Hemispheres

Als je regelmatig wat van mij voorbij ziet komen weet je misschien dat ik gefascineerd ben door bomen en vennetjes en meertjes. Als ik naar de parkeerplaats bij “Buitencentrum de Pelen” bij natuurpark “De Groote Peel” rijd zie ik regelmatig zo’n ven liggen. Vaak dacht ik dan: “dat moet ik eens wat beter bekijken”. Afgelopen Zondag kwam ik er langs tijdens mijn wandeling, stom toevallig omdat ik op goed geluk een weg ingeslagen was waarvan ik dacht dat het rechtdoor zou gaan maar die in plaats daarvan linksaf boog en zo kwam ik toevallig voorbij dat ven. Of eigenlijk is het niet meer dan een uit de kluiten gewassen poel. Maar het is er mooi en het stikt er van de vogels. Dus dacht ik: “hier moet ik nog eens terug”. Bijkomend voordeel: je kan vlakbij in een zijweggetje parkeren. Lekker rustig, in tegenstelling tot die officiële parkeerplaats bij “Buitencentrum de Pelen” waar het in het weekeinde, en zeker als het zulk mooi weer is, barstend druk is. En ik hou niet van die drukte. En er lopen daar geen hordes luid keuvelende wandelaars met jengelende kinderen. Wel zo prettig.

Dus ben ik vandaag eens terug gegaan, mét fototoestel (op zich niks bijzonders, dat heb ik namelijk praktisch altijd een bij) maar nu met mijn betere camera mét extra lens (dat is heel wat bijzonderder want ik háát dat gezeul met die spullen, dat is ook de reden dat ik een compactere camera had aangeschaft). Ik ben niet de enige die het daar mooi vind want ik zie daar heel vaak fotografen zeulen met hun spullen maar die hebben vaak gigantische telelenzen en statieven bij zich en hebben het geduld om héél lang te wachten tot ze dát ene shot kunnen maken. Dat geduld heb ik niet. Maar toch ben ik best tevreden over het resultaat, en dan heb ik het niet zozeer over die foto’s – ik heb wel eens mooiere gemaakt - maar meer over de bijbehorende wandeling in dat lekkere weer van vandaag.

Tijdens die wandeling kwam ik nog lotgenoten tegen met ook een camera om de nek. Dat schept een band. Toen ze mijn camera zagen vroegen ze of ik nog wat moois gezien had, mooie vogels bijvoorbeeld. Ik antwoordde bevestigend. “Wat voor vogels?” vroegen ze. Ik had werkelijk geen idee en wilde nog antwoorden “van die fladderende beesten met vleugels” maar kon me nog net inhouden en ik antwoordde – naar waarheid – dat ik veel van m’n vader geleerd heb maar dat kennis van vogels daar niet bij zit. 



Reacties

Mijn favoriete Golden Earring LP is het uit 1976 afkomstige “Contraband” met Eelco Gelling op gitaar. En “Bombay” is mijn favoriete single van de band maar “Sueleen” is een van m’n twee favoriete nummers van de band (het andere is “are You Receiving Me” van “Moontan”) met dat prachtige slide werk van mijnheer Gelling.
Het live album wat daarna verscheen is ook een favoriet maar de opvolger “Grab It For A Second” is dan weer minder: wat mij betreft vakkundig om zeep geholpen door die Amerikaanse producers. Alhoewel “Against The Grain” dan wel weer een mooi nummer is, alleen hoor ik liever de scheursax van mijnheer Borgers dan dat zoetgevooisde slijmgeluid van die ingehuurde Amerikaan. Maar goed, hierna zouden ze weer met z’n vieren overblijven en werd het nooit meer zoals het was, met een ‘kleine’ opleving in de jaren ’80 wat het uitstekende “Cut” met de hit “Twilight Zone” opleverde maar “N.E.W.S” vind ik dan weer minder. Aan de single “When The Lady Smiles” heb ik zelfs een hartgrondige hekel, als ik dat intro hoor gaat bij mij de radio uit.

