Hemispheres

Zo'n 30 à 40 jaar geleden luisterde ik veel naar bepaalde artiesten. Sommigen zijn nog steeds bezig al hebben ze behoorlijk veel van hun bekendheid (voor zover ze die al hadden) ingeleverd. Sommigen zijn aan het experimenteren geslagen en/of bezettingen meer of minder ingrijpend gaan wijzigen. Maar de een na de ander probeert nu terug te keren naar de sound van toen. Mijn theorie zegt dat dit alleen maar tegen kan vallen; ik ben immers ook 30 à 40 jaar verder en er is inmiddels wel het een en ander aan muziek gepasseerd hier. En inderdaad, waar Kansas vorig jaar mee aan kwam kakken kon mij maar matig bekoren (en dan heb ik het nog niet eens over die bespottelijke actie om al hun Europese optredens af te zeggen, maar dat heeft hier niks mee te maken, of misschien toch wel een beetje?)
Maar toen kwam Mike Oldfield met "Return To Ommadawn" en die werkte voor mij wél. En onlangs kwam Styx met "The Mission", en die werkt óók. En nu is er een nieuwe plaat van Eloy waarop teruggekeerd wordt naar hun sound van de jaren '80 en warempel, die werkt óók. Drie uit vier die voor mij wél werken: niet direct een bewijs dat mijn theorie niet klopt maar het brengt 'm op z'n mist aan het wankelen.

Ik vind deze plaat nog het meeste de sfeer van "Planets" uit 1982 ademen. Het is een conceptalbum over Jeanne d'Arc. Dat had voor mij dan weer niet gehoeven want ik ben niet zo van de conceptplaten, nou ja op o.a. "Tommy" van The Who na dan maar dat is weer een heel ander verhaal.
En eerlijk gezegd, dit verhaal over Jeanne d'Arc interesseert mij helemaal niks, maar de muziek is prachtig en die paar voorleesstukjes skip ik wel




Reacties

Op "Tommy" uit 1969 zingt The Who: "It's a boy Mrs. Walker, it's a boy!"

Maar op dit nummer uit 1967 zingen ze nog: "It's a girl mrs. Walker, it's a girl!" (luister maar vanaf 1:41). Ben ik effe blij dat Mrs. Walker gewoon een vrouw is. Nou ja, wat is gewoon?

Nog iets wat aan deze LP "The Who Sell Out" opvalt is dat er radiospotjes tussen de liedjes staan. Dat waren fake spotjes als onderdeel van 'het concept' van deze plaat maar de ironie wil dat men destijds in het echt ook reclame maakte Zo maakte John Entwistle reclame voor Rotosound snaren. Dat was mij al eerder opgevallen want toen ik die nog wel eens kocht stond zijn foto op het doosje en ik kwam, toen ik dat muzikanten-geneuzel-blad de "Musicmaker" nog wel eens las, zo'n advertentie ook vaak tegen.




Reacties

Ik ben gisteren terug gekomen van een weekeinde Texel.

Vanaf Augustus 2013 - toen ik begon met revalideren - staat mijn leven in het teken van het verkennen van mijn grenzen. Wat kan ik? Welke problemen komen daarbij kijken? Hoe voel ik me daarbij?
En na 4 jaar kan ik wel zeggen dat ik heel wat meer kan dan ik in de tweede helft van 2013 voor mogelijk had gehouden.
Maar ook realiseer ik me steeds meer dat ik leef in een nieuwe realiteit. Die realiteit van voor 1 Juli 2013 is er niet meer en komt ook niet meer terug. Bij alles wat ik nog kan zijn er haken en ogen. Daardoor houdt dat verkennen van grenzen niet alleen meer het afvragen van wat ik nog kan in maar ook hoeveel plezier ik er nog aan beleef.

En ik realiseer me steeds meer dat het behelpen is. Zo kan ik wel naar concerten en heb ik daar ook wel plezier aan maar niet meer zoals voorheen, vooral hele drukke concerten mijd ik liever (zoals onlangs "Ayreon Universe" bijvoorbeeld).
Erop uit kan ik ook, een dagje met de trein, een weekend naar de veluwe of een fijne stad, een of twee weken naar een warm land, het is allemaal nog steeds leuk maar ik moet er wel constant rekening mee houden dat niet alles meer vanzelfsprekend is. Maar aan een weekend naar Texel beleef ik nog maar weinig plezier. Ik ben blij dat ik geweest ben maar ik was nog veel blijer toen ik weer thuis was.

