Hemispheres
Zo ongeveer van half Augustus 2013 tot half April 2014 was ik bij Huize Padua in Boekel. Dat was geen leuke tijd maar er waren lichtpuntjes. Een van die lichtpuntjes was het dagelijkse bezoek van Henriette vanaf een uur of 6 's avonds. Ik was dan al ruim voor 6 uur aan het wachten en om 1 seconde over 6 begon ik al ongeduldig te worden. Soms ging ik dan bellen waar ze bleef. Echt waar joh? Ja, echt waar!
Zo'n bezoek had altijd een vast ritueel. Een van die rituelen was een wandeling over het terrein. Voor zo'n wandeling hadden we een aantal vaste routes. 
Ik ben er nu al weer een jaar of 4 weg maar ik ben al verschillende keren terug geweest. Vandaag ben ik weer geweest en heb een combinatie van die routes gelopen. Dus, ik rijd heel dat pokke-eind om een dik half uur over dat terrein te kunnen lopen. Ik lijk wel gek. En dan te bedenken dat Henriette dat pokke-eind wel zo'n dikke 200 keer gereden heeft op het gevaar van afgesnauwd worden af.
 
Maar goed, ik liep weer eens over dat terrein en telkens als ik daar loop realiseer ik me van hoe ver ik kom. Ga maar na, ik rijd er zelfstandig heen en ik loop er op goed geluk kris kras zelfstandig over het terrein. Er zijn tijden geweest dat ik dat niet geloofd zou hebben. 
Tja, ik realiseer me ten volle dat ik - gezien wat ik meegemaakt heb - blij mag zijn met wat ik nog kan. Het is een stuk beter dan ik toen had durven dromen maar soms voelt het alsof het niet genoeg is. In zo'n geval wil zo'n wandeling nog wel eens helpen. Nu ook weer.
Reacties
Over dat ik verkiezingen van beste zangers en 'beste dit of dat' maar flauwe kul vind heb ik het al eens eerder gehad. Maar dat Ronnie James Dio en Paul Rodgers dicht komen bij 'favoriete zangers' is ook geen geheim. En dat vlak daarna zo iemand komt als Steve Perry ook al niet. De grote held van Steve Perry is ene Sam Cooke. Tot voor een paar maanden geleden had ik me nog nooit echt verdiept in de muziek van Sam Cooke. Daar kwam verandering in toen "A Change Is Gonna Come" op de radio voorbij kwam en ik bij dat intro ("I was bòòòrn..." ) dacht: "godnondedju! wat mooi!". Dus ik ben me eens wat gaan verdiepen in de muziek van Sam Cooke. En ik snap die Steve Perry wel. En ik denk het ook wel in hem terug te horen. 

Verkiezingen van 'beste dit of dat' vind ik nog steeds flauwe kul maar mocht ik gedwongen worden om mijn favoriete zangers te noemen dan hebben de heren Dio, Rodgers en Perry er een geduchte concurrent bij.

Reacties

 

Over dat ik eind jaren 70/begin jaren 80 veel naar hardrock/metal luisterde maar daarvan halverwege de jaren 80 afhaakte en daardoor de opkomst van de trash-metal grotendeels aan mij voorbij ging heb ik het al eens eerder gehad. Toch pikte ik daar nog wel wat van mee, bijvoorbeeld Megadeth. Zo gek is dat dan weer niet want van die zogenaamde "Big 4" van de trash-metal was Megadeth wel het minst trashy. Ik begon in 1994 met "Youthenasia" waarna al snel "Rust In Peace" volgde (mét bonus CD "Hidden Treasures"). Maar het zou tot een paar weken geleden duren voor "Countdown To Extinction"  uit 1992 volgde. En raad eens, het is gelijk mijn favoriet Megadeth album met "Symphony Of Destruction" als favoriet nummer, onder andere vanwege het o zo simpele maar ook o zo lekkere riffje