Maar goed, Golden Earring met Eelco Gelling is mijn favoriete periode, op de voet gevolgd door de vroege jaren ’70 periode, zeg maar grofweg tussen “Back Home” en “Radar Love”.



Reacties

Vanmorgen reed ik in Geldrop door die wijk waar bijvoorbeeld ook “Hoog Geldrop” en “De Hertogenlaan” liggen, om een graafmachine die op het Emopad voor me zat te ontwijken (wat niet lukte want op de Eindhovense weg zat die weer voor me, maar dat is een ander verhaal). Je had daar vroeger een aantal zeer karakteristieke zogenaamde “patiowoningen”. In een van die huizen woonde “Nonkel John”. Wie? Komt dat schot…eeehhh…verhaal:

Zo rond 1974 speelden wij met ons bandje “Explosion” over oude radio’s als versterker met zelf in elkaar geknutselde speakerkasten: grote zelf getimmerde houten kasten, beschilderd met metaalverf en daar dan één speaker ingebouwd (die dan waarschijnlijk uit diezelfde radio kwam). Ja, die “wall of sound” hadden wij al vroeg vol. Maar echt klínken deed dat natuurlijk niet. Bovendien konden die versterkers zich maar niet los maken van hun verleden als radio dus we hebben op de gekste momenten de vreemdste talen door onze versterkers gehoord. Dat kón een stuk beter. Dat vond ook een oom van drummer Piet-Hein die wel eens kwam kijken. Die oom - “Ome John” – was vroeger muzikant geweest op de Holland-Amerika lijn  en “die had er verstand van” en hij wilde ons wel helpen door geld voor te schieten, maar daar moesten we dan wel voor werken. Dat vonden wij geen probleem. Ome John, door ons steevast “Nonkel John” (naar ene "Nonkel Nol" of zo uit de toen populaire serie “De Witte van Zichem”) genoemd, alsie niet in de buurt was tenminste, had net een pand op de Nieuwendijk in Heeze gekocht (waar later “The Muddock” zou komen) en daar moest het een en ander gebeuren. Wij daar aan het werk (nou ja, moe zijn we daar niet geworden, wel hebben we van alles uitgevreten met stopverf waar stopverf niet voor bedoeld is, zoals nepdrollen draaien en op het fietspad leggen) en na een tijdje hadden we het een en ander bij elkaar. Nonkel John sponsorde nog wat (nee, niet álle sponsordeals liepen verkeerd af) en we togen met Nonkel John naar Eindhoven om wat apparatuur aan te schaffen. We? Nee, hún…want nét toen zat ik met een gebroken been thuis. Ze kwamen terug met – volgens mij – een Dynacord zangversterker met zuiltjes, een Farfisa keyboard versterker waar je ook twee gitaren op kon aansluiten en een échte elektrische gitaar (daarvoor waren het akoestische gitaren met zelf ingebouwde elementen, volgens mij van Schaller), zo’n druppelvormige Egmond of een merk wat daarop leek. Alles tweedehands maar voor ons gloednieuw. We moesten nog wat terug betalen aan Nonkel John en hebben daar toen ook afspraken over gemaakt, maar op een gegeven moment was Nonkel John met de Noorderzon vertrokken. Ik weet niet offie nog leeft maar als dat zo is heeftie nog geld van ons tegoed.
Och…er volgde nog heel wat andere en heel wat betere apparatuur maar die eerste tweedehands spullen uit 1974 blijven toch wel heel bijzonder.

Reacties

Een tijdje geleden kwam Snowy White voor in een Facebook post van Alice Switser. We raakten aan de praat ( nou ja…’aan de praat’…je begrijpt wat ik bedoel) over de goede man. Zo hadden we het ook over z’n tijd bij Thin Lizzy. Dat we hem daar zo ‘niet zo op z’n plaats’ vonden en zo. En als ik de DVD die op de Loreley (Lang leve Rockpalast!) is opgenomen bekijk denk ik dat hij dat zelf ook vond. Het ongemak dat eruit spreekt als Phil of Scott in hun cliché Rock ’n’ Roll pose tegen hem aan komen leunen! Alsof hij denkt “wat ddé ik hier?” En deze bezetting komt er op de tweede (die blauwe) live plaat van Thin Lizzy – wat eigenlijk al een soort onofficiële afscheidsplaat is – bekaaid vanaf. Alle gitaristen behalve Snowy doen erop mee. Het zou me niet verbazen als dat z’n eigen keuze was.

