Hemispheres

Net kreeg ik op Facebook de vraag hoe mijn eerste bandje heette. Dat was Explosion zo rond 1973. Dit is het eerste nummer waarop ik ook een partijtje mee zong (papa tsjoewa papapapa tsjoewa) al heetten we toen al anders, Giant Hogweed namelijk. Maar ik heb zingen en bassen tegelijk altijd moeilijk gevonden en ik was altijd jaloers als voorbeelden van mij (ene mr. Lynott en ene mr. Lee) dat met het grootste gemak (tenminste zo ziet dat eruit) stonden te doen.
Ja, met het open podium bij Nirwana zong ik altijd wel wat mee, zo heb ik ooit nog eens "Engel" van Rammstein staan zingen. Maar dat was altijd zónder basgitaar om m'n nek. Dan had ik het gevoel alsof ik in m'n blote kont op het podium stond, heb je dát weer!
Pas bij Bon Scotch (vanaf 2010) begon ik het gecombineerd bassen en zingen een beetje onder de knie te krijgen. Een béétje ja, want óf ik begon te laat óf ik ging te lang door, dan stond Mari driftig met z'n hoofd te gebaren (hè Mari?). Maar het stemde wél altijd, dat dan weer wel.
 
Reacties

Ik zat net naar de huldiging van Tom Dumoulin te kijken. Op een gegeven moment werd hij toegezongen door het massaal toegestroomde publiek: "En Tom dè is unne goeie". Dat deed me denken aan een soortgelijk moment van mij maar dan met beduidend minder publiek. Wel ook in Limburg trouwens. Het was ergens begin jaren '80 met Back Out in de bezetting die toen voor 50% uit Weertenaren (Wim en Jo) bestond. We hadden op een Zondagmiddag een optreden in jongerensoos Oase (niet te verwarren met de "Oase" die later in Asten naast de kerk opdook) te Weert. Een thuiswedstrijd voor Wim en Jo dus. Hun vriendenkring was massaal toegestroomd (ze waren toch snel met z'n tienen). In "The Black Mass" had ik een bassolo en na die solo werd ik door de vrienden van Wim en Jo toegezongen: "En Gerard is unne goeie". Maar in het Weerts klinkt dat dan als "En Gerard is unne gooie". Ik vergeet het m'n leven lang niet meer.

By the way, de foto is wel uit die tijd maar niet van dat optreden (volgens mij is dit in Lierop in "Zaal van Oosterhout")

Reacties
Vandaag 44 jaar geleden had ik mijn eerste repetitie met m'n eerste bandje "Explosion". Dat was nog niet op basgitaar.
 
Hoe zit dat?
 
Op een avond (volgens mij een week ervoor op 16 Februari) stonden Tiny en Piet-Hein bij mij op de stoep met de vraag of ik in hun bandje wilde komen spelen. Tiny en Piet-Hein zaten bij mij in de klas op de lagere school. Dat bandje bestond al een tijdje en heette "Explosion", ik ben zelfs een keer naar een optreden van ze geweest. Ik zat bij de fanfare. Voorzitter bij die fanfare was de vader van drummer Piet-Hein. Hij tipte ze om 'er een melodie-instrument bij te vragen'. Dat werd ik dus op m'n bugel. Tegelijkertijd ging ik gitaar leren spelen. Tiny leerde me 3 akkoorden (G, D en E-mineur. daar kun je al heel veel mee spelen) en verder prutste ik maar wat aan, onder andere met een schema met daarop maar liefst twaalf (12!) akkoorden met daaronder die vermaledijde septiem akkoorden. Daarna leerde ik de 'barré-greep'. Geniaal! Één greep waarmee je een praktisch oneindig aantal akkoorden kan pakken. Wel moeilijk want ik heb 'm nooit perfect onder de knie gekregen.
 