En het valt me steeds zwaarder om me met die nieuwe realiteit te verenigen.






Reacties (2)


Aan het einde van een weekeinde Texel. Het was mijn tweede keer op dit eiland. Daarmee heeft de titel van dit stukkie ook te maken want die eerste keer in Juni 2013 heeft een heel nare bijsmaak. Vlak daarna was dat klote weekend van 30 Juni toen mijn leven drastisch op z'n kop ging. Dat weekeinde Texel van twee weken daarvoor heeft daardoor die hele nare bijsmaak. En daar wilde ik vanaf.
Wat ik me van dat weekeinde in 2013 nog herinner is het saaie landschap (oneindig wei- en akkerland doorsneden door rechte wegen, boerderijen en kleine dorpen en aan de Waddenzeekant begrensd door een dijk, maar goed, ik ben nou eenmaal verknocht aan de bossen en hei van Brabant), de fietstochten met constante tegenwind, het aftandse hotel en bezoekjes aan Ecomare, het juttersmuseum en het oorlogs- en luchtvaartmuseum.

Nou, het landschap vind ik - afgezien van het duinlandschap aan de Noordzeekant - nog steeds dodelijk saai. Het was zeikweer met veel regen en altijd wind. Dat het hotel waar ik toen verbleef aftands was vond men zelf blijkbaar ook want het is weg en er staat op die plek nu een nieuw hotel met dezelfde naam dat ongeveer 10 keer zo groot is en waar men geen kamers meer heeft maar 'strandsuites'. Het zal wel.

Maar afgezien daarvan, mijn missie om die nare bijsmaak weg te krijgen is geslaagd maar ik denk niet dat ik er ooit nog kom. Wel heb ik - mede vanwege het slechte weer - weer Ecomare, het juttersmuseum en het oorlogs- en luchtvaartmuseum bezocht. Dat was toch wel weer leuk. En leerzam, want inmiddels weet ik:

  • Een mannelijke potvis heeft een penis van ongeveer 1,80 mtr.
  • Texel is pas sinds 1170 een eiland. Dit als gevolg van de Allerheiligenvloed.
  • Het huidige Texel bestond vroeger uit twee eilanden. Het noordelijke deel, ook wel bekend als "Eierland", was vroeger namelijk een apart eiland en hoorde daarvoor bij Vlieland.
  • In de oorlog verbleven er Georgische militairen op Texel die in eerste instantie Russische krijgsgevangenen waren maar later in dienst van de Duitsers traden. Deze Georgiërs kwamen in Mei 1945 in opstand tegen die Duitsers. Die opstand is pas op 20 Mei - ruim na de bevrijding dus - tot een einde gekomen door de komst van Canadese militairen (daarvoor was er nog geen geallieerde militair op Texel gesignaleerd; daar is dus tot 20 Mei nog gevochten). Die opstand maakte op de valreep nog veel slachtoffers onder de Texelse bevolking (die daarvoor nog goed weggekomen was). Dit noemen ze daar de "opstand der Georgiërs" en ook wel "Russenoorlog". Ik zal het wel verkeerd zien maar ik denk dat die Georgiërs twee keer eieren voor hun geld kozen: De eerste keer door over te lopen naar de Duitsers en de tweede keer door in opstand te komen tegen diezelfde Duitsers op een moment dat die Duitsers eigenlijk al verloren hadden. Ik ben geneigd dat opportunisme te noemen, maar ik heb waarschijnlijk makkelijk lullen.