Reacties

Jarenlang was het eerste wat ik zag als ik de achterdeur open deed de boom van de buren. Een kersenboom. Er was altijd wel wat met die boom: groene blaadjes die weer aangroeiden, groene blaadjes die bruin werden, bruine blaadjes die vielen, bloesem die tevoorschijn kwam, kersen die groeiden, vogels die die kersen op kwamen eten, de buurman die op z'n dak stond om die vogels te verjagen, de buurman die in z'n boom klom om kersen te plukken, de wetenschap dat binnenkort de bel zou gaan en dat de buurman met een portie kersen aan de deur zou staan. Dat waren hele lekkere kersen trouwens, lekker dik en stevig en vlezig, donkerrood en een beetje zurig zoet. Daar deden wij niet lang mee.
Maar de boom werd oud en begon met z'n wortels de tuin, stoepjes en onze oprit te beschadigen dus afgelopen jaar heeft de buurman 'm met pijn in het hart omgezaagd en de wortels uitgegraven en uitgehakt.
Sindsdien is het eerste wat ik zie als ik de achterdeur open doe een groot gapend gat. Ik kan er maar niet aan wennen. Het is ook een beetje symbolisch voor de huidige fase in mijn leven. Steeds meer mensen vallen weg en laten grote gapende gaten achter. Ook steeds meer muzikanten die wegvallen, het gedeelte muzikanten dat een grote rol gespeeld heeft in mijn leven dat er tussenuit piept wordt elk jaar groter. Om nog maar te zwijgen over het grote gapende gat dat mijn gezondheid achter gelaten heeft. Dus komende lente zal ik dit niet zien als ik de achterdeur open doe:


Reacties

In 2013 toen ik in Huize Padua verbleef kreeg ik dagelijks bezoek. Familie, vrienden, collega's etc. Maar ook af en toe wel eens heel onverwachte personen. Meestal kondigden die zich wel van tevoren aan via Henriëtte en m'n broer. Op een keer vertelde Henriëtte me dat Harry Rutte op bezoek zou komen.
Hè? Harry Rutte? Die kende ik slechts oppervlakkig. We kwamen elkaar regelmatig tegen als er ergens een bandje speelde en meestal wisselden we ook wel een paar woorden. Voor mij gold dat - ondanks dat we niet helemaal van dezelfde muziek houden - ik wel de manier herkende waaróp hij van muziek hield (vaag verhaal). Waarschijnlijk is dat wederzijds.
OK, dus op een avond komt Harry binnen op m'n kamer. Ik kon het niet laten om te vragen waarom juist hij bij mij op bezoek wilde komen, zo'n dikke kennissen zijn we namelijk niet. Het antwoord weet ik niet meer precies maar het kwam erop neer dat hij op Facebook had gelezen wat er was gebeurd en zich dat aantrok en daarom heel graag op bezoek wilde komen.
Wat ik ook nog goed weet is dat hij een cadeau voor me bij had, een CD van Glenn Hansard ("Rythm and Repose"). Ik had nog nooit van de goede man gehoord, hij schijnt ook nog acteur te zijn.
Maar goed, die CD: Ik heb 'm verschillende keren gedraaid maar hij kon me niet bijzonder bekoren. Maar ik zat toen in die fase dat eigenlijk geen enkele muziek me kon bekoren. Eigenlijk kon toen bijna niks mij bekoren, TV niet, boeken niet, tijdschriften niet, internet niet en dus ook muziek niet. Dat klinkt nu heel apart en dat is het ook. Trouwens, het plezier in muziek, boeken, tijdschriften en TV is terug maar  wel veranderd.
Maar goed, toen ik in April 2014 bij Padua vertrok gingen alle CD's die ik daar had samen met de kaarten die daar aan de muur gehangen hebben in een doos mee naar huis. Tot afgelopen weekeinde is die doos niet meer open geweest. Ik was eigenlijk op zoek naar een andere CD waarvan ik wist dat die in die doos moest zitten. En zo kwam ik deze CD van Glenn Hansard ook weer tegen. Ik realiseerde me dat ik er destijds weinig aan vond maar dat ik toen eigenlijk nérgens wat aan vond en dat dat veranderd is en dat dat voor deze CD ook wel eens zou kunnen gelden.  En inderdaad, hij bevalt me een stuk beter dan in mijn herinnering. Mijn favoriete CD zal het niet worden maar het feit dat iemand die je slechts oppervlakkig kent dat hele teringeind van Asten naar Boekel (toch zo'n 30Km enkele reis) gaat rijden om op bezoek te komen en óók nog eens een cadeau mee brengt maakt het sowieso een van de meest bijzondere CD's die ik heb.
Reacties
Ergens rond 1976/77 steken de restanten van bandjes uit Heeze en Geldrop de koppen bij elkaar. Black Out is het resultaat. In eerste instantie bestaande uit drie gitaristen, een bassist, een toetsenman en een drummer. Er heeft zelfs ook nog een blauwe Maandag een saxofonist deel uitgemaakt van de groep. Maar hoe gaat zoiets: voor de een gaat het niet snel genoeg, voor de ander juist te snel en na een paar jaar is de "l' uit de naam en bestaat de band nog uit Paul van Heugten op drums, Gerard Berkers op bas en Tiny van Stiphout op gitaar en zang. Back Out v1.0 is hiermee een feit. Maar ook deze samenwerking strandt en rond 1980 bestaat Back Out v2.0 uit Wim Truijen op gitaar en zang, Jo Gofers op drums en Gerard en Tiny. In deze bezetting worden de eerste officiële opnames gemaakt: in 1983 ter gelegenheid van de opening van het nieuwe gebouw van OJC Nirwana te Lierop een nummer - "Rough Riot" - op de "Nirwana LP" en een nummer - "Burn Like Hell" - op "Metal Power" (een verzamel-EP met onbekend Nederlands hardrock talent). Dat op Metal Power nog versies II, III, IV en V zouden volgen met Back Out v3.0 op versie III konden we toen natuurlijk nog niet weten.
Back Out v3.0 bestaat (zo ongeveer vanaf 1983/84) uit Mart Manders op gitaar en zang, Hans v.d. Steen op drums en Gerard en Tiny. Zoals gezegd neemt de band een nummer - "Kiss My Ass" - op voor Metal Power III (het wordt zelfs twee keer opgenomen, maar dat is een verhaal op zich). In 1985 krijgt de band de kans om voor een zacht prijsje een week in de dan nieuwe Tango-studio te Eindhoven te bivakkeren om daar een LP op te nemen. Alles is geregeld: er is iemand die de hoes kan en wil laten drukken, er komen opnames en er is een sponsor die ervoor zal zorgen dat  alles betaald wordt en dus die LP kan worden uitgebracht. "Evilla" moet die LP gaan heten. Maar dat loopt anders: Die sponsordeal loopt stuk op het moment dat de opnames klaar maar nog niet betaald zijn. Onze laatste centen gaan op aan het afbetalen van de studio maar die LP komt er niet en een dik jaar erna - met de opnames uiteindelijk op cassettebandjes - is de band ter ziele Daar zaten we dan, mét opnames maar zónder LP; vele ervaringen rijker maar een illusie armer. Uiteindelijk worden de opnames wel op een paar CD's gebrand en worden ze gepubliceerd op een Facebook pagina welke door 'fan door dik en dun' Antwan Roijakkers werd opgezet.
 
Maar uiteindelijk toch nog gerechtigheid:

Een paar maanden geleden wordt Tiny gebeld door een label met de vraag of hij nog "demo's of zo heeft liggen die op CD gezet mogen worden". 
Antwoord: "Demo's? we hebben nog opnames liggen voor een complete LP die er nooit gekomen is". Iets in die geest...

Dus...

Zo'n 33 jaar na dato worden de opnames uiteindelijk toch nog uitgebracht, nu op CD. Mart maakt dat helaas niet meer mee want die heeft 7,5 jaar geleden de Highway To Hell of Stairway To Heaven genomen.



