Hemispheres

En ineens is er zo'n plaat die alles zegt wat je voelt. Bij mij was dit zo'n plaat. Al heeft JC (eigenlijk de schrijver Neil Diamond, maar goed) het dan heel ergens anders over, het past precies bij mijn gevoel uit de tijd dat ik het leerde kenen (zo rond 2007/08)

Dit nummer, en daarna alles wat op die "American Recordings" van JC staat, heb ik zó vaak op mijn koptelefoon gehad terwijl ik in kennelijke staat door het huis wankelde, dat ik bij wijze van spreken de drank nog ruik als ik het hoor.
Het heeft ertoe geleid dat JC een van die artiesten is die ik doorspoel als er muziek van voorbij komt geshuffeld. Behalve dit nummer. Want dat is in deze uitvoering ook nog eens een heel mooi nummer, vooral door dat gitaarpartijtje dat ik nog wel eens wilde spelen. Voor mezelf, alleen voor mezelf. Zonder zang. Solitary
Reacties
Op 9 April 1983 hadden we met Back Out een optreden georganiseerd samen met Fresh Meat uit Weert in zaal "parel van Brabant" aan de Kapelstraat te Heeze.
Het was die avond...eeehhh...niet zo druk. Zaterdagavond was ook de biljartavond van vader Harry. In het café bij...eeehhh...zaal "Parel van Brabant". Op een gegeven moment besloten ze toch eens even te gaan kijken bij "die herrieschuppers". Ik zie ze nog staan, achterin een nagenoeg lege zaal, leunend op hun biljartkeu. Op een gegeven moment zag ik Bertus Bekx in z'n witte oberjasje onze kant opkomen met een blaadje met daarop 4 pils voor "die jongens". Die was allang blij dattie wat te doen had. Die 4 pilsjes kwamen van "vader Harry". Ik heb vele pilsjes gedronken van "vader Harry" maar dat waren toch wel zo ongeveer de lekkerste.
Reacties
Het Gesualdo Consort leerde ik afgelopen jaar kennen middels een programma waarin artiesten uit pop - en klassieke muziek aan elkaar werden gekoppeld (een leuk programma dat werd gepresenteerd door Tijl Beckand). Dit Gesualdo Consort richt zich op vocale muziek van zo'n 400 jaar geleden en ze hebben zich een paar jaar geleden gestort op de vocale muziek van Jan Pieterszoon Sweelinck (Nederlands bekendste componist, zo ongeveer ten tijde van de tachtigjarige oorlog. Het hoofd van die man zou je trouwens kunnen kennen van het biljet van 25 gulden van vlak voor de Euro)
Naar aanleiding daarvan schafte ik - tweedehands - een boek met 3 CD's aan onder de titel "Jan Pieterszoon Sweelinck, de wereldlijke werken".
Maar nu heb ik - wéér tweedehands - zo'n zelfde soort boek met 2 CD's onder de titel "Jan Pieterszoon Sweelinck, Cantiones Sacrae" aangeschaft. Raad eens wat voor soort liederen daarop staan?

Net als die CD's met wereldlijke werken zijn op die platen praktisch geen instrumenten te horen. Het klinkt prachtig maar wat het voor mij extra interessant maakt is het feit dat dit zo'n 400 jaar geleden ook zo geklonken moet hebben.
Want de instrumentale muziek uit die tijd wordt over het algemeen óf op moderne instrumenten óf replica's van instrumenten uit die tijd gespeeld, waarbij men zich qua vorm en gebruikte materialen baseert op schilderijen en wat daarover op papier staat. Maar aan de menselijke stem is niet zoveel veranderd of het zou moeten zijn dat die in 400 jaar gemiddeld wat hoger of lager is geworden. 
Dus wanneer ik dit luister realiseer ik me dat in een tijd zo ongeveer rond de tijd van Willem van Oranje er ergens iemand precies hetzelfde heeft zitten luisteren. Ik vind dat heel bijzonder. Muzikaal tijdreizen eigenlijk.

Reacties
"Gerard, ik dacht dat jij zo wars was van goede voornemens maken voor een nieuw jaar?"
"Ja klopt, maar ik heb me toch laten overhalen, zwak hè? Mijn eerste goede voornemen gaat daar ook over"
 
In het nieuwe jaar... 
...wil ik sterk zijn
...ga ik heel het jaar in mijn kracht staan
...zie ik geen problemen meer maar alleen maar uitdagingen
...is meemaken niet meer genoeg maar ga ik voor de ultieme beleving
...ga ik nog meer op zoek naar mijn innerlijke zelf
...ga ik stoppen met roken (oh shit! ik rook helemaal niet!)

