Hemispheres
Ik had me op twee platen verheugd. Op die van Galahad en van Dukes Of The Orient.
Over dat die plaat van Galahad tegen viel heb ik het al gehad. Die van DotO in eerste instantie ook. Maar die kreeg wél voor elkaar wat die van Galahad niet voor elkaar kreeg, namelijk, ik probeerde nog eens en nóg eens…etc.
 
DotO is eigenlijk een afsplitsing van Asia. Maar uit respect voor de overleden John Wetton heet de band niet langer "Asia Featuring John Payne"  (zoals ze zich noemden nadat Geoff Downes in 2007 de originele 1982 versie van Asia heroprichtte) en is de naam op z'n hoogst een cryptische verwijzing naar Asia. DotO klinkt in grote lijnen ook wel als Asia alleen dan zonder het pompeuze van de eerste Asia albums en daarnaast - voor mij een groot voordeel - Steve Howe doet er niet op mee.
Zanger John Payne is een zelfde type zanger als John Wetton, een waardige opvolger die er tegelijkertijd ook niet aan kan tippen (vergelijkbare situatie als met die zanger van "The Last In Line" in relatie tot  R. J. Dio, om maar een dwarsstraat te noemen). Maar ik vind het een hele mooie plaat geworden. 
De balans opmakend:
Geen: avonturen, vocaal - en instrumentaal vuurwerk.  
Wel: goed klinkende liedjes met een begin en een eind met mooie refreinen, melodieën en koortjes.
Prachtplaat!
Reacties

 

4,5 jaar is het nu geleden dat ik wakker werd met slangetjes aan m'n lijf en vastgebonden handen. Daarna is niks meer hetzelfde geworden en dat gaat ook niet meer gebeuren. Ik worstel met wat ik 'mijn tweede leven' noem. Dat  gaat met wisselend succes. Vandaag ging het 'wat' minder. Ik raakte gestresst en reageerde dat af op anderen. Gelukkig niet fysiek, alleen verbaal, schelden en tieren en zo. Maar dat vind ik al erg genoeg. Ik ben daar dan wel voor in behandeling maar ik voel me er schuldig over. Dat schuldgevoel leidde net tot een kleine inzinking die ik nu van me af probeer te schrijven. Maar eigenlijk wil ik eigenlijk maar een ding zeggen:
Ja, ik weet ook wel dat je niet moet vergelijken maar wellicht is die kutzooi wel helemaal niks vergeleken bij de ellende die mensen in  mijn nabije omgeving momenteel meemaken.
Reacties (3)
Ik speel zelf trompet en ik hou ook wel van een goeie trompettist. Dan heeft 'men' het al gauw over Miles Davis, ook sommigen die bij wijze van spreken nog geen trompet van een saxofoon kunnen onderscheiden dus ik denk dat Pavlov hier niet vreemd aan is.
Maar tussen mij en Miles Davis is het nooit wat geworden, hij speelt/speelde namelijk heel vaak met een demper en daar hou ik helemaal niet van. Geef mij dan Chet Baker maar, zolang die maar niet gaat zingen. 

In de jaren '80 maakt Miles Davis een paar fusion platen samen met Marcus Miller. Die heb ik destijds ook eens geprobeerd maar toen vond ik er niks aan. Maar toen iemand er onlangs wat van postte op Facebook ineens wel, maar dat is dan meer ondanks Miles en dankzij Marcus, vandaar de titel van dit stukje.

Geweldige muzikant die Marcus Miller maar z'n soloplaten vind ik niet te pruimen. Hij speelt trouwens ook wat sopraansax en dat is niet slecht maar goed is anders. Maar altijd nog beter dan wat George Duke op "Backyard Ritual" aan saxofoonachtige geluiden uit z'n keyboards tovert. Ja, ik snap best dat dat toen (is toch 32 jaar geleden), heel cool was dat dat überhaupt kon maar toch vind ik het jammer bij zo'n lekker funky nummer.
Toch een heerlijke funky fusion plaat met fijn baswerk van Marcus Miller. 