Een paar jaar geleden zag ik ‘m in de Bosuil in Weert voor een handjevol mensen en ik dacht: “Ja wat dééd je daar eigenlijk bij Thin Lizzy?”

Maar de twee platen die hij met Thin Lizzy maakte kunnen dan wel niet tippen aan die met de bezettingen met Brian Robertson of Gary Moore, ze bevallen me een stuk beter dan wat er daarna met die vreselijke John Sykes verscheen (ik ben niet bepaald een fan van die ‘notenbreier’).
En op dit nummer van “Chinatown” hebben ze – zoals de titel aangeeft – ‘a good time’.





Reacties

Ik erger me kapot aan  al die ophef over social media en Facebook in het bijzonder.
Eerst maar even over mezelf: Er zijn wel eens mensen geweest die mij een ‘Facebook-verslaafde’ noemden. Nou, ik heb enige ervaring met het hebben van een verslaving en ook met het ontkennen ervan en neem van mij aan dat ik niet verslaafd ben aan Facebook.
“Zou je zonder kunnen?” wordt dan gevraagd. Ja hoor, ik zou zonder kunnen. Ik zou ook wel zonder fototoestel kunnen maar de vraag is of ik dat fijn vind. De vraag (aan mij) zou dus moeten zijn: “Zou je zonder Facebook wíllen?” Dan is het antwoord: “Nee, liever niet maar als het moet overleef ik het wel”.

Dan die ophef er rondom heen.
Al die – bekende en onbekende – mensen die met veel bombarie aankondigen van Facebook af te gaan. Verwachten ze nou dat ik ga zeuren: “Ach nee! Alsjeblief niet”. Rot toch op! Als je er vanaf wil, gá dan gewoon en maak er niet zo’n punt van. En dat Lubach oproept om van Facebook af te gaan is voor mij eerder een reden om te blijven maar dat zal wel een afwijking van mij zijn.
En dan al diegenen die zich heel wat vinden omdat ze niet aan Facebook mee doen zoals ‘het plebs’. Het doet me een beetje denken aan de mobiele telefoon: Eerst had je die lui die zich heel wat vonden omdat ze een mobiele telefoon hadden en nu die inmiddels gemeengoed geworden zijn heb je die lui die zich heel wat vinden omdat ze er géén hebben. Pfff…
En wat die privacy betreft: degenen die daartegen te hoop lopen zijn misschien wel dezelfden die klakkeloos elk openbaar WIFI netwerk gebruiken voor…ja waarvoor eigenlijk?...en misschien wel allerlei zogenaamd ‘slimme’ apparaten in huis hebben, waarmee niet alleen jij zélf inzicht hebt in wat je allemaal uitspookt.
Wat die privacy betreft: die ís al weg. Je kan ook je locatie uitzetten. Wat Facebook (of google of…ja wat?) dan nog van je te weten komt heb je alleen in de hand als je dezelfde tablet gebruikt als Mozes een eeuwigheid geleden volgens de bijbel gebruikte.

En dan dat Facebook je ‘dwingt’ om steeds maar je berichten te checken middels dat rode icoontje? Kom nou..dat is simpel op te lossen door de snelkoppeling van je hoofdscherm af te halen waardoor je actief naar Facebook moet gaan om je nieuws te checken. Geloof me, daar is niks dwingends aan en je mist geen enkele update.

En dan dat Mark Zuckerberg bakken met geld zou verdienen aan ons surfgedrag. Ja, nou en? Ik hoop dattie er heel gelukkig mee wordt al betwijfel ik dat.

