschreven over ‘bandgevoel’, dat dat een stuk verder gaat dan ‘lid van een club zijn’.  Dat voelde ik al in de jaren ’70 toen ik begon. Dat voelde ik een paar jaar geleden toen we Bon Scotch aan het opbouwen waren nog steeds. En nu, nu anderen hieraan verder aan het bouwen zijn, voel ik het nog steeds.

Reacties

…ik hoef nu niet meer te dubben. Dat geeft wat meer rust in mijn hoofd. Da's mooi want dat was ook de bedoeling. Helemaal rustig is het in mijn hoofd nog niet, dat zal het ook niet worden, dat zou dan voor het eerst van m'n leven zijn, maar het scheelt stukken.
En er zijn veel meelevende mensen.  Dat wist ik natuurlijk al wel maar toch fijn om daar tegenaan te lopen, figuurlijk dan. Nou ja, vanmorgen liep ik bijna letterlijk tegen Jan aan (broer van de zanger van "Call My Job" en "Cadillac Walk" - mijn muzikale avonturen van de jaren '90) die me adviseerde dat ik ook een ander instrument zou kunnen gaan spelen. Inderdaad, ik kan weer aan m'n trompet beginnen. Ik weet nog hoe dat moet en ik heb dan m'n linkse hand alleen maar nodig om vast te houden. Maar het heeft een paar problemen waarvan het kleinste probleem van technische aard is: Ik denk dat er gereedschap nodig is om alle pompjes en ventielen weer los te krijgen maar dat zou de eerste keer niet zijn. Een iets groter probleem is dat ik mijn embouchure weer vanaf nul zal moeten opbouwen. Maar het grootste probleem is toch wel: ik heb er totaal geen zin in! Maar toch…als idee en in het kader van "we denken en leven mee" helemaal niet slecht. 
Reacties

Dat is nog een heel proces. En in dat proces zit ik momenteel volop.
Ik wist dat er een keer een einde aan zou komen, alleen is dat moment wat vroeger gekomen dan ik gepland had, voor zover ik al een planning had dan (niet dus).
Maar mijn vader was de 80 al voorbij toen hij zijn trombone definitief aan de wilgen hing. Die kant wilde ik eigenlijk ook op maar dat is er niet van gekomen.
Gedurende mijn ziekte - en (gedeeltelijk) herstel-proces - bleef ik hopen dat het goed zou komen en ik deed - met de nodige hulp - mijn best. Er is veel (veel meer dan we voor mogelijk hadden gehouden) gelukt maar dit is een van de dingen die niet gelukt zijn.
Ik was al een paar keer op de repetitie van Bon Scotch geweest en heb ook wel mee gespeeld, 1 nummer, 2 nummers, 3 nummers….dat soort werk.
Na de reünie optredens met Back Out vorig jaar voelde ik me helemaal 'het mannetje'. Daarna repeteerde ik weer eens met Bon Scotch en dat viel toen erg tegen. Dat was een soort kantelmoment (vreselijk woord). Ik geloofde er steeds minder in. Bij het oefenen thuis begon de frustratie over het feit dat het niks vooruit ging de overhand te krijgen. Op een gegeven moment heb ik de mannen bij elkaar geroepen en was ik van plan om aan te kondigen dat ik ermee zou stoppen. Ik kón het niet.
Ik heb verschillende keren bij optredens staan kijken. Dat gaf een dubbel gevoel. Aan de ene kant apetrots op de jongens en aan de andere kant de pijn er niet bij te staan. Die pijn ging ik niet uit de weg. In tegendeel, ik ging juist mee naar 'grotere' optredens (Nirwana Tuinfeest, reisje naar Noorwegen) om te proberen zo snel mogelijk door die pijn heen te zijn. Vergelijk het maar met dat je het snelst aan koud water went als je er in één keer in springt. Dat klopt.
Mede daardoor kon ik de beslissing - waar ik nog steeds achter sta, het is beter voor iedereen - nemen al kwam het moment voor mij toch nog vrij plotseling. Waarschijnlijk omdat ik het anders weer niet zou kunnen (koud water….)
En nu? Bon Scotch gaat als een speer. En ik? ik ga ook als een speer. Wat zal de toekomst brengen? Géén idee, we zien wel.
 
 
Reacties (2)

Ik weet nog goed dat ik in 2011, toen de optredens met Bon Scotch - voor mij totaal onverwachts - begonnen te lopen, dacht: "Wat er ook gebeurt, dít nemen ze me niet meer af".
Nou, er gebeurde ook wat en na het definitief stoppen een paar maanden geleden komt het woord "loslaten" regelmatig voorbij.
Maar ik kan het niet loslaten, ik hóef het niet los te laten en ik wíl het ook niet loslaten. Het muziek maken tussen 1969 en nu heeft me zóveel gebracht. Dat kan niemand me nog afnemen.  
 
Reacties

Met mijn besluit om te stoppen ging ik niet over 1 nacht ijs. Maandenlang heb ik ermee rondgelopen. En ineens 'viel het kwartje'. Ik kan me dat moment nog heel goed herinneren. Dat was op Donderdag 18 Februari:
Ik reed 's morgens in alle vroegte naar m'n werk (voor diegenen die hier in de buurt bekend zijn, op dat weggetje van Lierop naar Mierlo langs de A67 (Noordkant) ter hoogte van parkeerplaats/tankstation "Oeijenbraak") en als in een flits  realiseerde ik me ineens: "en NU is het klaar!!' Voordat ik een uur verder was had ik de tekst van mijn berichtje en het idee om een Bon Scotch Fan Club (BSFC) op te richten al in mijn hoofd. 

Overigens, bijgaande foto is de oudste bandfoto die ik kon vinden. Deze is uit 1975 met Giant Hogweed. 5e klas middelbare school. Wa'n menneke! Wel al (beginnende) bakkebaarden!
Het origineel heb ik in 1994 verknipt voor op de hoes van de "Call My Job" CD "Rockin' the Blues". Vandaar dat het er een beetje raar uitziet.
 

Reacties
Diverse linkjes
Oud weblog Millstreet Blues

Mijn Facebook pagina

Website Bon Scotch

3 Horns music Site van m'n broer Hans, componist, arrangeur, dirigent en muziekdocent

HBL Fotografie Hannie Berkers, schoonzus, fotografe

BLAST Blues Promotion