Reacties
Vandaag is het precies 45 jaar geleden dat Tiny en Piet-Hein bij mij op de stoep stonden met de vraag of ik in hun bandje wilde komen spelen. Dat bandje hadden ze na de lagere school (of nog tijdens de lagere school? ik weet het niet) opgericht. Mij kenden ze van die lagere school, ik zat namelijk in dezelfde klas. En de vader van Piet-Hein was destijds voorzitter van de fanfare en die kende me daar weer van. Het was dan ook zijn suggestie om mij eens te polsen. Maar goed, ik zei nee. Echter, binnen het uur  (naar schatting!) had ik daar al spijt van en hing ik aan de telefoon. En zo had ik een week later op 23 Februari 1973 mijn eerste repetitie met Explosion. Dat was toen nog als blazer maar een jaartje of twee later switchte ik naar basgitaar. Er zouden daarna nog de nodige bandjes volgen maar daar heb ik het al vaak genoeg over gehad. Een paar jaar geleden kwam daar - wat eerder dan de  bedoeling was - een einde aan. Ook daar heb ik het al vaak genoeg over gehad. En nu komt net deze maand - alsnog na 33 jaar - onze plaat "Evilla"uit. Ook daarover heb ik het al gehad:
 
Hoe dan ook:  die beslissing van mij - vandaag precies 45 jaar geleden - was de beste uit mijn leven.
Reacties
Gary Wright vond ik in de jaren '70 met z'n "The Dreamweaver" best aardig maar daarna ben ik 'm wat uit het oog verloren. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en soms lees je herinneringen van anderen waardoor je ineens zin krijgt om eens wat aan de vergetelheid te ontrukken. En soms gebeurt er dan iets magisch: ineens vallen de kwartjes zoals ze 40 jaar geleden niet vielen. Ik kon geen keuze maken tussen "The Dream Weaver" uit 1975 en "The Light Of Smiles" uit 1977 en gelukkig hoeft dat ook niet. Maar het (voorlopig) favoriete nummer - "Water Sign" - staat op "The Light Of Smiles" al krijgt het stevige concurrentie van het titelnummer van "The Dream Weaver".
 
De platen worden grotendeels met toetseninstrumenten vol gespeeld maar dan meer zoals Steve Winwood dat op"Arc Of A Diver" een paar jaar later deed dan als tijdgenoten van Mr. Wright (zoals bijvoorbeeld bepaalde personen uit Frankrijk, Duitsland, Griekenland en Japan) dat deden, met als verschil dat Winwood ook de drum partijen uit de synthesizers haalde. 
Maar voor beide geldt dat de synthesizer-baspartijen geweldig zijn en dat wil wat zeggen als zo'n verstokte bassist als ik dat zeg.
Verder zijn beide heren natuurlijk niet te vergelijken want waar Winwood een Rythm 'n Blues/Soul zanger is en blijft, is Wright toch veel meer een pop zanger met een melancholieke ondertoon en dat  bevalt mij prima.
Reacties

Nee hoor, ik ga me niet ineens interesseren voor sport en al helemaal niet voor zo'n Olympische Spelen met zo'n overdaad aan geneuzel erom heen ("Gerard, kijk dan gewoon niet!" Dat ga ik inderdaad proberen), tenzij het Dijkstra/Evenblij zijn. Maar die Olympische winterspelen maken wat bij mij los. 4 Jaar geleden namelijk tijdens de spelen in Sochi was ik bij Huize Padua en nét rond die tijd begon ik weer een beetje in een normaal ritme te komen Zo begon ik toen ook TV te kijken in de huiskamer en ik heb er toen veel van gezien. Vooral dat (tienden van)seconden spel tussen Mulder, Mulder en Smeekens zal ik niet snel vergeten, vooral de reacties in die huiskamer daar in Boekel. En als ik iets op TV zie dat te maken heeft met Winterspelen denk ik weer aan mijn tijd in Boekel. Die tijd komt nu weer helemaal boven. Maar inmiddels ben ik dan wel niet van Sochi naar PyeongChang maar van Boekel naar Asten.

Reacties
Bij harp heb ik meestal van die associaties met van dat new age gdreutel van ene Andreas Vollenweider. Maar toen zag ik Lavinia Meijer op TV. Ze had toen net een plaat gemaakt met muziek van Philip Glass. Dat was aanleiding voor mij om me eens in het werk van deze componist te  verdiepen. Dat leidde tot de aanschaf van een driedubbele CD "The Essential Philip Glass". Daar staat veel moois op maar ook het een en ander waar ik niet doorheen kom.
Daar had ik het afgelopen weekeinde met m'n zus over. Die kende dat nog niet. Voor mij was het aanleiding om die muziek van Philip Glass er weer eens bij te pakken maar nu in de vorm van die plaat van Lavinia Meijer die bij mij ooit het vuurtje aanstak. En het is prachtig. Die muziek van Glass - met z'n minimalistische trekjes en repeterende motieven - leent zich uitstekend voor een bewerking voor harp. En mij is inmiddels gebleken dat Philip Glass dat zelf ook vindt.
Reacties