Ik zou zeggen, gebruik gewoon je eigen gezonde verstand en loop niet zo klakkeloos achter anderen aan, of dat nou Zuckerberg, Lubach of Prins Carnaval is.











Reacties (3)

Een “zelfgekozen levenseinde” en “voltooid leven” is de laatste tijd nogal in het nieuws. Jaren geleden ging het al over de zogenaamde “pil van Drion”. En nu gaat het weer regelmatig over een poedertje dat je dan bij wijze op je nachtkastje hebt liggen. Het idee dat je er op een zelf gekozen moment zonder al te veel problemen uit zou kunnen stappen zou mensen rust geven. Dat zal voor sommige mensen best waar zijn, maar ik hoor daar niet bij.
Mij lijkt het allemaal te makkelijk. Maar goed, wat iemand daarvan vindt moet iedereen zelf maar weten, daar heb ik geen mening over. Maar ik wil er wel wat over kwijt wat alleen op mezelf betrekking heeft:

Als ik zo’n poedertje had gehad dan was ik namelijk inmiddels al bijna 5 jaar dood.
Maar ik hád geen poedertje. Ik had een infuus in mijn arm. Dat trok ik eruit maar in een mum van tijd stond er al iemand aan mijn bed om een nieuw infuus in te prikken. Maar dat trok ik er ook uit. Dat herhaalde zich een paar keer.
Die tijd 5 jaar geleden is een soort brij in mijn herinneringen maar dit weet ik nog vrij goed.Ik weet ook nog dat ik op een gegeven moment besloot om de strijd aan te gaan.
Die strijd duurt nog steeds voort en zal ook door blijven gaan. Ik leerde – en leer nog steeds – kwaliteiten  van mezelf kennen waar ik geen idee van had. Alles is minder geworden maar dat is een meerwaarde van de laatste 5 jaar. Maar het belangrijkste is wel dat ik me inmiddels realiseer dat het de moeite waard is.

Kortom, ik ben blij dat ik geen poedertje had.  







Reacties

Deze plaat stond al heel lang op mijn lijstje maar steeds dacht ik: “Dat komt nog wel”. En eerlijk is eerlijk… Ik hoorde zóveel goeie verhalen van verschillende mensen met verschillende muzieksmaken dat het mij een beetje wantrouwig maakte. Want in dat wantrouwige brein van mij kan dat twee dingen betekenen:

Óf het is écht zo’n goeie plaat,
Óf het heeft van alle stijlen wel wat dus gemiddeld is het niks maar iedereen wíl het zó graag geweldig vinden.

En ik neigde sterk naar het tweede maar ik moet bekennen dat het eerste het geval is.
Ik hoor regelmatig twee soorten kritiek op huidige progbands: sommigen vinden het metal-aandeel steeds groter (té groot) worden en sommigen vinden het vaak M.O.T.S (vraag maar aan Alice Switser wat die afkorting betekent). Ik begrijp die kritiek wel al vind ik dat eerste punt helemaal geen probleem. Ik hou wel van een stevige portie metal in alle muziek en zeker in progresive rock al is dat dan weer wat anders dan een liefhebber zijn van progmetal. Dat vind ik vaak vervelende volgepropte muziek, maar daar gaat het nu niet om.


Beide kritiekpunten zijn op “Remedies” van Soup sowieso niet van toepassing. Het bevat wel heel veel ingrediënten uit reeds bestaande muziek maar een goed gerecht is meer dan een optelsom van de ingrediënten. En dit is een heel goed gerecht.

En ik werd ook negatief beïnvloed door de naam van de band. Want of het nou over muziek gaat of over het weer, een associatie met soep is zelden positief. Maar dit is heel lekkere soep.

Trouwens, wat hebben die Noren toch met soep?








Reacties

Wat voor koeien de eerste gang naar de wei in de lente is, is voor mij de eerste keer na de winter weer naar de Peel, of "de pill" zoals de inboorlingen hier zeggen. 
 
