Hemispheres

Wat voor koeien de eerste gang naar de wei in de lente is, is voor mij de eerste keer na de winter weer naar de Peel, of "de pill" zoals de inboorlingen hier zeggen. 
 
Vandaag was het zover met m'n vaste gezelschap bestaande uit twee wandelschoenen, een oude spijkerbroek, een fototoestel en mijn stok. 
 
Over die schoenen heb ik nog een verhaaltje. Die maken namelijk een geluid. Een keer was ik aan het wandelen en hoorde ik kikkers. Ik stopte en meteen was het stil. Ik liep weer aan en ze begonnen weer. Etcetera etcetera. Juist ja, dát geluid.  
Lijkt een beetje op het moment dat ik op de hei aan het wandelen was met een muziekje op mijn oren. "Passion" van Pendragon had ik opstaan. Daar zit ergens een geluid in dat een beetje lijkt op een loeiende koe. Daar op de hei ga je steeds door poortjes in en uit gebieden waar grazers lopen. Als ik ín zo'n gebied ben heb ik nooit muziek op m'n oren. Toen was ik úit zo'n gebied.  En toen hoorde ik ineens dat geluid. Ik schrok me rot! 
 
Die stok of z'n tweelingbroertje heb ik bijna altijd bij me. Ik voel me wat zekerder, bovendien ga ik wel eens op een knie zitten om een foto te maken en dan heb ik die stok nodig om weer overeind te komen. Of als ik een helling op ga en boven sta en denk "Shit! Ik moet ook weer naar beneden". Dan ben ik blij met zo'n stok. Maar ook als mensen al zién dat je zo'n stok bij hebt denken ze al: "met die man, daar is iets mee" en dan houdt men daar rekening mee. 
 
En ik kreeg  een idee: Een paar jaar geleden maakte ik regelmatig een foto van hetzelfde vennetje, vanaf dezelfde locatie met dezelfde instellingen. Ik noemde dat 'mijn ven'. En nu ga ik hetzelfde doen met een boom. Mijn boom. Dit is de eerste: 












Reacties

In mijn – behoorlijk negatieve – stukkie onlangs over het concert van Magnum sprak ik de hoop uit dat het concert van Spinvis me beter zou bevallen. Nou, dat was het geval, ruimschoot zelfs.  

Ik vond het prachtig.  Zowel de muziek als de teksten. Over die muziek kan ik geen zinnig woord zeggen, die ging namelijk alle kanten op, met veel toetsenwerk maar ook viool, cello, trompet en zelfs een tuba. Hij maakt zich er niet gemakkelijk vanaf want het nummer "Astronaut" dat ik een tijd geleden postte klonk weer helemaal anders en ik neem aan dat dat voor alle oudere nummers gegolden heeft, alleen weet ik dat niet want "Astronaut" was het enige nummer dat ik van 'm kende. Dat is inmiddels wel wat veranderd en ik weet inmiddels wat het verhaal achter "Stefan en Lisette" [https://www.youtube.com/watch?v=uUXOI_90tPsis en bij "Eva" [https://www.youtube.com/watch?v=bCfK_zWjea0denk ík in ieder geval niet meer aan de wederhelft van Adam. 
Dat brengt me op de teksten: In een beschrijving die ik las wordt Spinvis omschreven als een verhalenverteller. Dat klopt wel maar ik vind 'm net zo goed een schilder met woorden want als hij zingt over iemand in een blauwe jurk aan het water z ik iemand in een blauwe jurk aan het water. 
Verwacht van Spinvis geen boodschap of maatschappijkritiek of iets dergelijks: Dteksten zijn soms poëtisch en soms is het 't soort gebabbel dat je bijvoorbeeld tijdens lange autoritten hebt ("het is warm vandaag"). Nou ja, misschien zit die boodschap er wél in en hóór ik het gewoon niet, dat kan natuurlijk ook. 

Spinvis is een innemende persoon zonder poespas. Bijvoorbeeld: ergens aan het begin zei hij iets in de trant van "later ga ik wel dingen vertellen, ik bereid zoiets nooit voor, soms gaat dat het wat beter dan anders en nu wat minder".  Het nam me voor 'm in. Later begon hij over een standbeeld van Cliff Richard voor de schouwburg en of er in Uden een zwembad was. Dat vonden de Udenaren in het publiek prachtig maar deze niet-Udenaar ook. Een verademing tussen al die cliché rockers die ik normaal gesproken zie. 

Het enige jammere was dat men meer bezoekers had verwacht want alle barkrukken waren weg, en dat ik even tussendoor op een kruk kan gaan zitten heb ik tegenwoordig toch wel nodig. Maar goed, dat ik desondanks het hele concert – inclusief toegift – heb meegemaakt zegt misschien genoeg.  