Iemand kwam n.a.v. wat andere communicatie op Facebook (waarover dat ging is niet zo belangrijk) met dit als tip. Hij schreef er iets bij in de trant van: "misschien maak ik mezelf compleet belachelijk en ken je het al".
Nou, daar kan ik twee dingen over zeggen - in willekeurige volgorde:
  • Nee ik had er nog helemaal nooit van gehoord.
  • En al zou ik het al kennen, ik vind het geven van tips over muziek per definitie nooit belachelijk.
Tja, hoe zal ik het noemen? Instrumentale jazzrock met een prog-randje. Ik ben vooral nogal gecharmeerd van het baswerk van Tom Reinhardt. En dan dat droge plukwerk zoals in "Beat The Heat" gecombineerd met de Chapman stick, gespeeld door de drummer (z'n broer Ted), die trouwens ook heel goed vooruit kan op allerlei soorten melodieus slagwerk.
Reacties
Ik zit er nóg van te shaken. Ik werd vanmiddag namelijk bijna van m'n sokken gereden. Op een zebrapad nog wel. Ik was op weg naar de apotheek. Bij de apotheek werd ik aangesproken door een man: "Ik ben die chauffeur van daarnet. Ik had je écht niet gezien". Mijn antwoord: "Ja, maar ik jou wel". Dat is wat ik zei maar ik dacht iets heel anders. Een woord van drie letters namelijk dat als je het omdraait precies hetzelfde betekent. Het positieve is dat mijn reactiesnelheid blijkbaar nog voldoet. Maar dat is dan ook het enige positieve want het had ook heel anders kunnen lopen. Toen ik daarna naar huis wandelde werd het me even teveel. Ik realiseerde  me toen namelijk ineens: voor hetzelfde geld was ik weer in de lappenmand terecht gekomen en was ik nu terug bij af. Maar er zit blijkbaar niet alleen thuis een engeltje maar ook een op m'n schouder. 
Reacties

Ik ben al al heel lang bevriend met Fried. Daarom kwam ik heel vaak op Geldropseweg 8 (voorheen heette dat Kreijl 12). Maar er is ook een tijd geweest dat ik er minstes net zo vaak kwam voor z'n broer Antonie en z'n LP's. Zo leerde ik heel wat muziek kennen en niet zelden fietste ik dan naar huis met een tasje vol LP's. Veel muziek van wat ik later veel beter zou leren kennen zoals Genesis, Camel en Saga. Maar ook vaak muziek uit de categorie "probeer dit eens". Dus kwam ik een keer thuis met een LP van Greenslade. Ik vond het wel mooi maar het is 'het' nooit geworden. Pas een paar jaar geleden luisterde ik er eens wat van terug. Inmiddels begrijp ik het wel, dat dit 'het' nooit geworden is. 
Maar er zit toch wel het een en ander tussen wat ik nog steeds heel mooi vind. Bijvoorbeeld dit nummer. Ik word er helemaal melancholisch van. Niet alleen vanwege de muziek trouwens maar ook vanwege de titel "Tide". Getijden, eb en vloed, steeds maar weer in een oneindige cyclus. Maar zoals eb en vloed maar door blijven gaan gaan zaken die je gewoon vindt niet zomaar door. Toen ik afgelopen zomer op Geldropseweg 8 was wist ik niet dat dat de laatste keer zou zijn. Inmiddels woont daar (naar ik begrepen heb voor het eerst in 3 generaties) geen Deelen meer en ik zal er hoogst waarschijnlijk nooit meer komen. Ik ben nu blij dat ik dat toen niet wist, na zo'n 50 jaar (ik kwam in 1968 op dezelfde school als de Fried(je) terecht dus rond die tijd zal ik daar voor het eerst geweest zijn). Ook sinds Fried er niet meer woont (sinds 1989) bleef ik er komen. Maar nu is dus dit getijde gestopt en resten mij alleen mooie herinneringen. En bij dit nummer komen die naar boven.
Reacties
Diverse linkjes
Oud weblog Millstreet Blues

Mijn Facebook pagina

Website Bon Scotch

3 Horns music Site van m'n broer Hans, componist, arrangeur, dirigent en muziekdocent

HBL Fotografie Hannie Berkers, schoonzus, fotografe

BLAST Blues Promotion