Reacties

Een paar keer per jaar heb ik een afspraak met de praktijkondersteuner van de huisartsenpraktijk. Dan wordt mijn bloeddruk gemeten, ik kan het een en ander vragen en we praten wat over hoe het gaat. Een van de vorige keren - een paar weken geleden - was mijn antwoord daarop: "mwah". Dat is de laatste tijd zo ongeveer mijn standaardantwoord. Als ik daar zin in heb of dat nodig vind (wat vaak niet het geval is) vul ik dat nog aan met "Ik sta niet te juichen en ik heb geen zin om te klagen". Toen ook. Meestal kom ik daar wel mee wel weg. Deze keer niet. We praatten erover door. Het komt er in feite op neer dat ik me momenteel helemaal niet zo jofel voel. Volgens mij ligt dat onder andere aan het feit dat tijden geleden er geen dag voorbij ging of ik kon of deed wel iets wat ik daarvoor nog niet kon of deed. Maar die bron is opgedroogd. Er komt niks meer bij en ik heb het idee dat er alleen maar dingen af gaan. En daar heb ik moeite mee. En ik heb er ook moeite mee dat ik mijn uitbarstingen niet onder controle heb.
We praatten erover door. Toen kreeg ik het advies om geestelijke ondersteuning te zoeken: "niet bij het GGZ of zo; we hebben hier in de huisartsenpraktijk ook iemand voor dat soort zaken, waar je eens mee zou kunnen praten". Mijn eerste reactie was iets in de trant van: "dat zál toch niet!". Maar die reactie kwam niet verder dan de binnenkant van mijn hersenpan. Sterker nog, die bleef daar broeien. En ik concludeerde dat er íets moet gebeuren. En daarom heb ik nu een afspraak daaromtrent gemaakt. En raad eens? Alleen al het feit dát ik die stap gezet heb (want zo voelt het wel: als een stap) maakt al dat ik me wat beter voel. Óf ik heb er baat bij en dan is dat fijn, óf ik heb er geen baat bij, maar dan weet ik dat tenminste en dan heb ik het tenminste geprobeerd en dan is dat ook best fijn.
 
Zoals ik ook al tegen de praktijkondersteuner zei: "Er móet iets gebeuren, zolang het maar geen pilletje is, want die heb ik al genoeg".
Mijn eerste afspraak - eerst met de huisarts - is op 4 Oktober, op Wereld dierendag nog wel. Ik ben benieuwd. Maar goed, ik ga zeker weer stappen zetten, mentale stappen in dit geval.
Reacties

Op mijn 'shuffle-lijstje' staat momenteel ook George Thorogood and the Destroyers. Dus komt regelmatig dit nummer voorbij:

Elke keer als ik het hoor denk ik aan de tijd dat dit voor mij dagelijkse kost was. En het is pijnlijk herkenbaar. Ik was ook het liefst alleen, omdat ik dan van niemand gezeik had, tenminste dat maakte ik mezelf wijs. En de zanger van dit nummer noemt willekeurig een aantal drankmerken op en doet alsof het zijn vrienden zijn ("my good buddy Weiser", ""Jimmy Beam"....dat soort werk). Herkenbaar. Mij kon het helemaal niks schelen wat ik dronk, als er maar voldoende alcohol in zat. Op een gegeven moment dronk ik vooral Jenever en Wodka want daarvan hoefde je niet zo vaak te pissen én je rook het niet. Tenminste, dat dacht ik maar dáár klopt weinigvan.
De persoon aan het begin van het filmpje slentert in z'n ochtendjas door het huis en zet een fles aan z'n mond. Ook herkenbaar. Ik trok op 'doordrink-dagen' geen normale kleren aan en begon de dag met een borrel. Op een gegeven moment moest ik elke dag mijn eerste borrel uit de fles drinken omdat een glas inschenken niet lukte. 
 
Elke keer als dit nummer voorbij komt knijp ik mezelf even in mijn arm omdat ik me dan realiseer dat dit verleden tijd is. Maar uit het feit dat ik me dat steeds realiseer kun je opmaken dat die verleden tijd nog geen voltooid verleden tijd is. Ik denk ook niet dat het dat ooit wordt.

Reacties
Mijn eerste instrument was niet de (bas)gitaar, niet de trompet en niet de bugel. Mijn eerste instrument was een mondharmonica of blokfluit (de precieze volgorde weet ik niet meer) maar laten we er voor het gemak even van uitgaan dat de mondharmonica het eerste was. Dat had ik afgekeken van ons pap die zo'n mooie had waar je aan twee kanten in kon blazen. 
Heel veel soeps was het niet wat ik erop kon. Heel veel verder dan meezingers als "Lustig ist das Zigeunerleben, faria" ben ik nooit gekomen.
 