Maar goed, 23 Februari 1973 had ik m'n eerste bandrepetitie. Ik was zwaar onder de indruk van de muur vol met boxen. Pas later kwam ik erachter dat dat allemaal grote met metaalverf beschilderde kisten waren met daarin één uit een oude radio gesloopte speaker. Die radio's dienden als versterker.
De muziek die Explosion in 1973/74 speelde zou ik tegenwoordig kenmerken als 'jongerenkoren-muziek'. Zo speelden we bijvoorbeeld het uit "Jesus Christ Superstar" afkomstige "I Don't Know How To Love Him" en "Blowing In The Wind" van Bob Dylan al wist ik toen nog niet wie Bob Dylan was. 
Met Explosion heb ik twee keer opgetreden, in de kerk. Niet zo gek met die 'jongerenkoren-muziek' van ons en een pastoor van de parochie waartoe wij allemaal behoorden die overal voor in was (al zal hij vast niet de tekst van "The Dangerous Home" bestudeerd hebben want dat was "The Ballad Of Dwight Fry" van Alice Cooper; alhoewel....), en bovendien was dat toen de tijdgeest. 
Uiteindelijk belandden we met vervolg-band "Back Out" in de metal maar de weg daarnaar toe heeft veel verschillende soorten muziek gekend.  Van hele brave 'jongerenkoren-muziek' in de kerk naar heavy metal met rook en vuur toen we stopten in 1986.  Waar is het toch misgegaan?
 
Afijn, dat 'Explosion-avontuur' duurde een tijdje tot zangeres Ineke aankondigde de groep te willen verlaten om bij het nieuw op te richten jongerenkoor ("Harmony", generatiegenoten van mij uit Heeze kennen het nog wel) te gaan. De gebroeders van Heeswijk vertrokken ook (of waren al vertrokken, dat weet ik niet meer) en zo waren we nog met z'n drieën over en besloten we wat anders te gaan doen. Een bassist hadden we nog niet en ik speelde al een beetje gitaar dus als variant op 'ga jij maar in de goal staan' ging ik bas spelen. Alleen had ik geen basgitaar. Wat nu? OK, wat is een basgitaar? Een basgitaar is een gitaar met 4 snaren (toen nog wel) waarmee je lage noten kan spelen. Dus namen we een akoestische gitaar, haalden daar de 2 hoogste snaren vanaf en voilá: daar was m'n basgitaar! Het eerste nummer waarop ik 'basgitaar' speelde was "My Generation" van "The Who" (al baseerden wij ons dan op een cover door "The Sweet"). Die baspartij had maar twee verschillende noten (die tussenriffjes en solo liet ik maar weg), dat lukte! Toen kwam het volgende nummer. Een eigen(!) nummer getiteld "Trail Of Eternal Life". De baspartij daarvan was een stuk moeilijker want die had drie (3!) verschillende noten. Paniek! Maar goed, dat lukte ook dus werd het wel eens tijd voor een echte basgitaar. Ik mocht wat centjes bijverdienen in de fabriek van (daar issie weer!) de vader van Piet-Hein en in 1975 kon ik voor 195 gulden mijn eerste basgitaaar kopen (bij Musica in de Hooghuisstraat te Eindhoven). Ook moesten we een nieuwe naam hebben. Dat werd - met een korte omweg via "Earwings" (Dat had niks met The Golden Earring te maken maar des te meer met Alice Cooper, een van onze helden) - "Giant Hogweed" (genoemd naar een nummer van Genesis, ook helden van ons). En via "Black Out" werd dat "Back Out" (ergens eind jaren '70).
 
Voor mij is dit allemaal 44 jaar geleden begonnen. Die beslissing van de week ervoor om ja te zeggen is de beste beslissing uit mijn leven. En nu ben ik al weer een jaar bandloos. Dat was een van de moeilijkste beslissingen uit mijn leven maar ook de op één na beste want het gaf me zóveel meer rust in mijn hoofd.
Reacties
Vandaag is het 44 jaar geleden dat Tiny en Piet-Hein bij mij op de stoep stonden met de vraag of ik in hun bandje wilde komen spelen.
Ik zei nee. Maar ik kreeg vrijwel meteen spijt en (naar schatting) binnen het uur hing ik al weer aan de telefoon met de vraag of die vacature nog open stond (al zal ik dat vast niet op dié manier gevraagd hebben). Het antwoord was ja.
En zo is het begonnen. Het was de beste beslissing uit mijn leven.
 
Maar hoe kwamen ze bij mij terecht?
 
Tiny en Piet-Hein zaten bij mij in de klas op de lagere school. Die richtten na de lagere school met nog wat mensen een bandje op en noemden dat "Explosion". Dat bandje heb ik ook nog wel eens keer zien optreden.
Ik zat sinds 1969 bij de fanfare en daar speelde ik bugel. Voorzitter bij die fanfare was de vader van Explosion-drummer Piet-Hein. Hij tipte ze om 'er een melodie-instrument bij te vragen'. Nou, dat werd ik dus op m'n bugel.
 