Vandaag was het zover met m'n vaste gezelschap bestaande uit twee wandelschoenen, een oude spijkerbroek, een fototoestel en mijn stok. 
 
Over die schoenen heb ik nog een verhaaltje. Die maken namelijk een geluid. Een keer was ik aan het wandelen en hoorde ik kikkers. Ik stopte en meteen was het stil. Ik liep weer aan en ze begonnen weer. Etcetera etcetera. Juist ja, dát geluid.  
Lijkt een beetje op het moment dat ik op de hei aan het wandelen was met een muziekje op mijn oren. "Passion" van Pendragon had ik opstaan. Daar zit ergens een geluid in dat een beetje lijkt op een loeiende koe. Daar op de hei ga je steeds door poortjes in en uit gebieden waar grazers lopen. Als ik ín zo'n gebied ben heb ik nooit muziek op m'n oren. Toen was ik úit zo'n gebied.  En toen hoorde ik ineens dat geluid. Ik schrok me rot! 
 
Die stok of z'n tweelingbroertje heb ik bijna altijd bij me. Ik voel me wat zekerder, bovendien ga ik wel eens op een knie zitten om een foto te maken en dan heb ik die stok nodig om weer overeind te komen. Of als ik een helling op ga en boven sta en denk "Shit! Ik moet ook weer naar beneden". Dan ben ik blij met zo'n stok. Maar ook als mensen al zién dat je zo'n stok bij hebt denken ze al: "met die man, daar is iets mee" en dan houdt men daar rekening mee. 
 
En ik kreeg  een idee: Een paar jaar geleden maakte ik regelmatig een foto van hetzelfde vennetje, vanaf dezelfde locatie met dezelfde instellingen. Ik noemde dat 'mijn ven'. En nu ga ik hetzelfde doen met een boom. Mijn boom. Dit is de eerste: 












Reacties

In mijn – behoorlijk negatieve – stukkie onlangs over het concert van Magnum sprak ik de hoop uit dat het concert van Spinvis me beter zou bevallen. Nou, dat was het geval, ruimschoot zelfs.  

Ik vond het prachtig.  Zowel de muziek als de teksten. Over die muziek kan ik geen zinnig woord zeggen, die ging namelijk alle kanten op, met veel toetsenwerk maar ook viool, cello, trompet en zelfs een tuba. Hij maakt zich er niet gemakkelijk vanaf want het nummer "Astronaut" dat ik een tijd geleden postte klonk weer helemaal anders en ik neem aan dat dat voor alle oudere nummers gegolden heeft, alleen weet ik dat niet want "Astronaut" was het enige nummer dat ik van 'm kende. Dat is inmiddels wel wat veranderd en ik weet inmiddels wat het verhaal achter "Stefan en Lisette" [https://www.youtube.com/watch?v=uUXOI_90tPsis en bij "Eva" [https://www.youtube.com/watch?v=bCfK_zWjea0denk ík in ieder geval niet meer aan de wederhelft van Adam. 
Dat brengt me op de teksten: In een beschrijving die ik las wordt Spinvis omschreven als een verhalenverteller. Dat klopt wel maar ik vind 'm net zo goed een schilder met woorden want als hij zingt over iemand in een blauwe jurk aan het water z ik iemand in een blauwe jurk aan het water. 
Verwacht van Spinvis geen boodschap of maatschappijkritiek of iets dergelijks: Dteksten zijn soms poëtisch en soms is het 't soort gebabbel dat je bijvoorbeeld tijdens lange autoritten hebt ("het is warm vandaag"). Nou ja, misschien zit die boodschap er wél in en hóór ik het gewoon niet, dat kan natuurlijk ook. 

Spinvis is een innemende persoon zonder poespas. Bijvoorbeeld: ergens aan het begin zei hij iets in de trant van "later ga ik wel dingen vertellen, ik bereid zoiets nooit voor, soms gaat dat het wat beter dan anders en nu wat minder".  Het nam me voor 'm in. Later begon hij over een standbeeld van Cliff Richard voor de schouwburg en of er in Uden een zwembad was. Dat vonden de Udenaren in het publiek prachtig maar deze niet-Udenaar ook. Een verademing tussen al die cliché rockers die ik normaal gesproken zie. 