...bla bla bla

Reacties
Met Steve Hackett, John Wetton en Chester Thompson op één podium spreek ík van een supergroep. Maar bij een  'supergroep' ligt een tegenvaller op de loer. Maar deze keer niet.
 
Al is de plaat dan onder Hackett's naam uitgekomen, John Wetton krijgt ook ruimschoots de ruimte met werk van King Crimson, Asia en z'n solowerk. En dat leidt ertoe dat ik dit - mede door de 'Hackett touch' - de mooiste versie van dit geweldige nummer vind: https://www.youtube.com/watch?v=0VkHLh3imaE
Reacties
"Positief denken" daar heeft men het alsmaar over. Ja, ik geloof best dat er kracht zit in positief denken. Maar het is geen knop waar je eventjes aan draait. Het is geen wondermiddel.
 
Eigenlijk is positief denken net zoiets als koffiemelk:
Ik drink koffie altijd met melk. Maar vieze koffie wordt niet ineens lekker door er melk in te doen. En koffie wordt ook niet lekkerder naarmate er méér melk in gaat, in tegendeel.
Bovendien vind ik koffie met melkpoeder lekkerder dan met échte melk, om maar helemaal te zwijgen over 'verse' melk (om nog maar eens zo'n nietszeggend cliché van stal te halen).
 
Maar effe positief: ik ben overtuigd van goede bedoelingen als men adviseert 'gewoon' positief te blijven denken
Reacties
Het lijkt een eeuwigheid maar het is pas 34 jaar geleden dat ik Vandenberg zag spelen op de Aardschokdag in Den Bosch. Een geweldig optreden vond ik dat toen al was ik destijds veel meer onder de indruk van Raven en vooral van Accept. Maar nu Ad(je) van den Berg weer aan het toeren is was ik toch wel zeer benieuwd hoe het zou zijn. Afgelopen Juli kon ik er gratis heen op Streetrock in Bakel maar toen ben ik niet gegaan, waarom weet ik niet meer maar het zal wel iets met te verwachten drukte te maken hebben gehad. Maar de wetenschap dat ik in de Bosuil nog een herkansing zou krijgen speelde zeker een rol, al weet je dat in December met mij nooit. Het weer kan rond die tijd dusdanig zijn dat ik de deur niet uit kom maar dat was gisteren niet het geval.
Ik was vooral heel benieuwd naar hoe die zanger het er live vanaf zou brengen. Op plaat vind ik 'm geweldig, alsof David Coverdale's zoon staat te zingen maar dan zonder dat 'bronstige'. 
Nou, hij stelde me niet teleur, in tegendeel. En een groot voordeel: als hij nummers van anderen zingt (David Coverdale (istie weer!), Bert Heerink, Robert Plant) en het valt niet helemaal binnen z'n bereik probeert hij het er niet uit te persen maar trekt het naar zich toe. Je grenzen kennen en daarnaar handelen, een zeldzame kwaliteit bij rockzangers. OK, de nieuwe Coverdale of Plant is hij niet maar Bert Heerink laat hij ruimschoots achter zich.
Adje (bijna twee meter lang maar tóch Adje) stelde me ook niet teleur, hij speelt nog steeds de sterren van de hemel. En hij blijft een fenomeen. Vond ik 'm destijds al vooral goed vanwege z'n begeleidingspartijen, nou, dat is nog steeds zo. Ik vind het zelfs jammer als hij begint te soleren en daar is hij toch ook best goed in.
 
Ik had twee hoogtepunten: het ene was "Judgement Day", een nummer dat hij ooit schreef voor het Whitesnake album "Slip Of The Tongue" maar vanwege een blessure niet kon inspelen waardoor Steve Vai er helemaal alleen voor stond.
Het andere hoogtepunt was "What Doesn't Kill You", maar dat was vooral vanwege de volgende tekst die ik op mezelf betrok:
 
What doesn't kill you makes you stronger
You're a survivor
Reacties

Henriëtte en ik hebben verschillende muzieksmaken. Dat is best leuk want dan hoor je nog eens iets wat buiten je eigen bubble valt, als je die tenminste al een hebt, zo'n bubble.
Maar er zijn ook overlappingen en muziek met de tropische klanken van Massada is er zo eentje. Ik zag ze al eens in 1979 als opener op Pinkpop. En in 1982 zag ik ze weer, in hometown Heeze nog wel. Henriëtte was daar toen ook alleen kenden we elkaar toen nog niet.
En nu, 35 jaar later, bestaan ze nog steeds (of eigenlijk weer) en gisterenavond traden ze op in Helmond. Wij waren er weer allebei, maar nu samen. Wie had dat gedacht! Nou, ik niet!
 