Ik kan me wel herinneren dat ik in de eerste klas van de lagere school vóór in de klas op mijn mondharmonica heb staan blazen. Ik had mijn toenmalige mondharmonica bij in het originele doosje dat zo ongeveer uit elkaar viel van versletenheid. Na mijn optreden borg ik het op in de klep van mijn tafeltje. Toen ik thuis kwam kwam ik erachter dat ik 'm vergeten was. En inderdaad, de volgende dag lag hij er nog gewoon. Nou ja, 'gewoon': in de tussentijd had juffrouw van Stra(a)ten het doosje met plakband gerepareerd. Ik zal dat moment nooit vergeten.
 
Verder is het nooit veel geworden met mij en de mondharmonica. Op een paar momentjes na dan:
 
Ergens eind jaren '70 kreeg ik van mijn vrienden op mijn verjaardag een sleutelhanger met daaraan een minuscuul mondharmonica'tje. En die deed het gewoon en ik kon er zelfs liedjes op.
In 2012 was ik in Barcelona en ik had die sleutelhanger aan mijn sleutelbos hangen, toen ik thuis vertrok nog wel ja.
Ik liep daar over de boulevard langs het strand en zag daar een groep aan de gang met mondharmonica's in alle soorten en maten. Behalve dan een mondharmonica in sleutelhangerformaat. Ik wilde me net melden bij die groep met mijn 'kleinste mondharmonica ooit' toen ik erachter kwam dat ik het kwijt was. Ergens in Barcelona is het dus van mijn sleutelbos af gevallen. Jammer maar geen ramp. En het behoedde me voor een publieke afgang in Barcelona.
 
Ergens in 'de jaren 00 (noem je dat zo?) deden wij zoals gebruikelijk met een 'samengeraapt zooitje' mee aan een open podium op nieuwjaarsadag bij Nirwana in Lierop (beter bekend als de 'Katersessie', die naam hoef ik niet uit te leggen). De meeste deelnemers deden hier wat men al dacht goed te kunnen of waren beginnende bands maar wij als samenraapsel van verschillende bandjes uit de buurt zochten altijd uitdaging in iets wat we normaal niet zo vaak deden. Zo heb ik daar wel eens een nummer van Rammstein staan zingen ("Engel"). En zo kwamen we er ook achter dat Mari heel goed was in het zingen van AC/DC nummers en legden we de basis voor Bon Scotch. In dat jaar deden we "What I Like About You" van The Romantics. Tijdens het repeteren vroeg gitarist Didier wie er die mondharmonica zou spelen. Omdat ik in dat nummer alleen maar zou zingen en geen instrument vast zou hebben meldde ik me in een vlaag van verstandsverbijstering daarvoor aan. Dat was dan mijn tweede optreden op mondharmonica. Volgens mij heeft niemand het gehoord omdat ik vergat in de microfoon te blazen.
 
Toen we na het overlijden van ons Pap zijn spullen gingen verdelen was er eigenlijk niks wat ik per sé wilde hebben. Als alles wat van waarde was maar op een of andere manier in de familie zou blijven. Maar die mondharmonica wilde ik toch wel hebben. En sindsdien ligt hij hier. Ik heb er wel eens op gespeeld maar eerlijk gezegd durf ik het niet goed, bang dat er iets mee gebeurt. Daar komt bij dat ik eigenlijk altijd al een chromatische mondharmonica wilde hebben. Toen daar een advertentie voor voorbij kwam besliste ik dat dít het moment was. Inmiddels heb ik er eentje in huis en heb ik er ook al op geoefend. Valt nog best tegen hoor dus een tweede 'Toots' zal ik niet worden maar ik heb er plezier in en daar gaat het om.
 
 
 
Reacties

Ik was eigenlijk van plan om na afloop een mooi stukje over "Ayreon Universe" te schrijven maar dat liep anders. Ik ben namelijk niet geweest. Ja ik zou het - afgaande op wat anderen erover vertelden - tóch kunnen doen maar dat soort fratsen heb ik 40 jaar geleden al uitgehaald heb door uittreksels i.p.v. boeken voor mijn literatuurlijst te lezen. Dat liep goed af maar het zat me toen dermate niet lekker dat ik me toen voorgenomen heb dat nóóit meer te doen (overigens, ik weet niet meer welk(e) boek(en) het was(waren), het was i.i.g. voor Duits en de docenten (v.d. Kerkhof en van Tuijl) vroegen er niks over, in ieder geval niks waarmee ik me had kunnen verraden).
Maar goed...
 