Reacties

In Januari 2006 hadden we met "Handsome Willy & The Leftovers" een optreden in 't Oude Brouwhuis te Liessel. Er kwamen wat bekenden kijken (die kwamen op de fiets uit Asten en Someren én het vroor dat het kraakte, dat vond ik heel bijzonder). Een van de nummers die we toen op het repertoire hadden was "Girl From The North Country", een nummer dat ik tot toen aan Walter Trout had toegeschreven. Op een gegeven moment kwam Ronnie - een Bob Dylan liefhebber - mij vertellen dat ons repertoire een behoorlijk groot Bob Dylan gehalte had. Pas sindsdien weet ik dat Bob D. de schrijver van het lied is. Pas sinds vorig jaar ken ik ook de versie van Jimmy Lafave. Toen vandaag diens versie van het nummer voorbij kwam, kwam dit verhaaltje naar boven.
 
Och...het is een kwestie van smaak maar ik vind deze versie van Walter T. toch het mooist. 
Reacties

8 Januari, een greep:

  • 34 jaar geleden kregen Henriëtte en ik verkering.
  • 71 jaar geleden werd David Jones geboren, later beter bekend als David Bowie.
  • 100 jaar geleden presenteerde Woodrow Wilson (toen president van de USA) een plan om een einde te maken aan de eerste wereldoorlog. Een van de punten in dat plan ging over het oprichten van een volkerenbond. Later werd dat de VN.

Maar de lijst aan meer of minder wereldschokkende gebeurtenissen is ongetwijfeld veel langer en voor iedereen anders.

Reacties
21 winters geleden, ik zal het nooit vergeten. Vlak voor de winter kregen we te horen dat ons mam niet lang meer te leven had. 6 weken tot 3 maanden werd gezegd. Wat het precies geworden is weet ik niet meer maar het was dichter bij 6 weken dan 3 maanden toen op de vroege morgen van 6 Januari 1997 het lampje uitging.
Ondertussen waren Guus en Patricia trotse ouders geworden van Thomas en Marina en Antoon van Dennis.
Inmiddels is het 6 Januari 2018 en is 'moeder Mien' een herinnering die nooit meer verdwijnt en zijn Thomas en Dennis jongemannen, beide onlangs 21 geworden. Ik zou zeggen: 2-1 voor het leven!
Reacties

Toen ik in de eerste klas van de lagere school zat (schooljaar 1965/66) werd ik overhoop gelopen door iemand uit de zesde klas. Ik ben toen even buiten westen geweest en ook een tijdje thuis gebleven. Ik had een lichte hersenschudding of zo. Verder was er niet zoveel aan de hand maar in de klas dacht men daar anders over want toen ik terug kwam vroeg iemand: "jij bent een tijdje dood geweest hè?"
Op 1 Juli 2013 was ik daar blijkbaar niet zo heel ver vandaan, tenminste, daar kwam ik later achter.
Daar dacht ik aan toen net dit nummer voorbij kwam. Maar i.p.v. "The Man Who Died Two Times" was het meer "The Man Who Didn't Die Two Times". 
 
Dit nummer staat op "In Extremis" uit 2013. Mocht je dit een interessant nummer vinden, het is niet representatief voor de hele plaat. Op de vraag welk nummer van die plaat dan wel representatief is kan ik kort zijn: dat is er namelijk geen.
Mede door die gebeurtenisen in 2013 is deze plaat toen een beetje tussen de wal en het schip gevallen maar dankzij de shuffle knop is deze daar nu weer uit opgevist. 
Reacties
Diverse linkjes
Oud weblog Millstreet Blues

Mijn Facebook pagina

Website Bon Scotch

3 Horns music Site van m'n broer Hans, componist, arrangeur, dirigent en muziekdocent

HBL Fotografie Hannie Berkers, schoonzus, fotografe

BLAST Blues Promotion