Reacties

Gisteren hadden we dus dat interview bij DMG (Deurne Media Groep), de lokale omroep van Deurne. Het was niet het eerste live radio interview met Back Out maar het tweede. Het eerste was rond 1983/84 bij “Radio Eastwave”. In die tijd had je vlak over de grens in België een aantal op Brabant gerichte radiostations die we in Nederland destijds ‘piratenzenders’ zouden noemen, maar in België waren die gewoon legaal. Bij ons was het bij Valkenswaard vlak over de grens gesitueerde “Radio Royaal” het bekendst maar “Radio Eastwave” konden wij ook ontvangen, alleen weet ik niet meer waar dat zat. 

Van
 dat interview kan ik me niet veel meer herinneren maar wel dat die presentator (op z’n Brabants gezegd: “n'n dokus”) het steevast had over Tiny van StipThout 

OK, gisteren dus dat interview door Bas “Sheriff” Aldenzee in zijn programma "Time To Rock". Een heel mooie ervaring om mee te maken, zeker omdat dit allemaal n.a.v. die CD met opnames van 33 jaar geleden was. Een paar dingen zullen me bijblijven. 

Ik was erop beducht dat het ook even over mijn gezondheid zou gaan. Daar ben ik niet altijd aan toe, dat is ook een van de redenen dat ik er zo vaak over schrijf: dan kan ik het erover hebben wanneer IK dat wil, met woorden die IK in MIJN tempo kies. En dat is in een gesprek wat moeilijker en zéker als dat op de radio is. Begrijp me goed, ik ben er blij mee dat er mensen zijn die het überhaupt wat kan schelen maar soms is het moeilijk. Zo ook gisteren.  Op een gegeven moment ging het erover dat ik mezelf niet meer in staat acht om in een band te spelen. Toen werd de vraag gesteld "hoe zeer ik daarvan baalde". Ik kon er nog net zoiets als "heel erg" uitpersen maar toen moest ik effe stoppen. Maar het ging snel genoeg weer over de muziek en toen was ik weer helemaal bij de les. 

Verder bleek wel weer dat ik moeite heb om in een microfoon te spreken. Dus het weinige wat ik gezegd heb zal waarschijnlijk moeilijk te verstaan zijn geweest. Mijn bandmaten van Bon Scotch zal dat niet verbazen want die weten dat ik al moeite heb om in de microfoon te zingen (en op tijd te beginnen en op te houden, maar dat is een ander verhaal). 

Verder vonden we het geweldig dat liefhebber van het eerste uur Antwan Roijakkers aanhaakte. Zijn verhalen over hoe hij destijds als 'puber menneke' onder de indruk was van onze show vonden we prachtig om te horen. Daar komt nog bij dat zonder Antwan die CD er niet gekomen zou zijn want hij was het die de opnames bij Marco van Empel van Headbangers Records onder de aandacht bracht. En dat Marco en Matt Verschoor (https://www.headbangerszineandgigs.nl/) dit uit hebben willen brengen zonder er zelf een rooie cent aan te verdienen is natuurlijk het werk van pure liefhebbers. 

 







Reacties

Nou gaan we richting de 60 en heb ik twee jaar geleden mijn basgitaar aan de wilgen gehangen en gebeurt er ineens van alles waarbij ik denk: "hoe is het mogelijk?" 

Eerst dat er überhaupt iemand geïnteresseerd was om opnames van 33 jaar geleden op CD uit te brengen kon ik al bijna niet geloven. 

Vervolgens kregen we flyers om uit te delen. Vervolgens was de CD klaar en gingen we die ophalen in Tilburg. In eerste instantie wilde Marco (van Empel) de deur voor ons niet open doen omdat wij 'er uit zagen als Jehova's getuigen". Dat kan kloppen want ik had m'n pet op en een tasje omhangen, en ik kan me best voorstellen dat hij dacht dat die vol zat met wachttorens. Maar goed, we zijn binnen geweest, we zijn geïnterviewd  en hebben een lading CD's meegekregen. 

Vervolgens krijgen we een foto te zien met daarop een doos CD's bestemd voor Amerika. En of dat nog niet genoeg is kreeg ik gisteren een foto onder ogen met daarop een pakketje CD's bestemd voor Japan.

En nou worden we ook nog eens geïnterviewd op de lokale radio van Deurne in het programma "Time To Rock". Dat gaat plaats vinden om 21:00u op DMG. Zie ook deze link: http://www.dmgdeurne.nl/timetorock

En dan is het nóg niet voorbij maar daar zeg ik nog even niks over. 