Ik weet inmiddels vrij goed wat ik kan en ook wat ik niet kan en wat ik wel kan maar me veel moeite kost. Concerten kunnen wel, ja in kleinere zaaltjes waar het niet te druk is. Een uitverkochte "Boerderij" gaat nog net. Maar concerten in grotere zalen zoals 013 worden al problematischer - zeker als het uitverkocht is - en dan is het voor mij een stuk moeilijker om ervan te genieten. Maar "Ayreon Universe" wilde ik toch niet aan me voorbij laten gaan. Dus toen er een derde concert werd toegevoegd was ik er als de kippen bij. Ja OK, ik ben qua platen wel een beetje klaar met Ayreon maar een Live show met een dwarsdoorsnede van al zijn platen die je maar één keer kan meemaken, daar wilde ik heel graag bij zijn. Dus kocht ik een kaartje.
Maar in plaats van voorpret begon het steeds meer als een berg voor me op te doemen (het reizen, de drukte, etc...) en ik wéét dat ik tijdens het concert dan vooral sta te wachten tot het afgelopen is. Vanavond besloot ik mezelf dat niet aan te doen.
Maar het is moeilijk hoor, ik kan wel janken.
'Voordeel' is wel dat ik niet hoef te wachten met dit stukje tot het evenement voorbij is.
Reacties
Toen ik in 2015 (zó lang geleden al weer?!) als gevolg van een rijtest overstapte op een automaat en sturen met één hand vond ik dat een heel grote aanpassing. Die dame van het CBR begon ook nog over een knop op het stuur en een beugel om de richtingaanwijzer met rechts te kunnen bedienen. Maar dat vond ik nog even een paar stappen te ver.
 
Nou, al zou ik het mógen dan nóg wil ik nooit meer een schakelwagen en dat sturen met één hand heb ik helemaal onder de knie. Maar het gebeurde me iets te vaak bij het richting aangeven dat het groot licht aan ging i.p.v. de richtingaanwijzer uit, vooral op rotondes. Dus ben ik qua beugel alsnog overstag en ben vandaag in Waalwijk geweest om zo'n ding te laten monteren. Nou, het werkt fantastisch! Het is goed voor mijn rust en concentratie dus is het goed voor mij én voor de verkeersveiligheid.

Reacties


Threshold - Legends Of The Shires
Er zijn wat zaken veranderd bij Threshold. Maar ze hebben niet ineens een heel ander recept gehanteerd, op z'n hoogst is de mengverhouding wat gewijzigd. Wat meer progrock en wat minder catchy. 
 
Grootste verandering is vervanging van zanger Damian Wilson door zanger Glynn Morgan. Dat komt mij niet slecht uit want Damian is een goeie zanger maar bij mij begon zich een vorm van 'Damian Wilson Moeheid' te manifesteren. 
GM is meer een rockzanger en minder een 'galmer' dan DW. Ik vind het mooi.
 
Ook is gitarist Pete Morten vertrokken maar dat valt een stuk minder op.

Styx -The Mission
Ik verwachtte weinig van van een nieuw album van Styx, een band die ik in de jaren '70 geweldig vond met het door mij 'superkwartet' genoemde kwartet "Equinox" ,"Crystall Ball", "The Grand Illusion" en "Pieces Of Eight" maar daarna was het voor mij over. En een soortgelijke oefening vorig jaar door tijd- en soortgenoten Kansas stelde mij nogal teleur.
 
Maar Styx kreeg wél voor elkaar wat Kansas niet voor elkaar kreeg. Nu zou ik kunnen stoppen, en dat doe ik dan ook.
 

 

 

 

 

 

   

 



 

 

 

 

 









Reacties
Diverse linkjes
Oud weblog Millstreet Blues

Mijn Facebook pagina

Website Bon Scotch

3 Horns music Site van m'n broer Hans, componist, arrangeur, dirigent en muziekdocent

HBL Fotografie Hannie Berkers, schoonzus, fotografe

BLAST Blues Promotion