En zo had ik op 23 Februari 1973 op 13 jarige leeftijd mijn eerste band-repetitie. Daarover volgende week meer. De vroegste band-foto die ik heb is deze uit het schooljaar 75/76 op een reünie van onze zesde klas van 70/71. Hier ben ik dus 16 en heb ik al mijn eerste basgitaar. Ook over die overgang volgende week meer.
Reacties

Naar aanleiding van mijn 'Groundhog Day post' van vanmorgen spookt dit nummer in deze uitvoering van Guy Forsyth steeds door mijn hoofd. Dit nummer speelden we namelijk met Call My Job waarbij we ons baseerden op deze stamper.
 
Call My Job?
 
Ja, Call My Job. Begin jaren 90 'begon het weer te kriebelen'. Ik had wel aan wat projectjes meegedaan maar heel veel had het niet om het lijf. Toen - we hebben het over 1993 - belde Robbie (een van de twee(2!) zangers van de Heezerse bluesband Call My Job ) me op. Ze zochten een bassist en Niek de andere zanger had me wel eens met Back Out gezien en kende mij vrij goed. Ik hoor het Robbie nóg zeggen: "Jij komt wel uit de hardrock maar we zien wel of het werkt". OK, ik naar Heeze (Somerenseweg) voor de eerste repetitie. Het werkte inderdaad want ik ben er een paar jaar blijven hangen. Bij Call My Job ging het om 3 dingen: muziek, plezier en bier. Veel bier! Ik voelde me er meteen thuis! Werd er tijdens (en vooral na) repetities al behoorlijk gezopen, optredens draaiden steevast uit op een wedstrijdje wie - de band of het publiek - er het meeste bier weg kon werken. Kasteleins waren er dol op. Een keer (in de Zeilberg) kregen we toen we naar huis wilden gaan niet betaald maar moesten we bijbetalen. Van die dingen dus.
Afijn, Call My Job ging over in Cadillac Walk en in 1999 was het over. Maar dat leidde weer tot andere avonturen. Wel met behoorlijk wat minder bier.
 
Maar goed...
 
"I'm a hog for you baby, i can't get enough of your love".
 
Bij het "your love, your love, your love" dat daarop volgt heb ik Niek steeds voor ogen.
Reacties
In 1977 richtten wij de band Black Out op. Na een paar jaar hoorden we 'een of ander kutbandje' op de radio met dezelfde naam en ondanks - of dankzij? - het feit dat ze de goedkeuring van Hilversum 3 konden wegdragen vonden wij dat een heel slecht bandje waarmee wij ABSOLUUT niet geassocieerd wilden worden. We besloten onze naam te veranderen. Vele namen passeerden de revue maar het was allemaal niks. Toen kwam Tiny met het idee de naam te wijzigen in Back Out. Geniale zet! 
Een paar jaar daarna kwamen The Scorpions met het album "Blackout" op de proppen waarop Tiny verzuchtte: "We hadden ons net zo goed kunnen hernoemen naar The Sclorpions"
Reacties
Dat idee van ons om een AC/DC coverband te beginnen is niet zomaar uit de lucht komen vallen. 

Bij Nirwana in Lierop hebben ze al sinds jaar en dag de 'katersessie': een open podium op Nieuwjaarsdag. Ooit bedoeld om gelegenheidsbandjes te laten optreden. Inmiddels treden er vooral beginnende maar al reeds bestaande bandjes op. Maar in die tijd van de gelegenheidsbandjes deden wij met een gezelschap bevriende muzikanten uit (de omgeving van) Asten ook elk jaar mee. Dat gezelschap groeide en groeide maar door en op een gegeven moment hadden we 5 drummers, 3 bassisten, diverse zangers, diverse gitarsten, blazers en nog zo wat ongeregeld grut bij elkaar. We deden dan een show van ongeveer een half uur waarbij er om de paar nummers gewisseld werd. In eerste instantie deed ik mee als bassist maar ik zag m'n kans schoon om dingen te doen die ik anders nooit deed. Dus heb ik ook nummers gezongen (bijvoorbeeld "Engel" van Rammstein(!), "The Saints Are Coming" van Greenday/U2), mondharmonica gespeeld ("What I Like About You" van The Romantics), akoestische gitaar gespeeld ("Fake Plastic Trees" van Radiohead) en dus ook trompet gespeeld, bijvoorbeeld op dit nummer van Tower Of Power, of op een ska-versie van "Seek and Destroy"van The Shandon.