Ik kan eigenlijk alleen maar zeggen: 

"Het is toch niet te geloven" 

En dát allemaal nu mijn basgitaar al twee jaar figuurlijk aan de wilgen hangt. Een foto maken met mijn basgitaar aan een wilg vond ik teveel moeite maar dit reken ik ook goed: 


 







Reacties

Gisteren was het precies 42 jaar geleden dat Rush's 4e album "2112" verscheen. Wat mij betreft één van hun beste albums. Niet mijn favoriet - dat is "Hemispheres" - maar wel hun meest cruciale album. Dat zit zo: 

De platenmaatschappij had het vertrouwen in de band enigszins verloren, "Caress Of Steel" was een commerciële tegenvaller en de band kreeg nog één kans maar werd wel op het hart gedrukt met een iets meer radiovriendelijke plaat te komen.
Die eigenwijze heren van Rush deden echter het tegenovergestelde en kwamen met "2112", met een epic van één héle plaatkant. En de rest is historie. 

Dat is wat mij betreft de bonus van deze toch al geweldige plaat: hij gaf de 'mannen in pakken achter een bureau' het nakijken en de eigenwijze muzikanten kregen gelijk. Ja, áchteraf ja. Maar ik denk dat als Rush toen braaf had geluisterd naar die 'mannen in pakken achter een bureau die nou eenmaal over de centen gingen' platen als "Farewell To Kings" en "Hemispheres"er helemaal niet gekomen zouden zijn. 

Dus bij deze: Hulde aan alle eigenwijze muzikanten. 

 



Reacties

Een aantal jaren geleden ging ik op m'n verjaardag naar een concert van The Black Label Society. Ik vond dat toen het slechtste concert dat ik ooit gezien had. Tot vandaag dan want het wordt overtroffen (of moet ik zeggen 'ondertroffen'?) door Magnum deze avond in de Pul te Uden. 

Die Catley kan gewoon niet meer zingen. En dan kun je maar beter gewoon stoppen. Nou ja, gewoon, ik weet uit ervaring dat dat helemaal niet zo gewoon is. Met het feit dat het mij niet meer lukt heb ik het zo ongeveer dagelijks nog moeilijk. Maar toch was mijn beslissing om er definitief mee te stoppen de op een na beste uit mijn leven. Op één na? Jazeker, de beste beslissing was namelijk die van 45 jaar geleden om ermee te beginnen. 

Maar goed, het gaat nu niet om mij maar om Magnum. En dat was slecht. Niet alleen was de zang slecht, het geluid was ook bagger. Dat was het al bij het voorprogramma Redscool maar toen dacht ik nog dat het bij Magnum wel goed zou komen maar nee, bij Magnum was het zo mogelijk nog slechter. Zwaar overheersende bas, en dan niet een strak en gedefinieerd geluid maar een geluid als een pan erwtensoep.  En ja, het publiek vond het tijdens favorieten als "How Far Jerusalem" zo te zien prachtig. Maar goed, om een goed concert te kunnen waarderen moet je misschien ook af en toe een slecht concert meemaken. Nou, dat was dan vandaag, hopelijk is het concert van Spinvis aanstaande Vrijdag beter. 

Reacties

"The Times They Are A Changing"...Dat was onlangs het onderwerp van een aflevering van DWDD. 

Ja, dat kun je wel zeggen ja, dat tijden veranderen. In 1959 werd ik in deze boerderij aan de Schoolstraat 60 te Heeze geboren:

  

Deze foto is – te zien aan de bovengrondse leidingen – van vóór die tijd maar het pand zag er toen – in mijn herinnering - wel degelijk zo uit, alleen was er wat meer groen voor de deur. 

Maar ach..het pand is inmiddels verbouwd naar luxe woonboerderij en het stalgedeelte is een tijd winkel geweest onder de naam "Arnold's Zaadhandel". Mooi, want het stelde mij in de gelegenheid tot het volgende grapje: 

"Gerard, waar ben je geboren?" 

"In Arnold's zaadhandel" 

Maar ik ben er sinds 1968 niet meer geweest, daar heb ik ook geen behoefte aan want het pand is ingrijpend veranderd en het uitzicht op weilanden met koeien aan de achterkant is vervangen door een uitzicht op de woonwijk "De Nieuwe Hoeven" waar naast veel oorspronkelijke Heezenaren of nazaten daarvan ook heel veel wat 'wij' toen 'import' noemden wonen. Maar daar kijk ik inmiddels wat genuanceerder tegenaan. Veel van die 'import' Heezenaren zet zich meer in voor de gemeenschap dan veel 'echte' Heezenaren. Het veelvuldig gebruik van de quotes is trouwens niet toevallig. Zelf ben ik al weer 29 jaar 'import' Astenaar. Toen ik hier kwam wonen voegde een hier geboren en getogen neef mij toe dat ik nooit een 'écht' Astenaar zou worden. Toen vond ik dat een lullige opmerking maar inmiddels kijk ik daar wat anders tegenaan want een 'echte' Astenaar volgens de definitie van die neef zou ik niet eens wíllen worden, ik heb dat ook niet in me. Ik lijk op veel punten op ons pap maar zeker niet op dat gebied. 