We hadden een mooi plaatsje op het balkon vlak boven het podium. Ik heb m'n ogen uitgekeken op wat een van de twee percussionisten uitspookte op - naast een batterij conga's - van alles wat rinkelt, rammelt of kleppert. Of soms ruist
Het was een strak swingend optreden van een stel ras-muzikanten die niet onder stoelen of banken staken best vaak naar Santana geluisterd te hebben. Maar ik luister liever naar Rudy de Queljoe dan naar Carlos Santana. Ook steken de heren hun Molukse roots niet onder stoelen of banken en zijn zeker de wat latere nummers (later, als in: na de succesperiode begin jaren 80) wat meer funky.
 
En ja hoor, 'The Dutch Disease' sloeg ook weer toe en voor het eerst in mijn leven vond ik het nodig om er wat van te zeggen. Ik vroeg of het wat stiller kon maar ik had héél wat anders in mijn hoofd. Als ik dát gezegd had dan had ik nu hier misschien wel niet gezeten. Maar het heeft wél geholpen, of het bier was op, dat kan ook.
Maar laat ik m'n goeie gevoel over dit mooie concert daardoor niet laten vergallen.
Een mooi concert, in een mooie zaal, ook dat. Het was de eerste keer dat ik in die zaal (de Cacaofabriek in Helmond, zeg maar de opvolger van Plato/Lakei) was. Dat zouden er wel eens meer kunnen gaan worden.
Reacties
Gisteren had ik een afspraak bij m'n psycholoog. Ik was situaties aan het omschrijven waarbij bij mij de frustratie toesloeg. Een van die situaties heeft te maken met onhandigheden als ik in de keuken sta. Op een gegeven moment zij hij: "Alleen al het feit dat jij met wat jou overkomen is in de keuken staat te koken is eigenlijk al een wonder". Tja...Een ander perspectief.
Maar ik denk wel dat het waar is. Dus probeerde ik net koffie te zetten zónder water. Dat lukte niet.
 
Dit verhaal had ik graag met een bepaald persoon gedeeld maar helaas is hij al 18 jaar geleden overleden. Daarom dit nummer van zijn favoriete band. Past er prima bij.



Reacties
En er werd weer wat af gedebatteerd op TV...
 
...bla...bla...bla...
 
Er word naar mijn mening veel te veel waarde gehecht aan 'de kunst van het debatteren'. Volgens mij is iemand die goed kan debatteren niet per sé geloofwaardig maar er goed in om geloofwaardig over te komen. Ik ben veel geïnteresseerder in wat iemand doet met die 'vol overtuiging' voor het voetlicht gebrachte standpunten, nadat de spots gedoofd zijn en de camera's niet meer draaien. En door een debat ga ík niet wijzer worden. Ik heb een keer een programma gezien dat ging over die 'kunst van het debatteren'. Men kreeg daar een 'mening' toegewezen die men van tevoren nog niet 'kende' maar desondanks 'overtuigend' moest verdedigen. Bovendien moeten die debatten tegenwoordig ook vooral snel en onderhoudend zijn, het moet wél leuk blijven toch?
 
Ik vind het  bijvoorbeeld heel belangrijk dat er wat gebeurt rondom het redden (voor zover dat nog mogelijk is) van onze planeet. En het zal me een rotzorg zijn of er - en zo ja welke - idealen aan ten grondslag liggen en hoe overtuigend men die voor het voetlicht weet te brengen. 
Wel valt me de laatste tijd op dat velen zo'n raar wijsgebaartje met een kromme vinger maken. Zou dat wat te betekenen hebben?
Reacties
Diverse linkjes
Oud weblog Millstreet Blues

Mijn Facebook pagina

Website Bon Scotch

3 Horns music Site van m'n broer Hans, componist, arrangeur, dirigent en muziekdocent

HBL Fotografie Hannie Berkers, schoonzus, fotografe

BLAST Blues Promotion