En zo wilde Mari Maas graag nummers zingen, o.a. van AC/DC en dat bleek hij heel goed te kunnen. Etc...


Reacties

Op zoiets als ’t Tuinfeest kom je allerlei mensen tegen. Ook veel muzikanten. Van allerlei pluimage: amateur, (semi)professioneel, serieus, fanatiek, lang-leve-de-lol, jong, oud, niet meer zo jong, nog niet zo oud, band(je)s- harmonie- fanfare- dweilorkest lid, etc.......
Daar voeg ik nog aan toe: actief, niet (meer) actief.
Er zijn ook overeenkomsten, de liefde voor de muziek op wat voor manier dan ook (daar worden vaak een paar bepaalde woorden voor gebruikt maar ik háát die woorden), iedereen heeft belangstelling voor wat de ander doet, iedereen gunt iedereen zijn/haar succes en/of plezier, afgunst is ver te zoeken zo niet volledig afwezig.
Het is een warm bad en blijft een warm bad, ook als je zelf niet meer actief bent. 
 
Reacties

Gisteren kwam ik langs een stukje over een ‘Spinal Tap Moment’ van Michael Wilton (Queensrijche):
http://www.blabbermouth.net/news/queensryche-michael-wilton-my-ultimate-spinal-tap-moment/

Zo’n soort momentje hebben we met Back Out ook gehad.

Destijds - begin jaren ’80 - begonnen we altijd met een bombastisch introbandje, ontploffende magnesium bommen en rook en een langgerekt beginakkoord waarna dan het eerste nummer begon.
Een keer in Deurne (d’n Deel? Freeland? ik weet het niet meer) begon inderdaad het introbandje, ontploften de magnesiumbommen, en daarna…….alleen drums. Bleek dat alle versterkers nog op standby stonden. Onze roadies (já wij hadden roadies!) plachten die altijd vlak van tevoren aan te zetten, alleen waren ze dat toen vergeten. Waarschijnlijk stonden ze nog met hun maatjes (de meesten kwamen uit Deurne e.o.) te zuipen.
 
En het wordt nog mooier.
 
Ergens in 2010 bij een van de eerste repetities van Bon Scotch (al noemden we ons toen nog niet zo) zat Mario - die destijds in het publiek stond - in de pauze dit in geuren en kleuren te vertellen, niet in de gaten hebbend dat ik destijds de bassist van die band was.
Daar hebben we nog vaak smakelijk om gelachen. Gisteren - bij het lezen van dat stukje van Michael Wilton - kwam het weer boven en moest ik er weer om lachen. 


Reacties

Meestal plaats ik leuke verhalen en belevenissen over mijn tijd als actief muzikant. Die lopen dan ook als een rode draad door die ruim 40 jaar durende tijd.

Een andere rode draad - waar ik het heel wat minder over heb - is de constante strijd die ik geleverd heb met van alles wat er zich in mijn hoofd afspeelde. Dan heb ik het niet over de gezonde spanning die er nou eenmaal bij hoort en zonder welke je volgens mij niks voor elkaar krijgt. Bij mij ging dat 'wel wat' verder en leidde het niet zelden tot blokkades. Pas de laatste paar jaar kreeg ik het een beetje onder controle en bleef het beperkt tot die broodnodige gezonde spanning. Vraag me niet hoe ik dat voor elkaar gekregen heb want ik had daarvoor al verschillende doodlopende wegen bewandeld waarvan alcohol er slechts eentje was. Een andere was bijvoorbeeld (zelf)hypnose. Werkte ook niet. Of homeopatische middeltjes. Hielpen ook niet.

Maar dat het uiteindelijk - na m’n 50e - tóch nog gelukt is, daar werd ik zo blij van! Ik hoor het mezelf nog zeggen: “Wat er ook gebeurt, dit kan niemand me nog afnemen”. Ik ben er nog steeds heel blij mee en koester het.
Dat ik dit toch nog voor elkaar gekregen heb ligt mede aan een derde rode draad, namelijk het vertrouwen dat ik elke keer kreeg.  Dames en heren, kei bedankt hiervoor! 


Reacties
Diverse linkjes
Oud weblog Millstreet Blues

Mijn Facebook pagina

Website Bon Scotch

3 Horns music Site van m'n broer Hans, componist, arrangeur, dirigent en muziekdocent

HBL Fotografie Hannie Berkers, schoonzus, fotografe

BLAST Blues Promotion