Ook de wijk "de Engelse Tuin" waar ik van 68 tot 86 woonde is ingrijpend veranderd. Toen wij daar kwamen wonen was het een wijk in aanbouw die nog lang niet af was en waren er vele braak liggende veldjes. Daar kon je geweldig spelen want in het hoofd van dat spelende kind was zo'n braak liggend veldje soms een Amerikaanse prairie, soms een Afrikaanse savanne, soms een groot ondoordringbaar bos of wat dan ook. Inmiddels is de wijk af en volgebouwd en zijn er keurig aangeharkte speelveldjes. Best jammer eigenlijk voor de kinderen die er momenteel opgroeien want ik denk niet dat zo'n keurig speelveldje enige fantasie prikkelt. 

Reacties

Over mijn zoektocht naar die ene plaat die alle andere overbodig maakt heb ik het al eerder gehad. Maar wat heeft dat met dit boek van Gabriel Garcia Marquez te maken? 

De hoofdpersoon in dit boek ontmoet een meisje en wordt tot over z'n oren verliefd. Hij moet en zal haar krijgen, maar ze is al bezet. Hij besluit te wachten. Dat duurt lang, érg lang! In de tussentijd laat hij zich op het liefdespad niet onbetuigd. En na 50 jaar is het zover en wordt zijn geduld eindelijk beloond. 

De parallel met mijn zoektocht is duidelijk. Ik ben al zo'n 45 jaar op zoek naar die ene plaat maar heb die nog steeds niet gevonden. Maar in de tussentijd heb ik al heel veel moois ontdekt. 

Verschil is er ook want de hoofdpersoon uit het boek heeft na 50 jaar eindelijk succes terwijl ik eigenlijk verwacht en hoop die ene plaat nooit te vinden, daarvoor is mij die zoektocht te waardevol. 

Reacties

Toen Tiny en ik  een paar weken geleden als Back Out werden geïnterviewd over "Evilla" (die LP die in 1985 uit zou komen maar niet kwam en nu alsnog op CD verschenen is) was een van de vragen welk metal album ons als Back Out het meeste had beïnvloed. We kwamen toen unaniem met "Unleashed In The East" van Judas Priest op de proppen. 

Over dat ik ergens halverwege de jaren 80 bij de opkomst van de thrashmetal afhaakte van de metal maar dit onlangs alsnog heb opgepikt heb ik het al eerder gehad. Ik kan het inmiddels heel goed waarderen maar mijn voorkeur blijft toch uitgaan naar de metal van vlak daarvoor met Iron Maiden, Accept, Saxon en Judas Priest als vaandeldragers. Het laatste album van Accept stond vorig jaar in mijn jaarlijstje en dit jaar zal Judas Priest er zeker in staan. 

Want er is – een jaartje of 40 na U.I.T.E. – een nieuw album van de heren verschenen, volgespeeld door een bezetting die voor 60% overeen komt met die van U.I.T.E 
En het is een knaller van jewelste. Het wiel wordt gelukkig niet opnieuw uitgevonden maar de vertrouwde elementen zijn allemaal aanwezig: De dubbelloopse gitaarpartijen met af en toe getokkelde tussenstukjes of intro's, de melodieën, het in beton gegoten baswerk van Ian Hill en de geweldige zang van Rob Halford. OK, hoog zingen gaat steeds moeilijker, zo bleek uit de live registratie "Battle Cryuit 2016, maar in de valkuil om dat dan toch te proberen trapt hij gelukkig niet. Een goeie performance neerzetten binnen je eigen grenzen en daar het maximale uithalen: het verdient respectEn hij geeft en passant menig rockzanger het nakijken. 

Dit alles is prima geproduceerd door Tom Allomook een oudgediende. Judas Priest anno 2018 is een feest van begin tot eind. 


Reacties

Als ik live opnames van Rory Gallagher zie stel ik me altijd voor dat je in een zaal staat te wachten op 'een muzikant' maar geen idee hebt wie er gaat komen, en dat er dan een verlegen jongen met een gitaar het podium op komt en dat je in eerste instantie denkt dat het een roadie is en dat die vervolgens zelf begint te spelen en dat je dan denkt: "verrek! dat is die jongen van een paar straten verderop die in een bandje speelt", en dat die je vervolgens compleet van je sokken blaast.

Reacties (1)
Diverse linkjes
Oud weblog Millstreet Blues

Mijn Facebook pagina

Website Bon Scotch

3 Horns music Site van m'n broer Hans, componist, arrangeur, dirigent en muziekdocent

HBL Fotografie Hannie Berkers, schoonzus, fotografe

BLAST Blues Promotion