Hemispheres

Op mijn 'shuffle-lijstje' staat momenteel ook George Thorogood and the Destroyers. Dus komt regelmatig dit nummer voorbij:

Elke keer als ik het hoor denk ik aan de tijd dat dit voor mij dagelijkse kost was. En het is pijnlijk herkenbaar. Ik was ook het liefst alleen, omdat ik dan van niemand gezeik had, tenminste dat maakte ik mezelf wijs. En de zanger van dit nummer noemt willekeurig een aantal drankmerken op en doet alsof het zijn vrienden zijn ("my good buddy Weiser", ""Jimmy Beam"....dat soort werk). Herkenbaar. Mij kon het helemaal niks schelen wat ik dronk, als er maar voldoende alcohol in zat. Op een gegeven moment dronk ik vooral Jenever en Wodka want daarvan hoefde je niet zo vaak te pissen én je rook het niet. Tenminste, dat dacht ik maar dáár klopt weinigvan.
De persoon aan het begin van het filmpje slentert in z'n ochtendjas door het huis en zet een fles aan z'n mond. Ook herkenbaar. Ik trok op 'doordrink-dagen' geen normale kleren aan en begon de dag met een borrel. Op een gegeven moment moest ik elke dag mijn eerste borrel uit de fles drinken omdat een glas inschenken niet lukte. 
 
Elke keer als dit nummer voorbij komt knijp ik mezelf even in mijn arm omdat ik me dan realiseer dat dit verleden tijd is. Maar uit het feit dat ik me dat steeds realiseer kun je opmaken dat die verleden tijd nog geen voltooid verleden tijd is. Ik denk ook niet dat het dat ooit wordt.

Reacties
Mijn eerste instrument was niet de (bas)gitaar, niet de trompet en niet de bugel. Mijn eerste instrument was een mondharmonica of blokfluit (de precieze volgorde weet ik niet meer) maar laten we er voor het gemak even van uitgaan dat de mondharmonica het eerste was. Dat had ik afgekeken van ons pap die zo'n mooie had waar je aan twee kanten in kon blazen. 
Heel veel soeps was het niet wat ik erop kon. Heel veel verder dan meezingers als "Lustig ist das Zigeunerleben, faria" ben ik nooit gekomen.
 
Ik kan me wel herinneren dat ik in de eerste klas van de lagere school vóór in de klas op mijn mondharmonica heb staan blazen. Ik had mijn toenmalige mondharmonica bij in het originele doosje dat zo ongeveer uit elkaar viel van versletenheid. Na mijn optreden borg ik het op in de klep van mijn tafeltje. Toen ik thuis kwam kwam ik erachter dat ik 'm vergeten was. En inderdaad, de volgende dag lag hij er nog gewoon. Nou ja, 'gewoon': in de tussentijd had juffrouw van Stra(a)ten het doosje met plakband gerepareerd. Ik zal dat moment nooit vergeten.
 
Verder is het nooit veel geworden met mij en de mondharmonica. Op een paar momentjes na dan:
 
Ergens eind jaren '70 kreeg ik van mijn vrienden op mijn verjaardag een sleutelhanger met daaraan een minuscuul mondharmonica'tje. En die deed het gewoon en ik kon er zelfs liedjes op.
In 2012 was ik in Barcelona en ik had die sleutelhanger aan mijn sleutelbos hangen, toen ik thuis vertrok nog wel ja.
Ik liep daar over de boulevard langs het strand en zag daar een groep aan de gang met mondharmonica's in alle soorten en maten. Behalve dan een mondharmonica in sleutelhangerformaat. Ik wilde me net melden bij die groep met mijn 'kleinste mondharmonica ooit' toen ik erachter kwam dat ik het kwijt was. Ergens in Barcelona is het dus van mijn sleutelbos af gevallen. Jammer maar geen ramp. En het behoedde me voor een publieke afgang in Barcelona.
 
Ergens in 'de jaren 00 (noem je dat zo?) deden wij zoals gebruikelijk met een 'samengeraapt zooitje' mee aan een open podium op nieuwjaarsadag bij Nirwana in Lierop (beter bekend als de 'Katersessie', die naam hoef ik niet uit te leggen). De meeste deelnemers deden hier wat men al dacht goed te kunnen of waren beginnende bands maar wij als samenraapsel van verschillende bandjes uit de buurt zochten altijd uitdaging in iets wat we normaal niet zo vaak deden. Zo heb ik daar wel eens een nummer van Rammstein staan zingen ("Engel"). En zo kwamen we er ook achter dat Mari heel goed was in het zingen van AC/DC nummers en legden we de basis voor Bon Scotch. In dat jaar deden we "What I Like About You" van The Romantics. Tijdens het repeteren vroeg gitarist Didier wie er die mondharmonica zou spelen. Omdat ik in dat nummer alleen maar zou zingen en geen instrument vast zou hebben meldde ik me in een vlaag van verstandsverbijstering daarvoor aan. Dat was dan mijn tweede optreden op mondharmonica. Volgens mij heeft niemand het gehoord omdat ik vergat in de microfoon te blazen.
 