Het enige jammere was dat men meer bezoekers had verwacht want alle barkrukken waren weg, en dat ik even tussendoor op een kruk kan gaan zitten heb ik tegenwoordig toch wel nodig. Maar goed, dat ik desondanks het hele concert – inclusief toegift – heb meegemaakt zegt misschien genoeg.  




Reacties

Gisteren hadden we dus dat interview bij DMG (Deurne Media Groep), de lokale omroep van Deurne. Het was niet het eerste live radio interview met Back Out maar het tweede. Het eerste was rond 1983/84 bij “Radio Eastwave”. In die tijd had je vlak over de grens in België een aantal op Brabant gerichte radiostations die we in Nederland destijds ‘piratenzenders’ zouden noemen, maar in België waren die gewoon legaal. Bij ons was het bij Valkenswaard vlak over de grens gesitueerde “Radio Royaal” het bekendst maar “Radio Eastwave” konden wij ook ontvangen, alleen weet ik niet meer waar dat zat. 

Van
 dat interview kan ik me niet veel meer herinneren maar wel dat die presentator (op z’n Brabants gezegd: “n'n dokus”) het steevast had over Tiny van StipThout 

OK, gisteren dus dat interview door Bas “Sheriff” Aldenzee in zijn programma "Time To Rock". Een heel mooie ervaring om mee te maken, zeker omdat dit allemaal n.a.v. die CD met opnames van 33 jaar geleden was. Een paar dingen zullen me bijblijven. 

Ik was erop beducht dat het ook even over mijn gezondheid zou gaan. Daar ben ik niet altijd aan toe, dat is ook een van de redenen dat ik er zo vaak over schrijf: dan kan ik het erover hebben wanneer IK dat wil, met woorden die IK in MIJN tempo kies. En dat is in een gesprek wat moeilijker en zéker als dat op de radio is. Begrijp me goed, ik ben er blij mee dat er mensen zijn die het überhaupt wat kan schelen maar soms is het moeilijk. Zo ook gisteren.  Op een gegeven moment ging het erover dat ik mezelf niet meer in staat acht om in een band te spelen. Toen werd de vraag gesteld "hoe zeer ik daarvan baalde". Ik kon er nog net zoiets als "heel erg" uitpersen maar toen moest ik effe stoppen. Maar het ging snel genoeg weer over de muziek en toen was ik weer helemaal bij de les. 

Verder bleek wel weer dat ik moeite heb om in een microfoon te spreken. Dus het weinige wat ik gezegd heb zal waarschijnlijk moeilijk te verstaan zijn geweest. Mijn bandmaten van Bon Scotch zal dat niet verbazen want die weten dat ik al moeite heb om in de microfoon te zingen (en op tijd te beginnen en op te houden, maar dat is een ander verhaal). 

Verder vonden we het geweldig dat liefhebber van het eerste uur Antwan Roijakkers aanhaakte. Zijn verhalen over hoe hij destijds als 'puber menneke' onder de indruk was van onze show vonden we prachtig om te horen. Daar komt nog bij dat zonder Antwan die CD er niet gekomen zou zijn want hij was het die de opnames bij Marco van Empel van Headbangers Records onder de aandacht bracht. En dat Marco en Matt Verschoor (https://www.headbangerszineandgigs.nl/) dit uit hebben willen brengen zonder er zelf een rooie cent aan te verdienen is natuurlijk het werk van pure liefhebbers. 

 







Reacties
Diverse linkjes
Oud weblog Millstreet Blues

Mijn Facebook pagina

Website Bon Scotch

3 Horns music Site van m'n broer Hans, componist, arrangeur, dirigent en muziekdocent

HBL Fotografie Hannie Berkers, schoonzus, fotografe

BLAST Blues Promotion