Toen we na het overlijden van ons Pap zijn spullen gingen verdelen was er eigenlijk niks wat ik per sé wilde hebben. Als alles wat van waarde was maar op een of andere manier in de familie zou blijven. Maar die mondharmonica wilde ik toch wel hebben. En sindsdien ligt hij hier. Ik heb er wel eens op gespeeld maar eerlijk gezegd durf ik het niet goed, bang dat er iets mee gebeurt. Daar komt bij dat ik eigenlijk altijd al een chromatische mondharmonica wilde hebben. Toen daar een advertentie voor voorbij kwam besliste ik dat dít het moment was. Inmiddels heb ik er eentje in huis en heb ik er ook al op geoefend. Valt nog best tegen hoor dus een tweede 'Toots' zal ik niet worden maar ik heb er plezier in en daar gaat het om.
 
 
 
Reacties

Ik was eigenlijk van plan om na afloop een mooi stukje over "Ayreon Universe" te schrijven maar dat liep anders. Ik ben namelijk niet geweest. Ja ik zou het - afgaande op wat anderen erover vertelden - tóch kunnen doen maar dat soort fratsen heb ik 40 jaar geleden al uitgehaald heb door uittreksels i.p.v. boeken voor mijn literatuurlijst te lezen. Dat liep goed af maar het zat me toen dermate niet lekker dat ik me toen voorgenomen heb dat nóóit meer te doen (overigens, ik weet niet meer welk(e) boek(en) het was(waren), het was i.i.g. voor Duits en de docenten (v.d. Kerkhof en van Tuijl) vroegen er niks over, in ieder geval niks waarmee ik me had kunnen verraden).
Maar goed...
 
Ik weet inmiddels vrij goed wat ik kan en ook wat ik niet kan en wat ik wel kan maar me veel moeite kost. Concerten kunnen wel, ja in kleinere zaaltjes waar het niet te druk is. Een uitverkochte "Boerderij" gaat nog net. Maar concerten in grotere zalen zoals 013 worden al problematischer - zeker als het uitverkocht is - en dan is het voor mij een stuk moeilijker om ervan te genieten. Maar "Ayreon Universe" wilde ik toch niet aan me voorbij laten gaan. Dus toen er een derde concert werd toegevoegd was ik er als de kippen bij. Ja OK, ik ben qua platen wel een beetje klaar met Ayreon maar een Live show met een dwarsdoorsnede van al zijn platen die je maar één keer kan meemaken, daar wilde ik heel graag bij zijn. Dus kocht ik een kaartje.
Maar in plaats van voorpret begon het steeds meer als een berg voor me op te doemen (het reizen, de drukte, etc...) en ik wéét dat ik tijdens het concert dan vooral sta te wachten tot het afgelopen is. Vanavond besloot ik mezelf dat niet aan te doen.
Maar het is moeilijk hoor, ik kan wel janken.
'Voordeel' is wel dat ik niet hoef te wachten met dit stukje tot het evenement voorbij is.
Reacties
Toen ik in 2015 (zó lang geleden al weer?!) als gevolg van een rijtest overstapte op een automaat en sturen met één hand vond ik dat een heel grote aanpassing. Die dame van het CBR begon ook nog over een knop op het stuur en een beugel om de richtingaanwijzer met rechts te kunnen bedienen. Maar dat vond ik nog even een paar stappen te ver.
 
Nou, al zou ik het mógen dan nóg wil ik nooit meer een schakelwagen en dat sturen met één hand heb ik helemaal onder de knie. Maar het gebeurde me iets te vaak bij het richting aangeven dat het groot licht aan ging i.p.v. de richtingaanwijzer uit, vooral op rotondes. Dus ben ik qua beugel alsnog overstag en ben vandaag in Waalwijk geweest om zo'n ding te laten monteren. Nou, het werkt fantastisch! Het is goed voor mijn rust en concentratie dus is het goed voor mij én voor de verkeersveiligheid.

Reacties


Threshold - Legends Of The Shires
Er zijn wat zaken veranderd bij Threshold. Maar ze hebben niet ineens een heel ander recept gehanteerd, op z'n hoogst is de mengverhouding wat gewijzigd. Wat meer progrock en wat minder catchy. 
 
Grootste verandering is vervanging van zanger Damian Wilson door zanger Glynn Morgan. Dat komt mij niet slecht uit want Damian is een goeie zanger maar bij mij begon zich een vorm van 'Damian Wilson Moeheid' te manifesteren. 
GM is meer een rockzanger en minder een 'galmer' dan DW. Ik vind het mooi.
 
Ook is gitarist Pete Morten vertrokken maar dat valt een stuk minder op.

Styx -The Mission
Ik verwachtte weinig van van een nieuw album van Styx, een band die ik in de jaren '70 geweldig vond met het door mij 'superkwartet' genoemde kwartet "Equinox" ,"Crystall Ball", "The Grand Illusion" en "Pieces Of Eight" maar daarna was het voor mij over. En een soortgelijke oefening vorig jaar door tijd- en soortgenoten Kansas stelde mij nogal teleur.
 
Maar Styx kreeg wél voor elkaar wat Kansas niet voor elkaar kreeg. Nu zou ik kunnen stoppen, en dat doe ik dan ook.
 

 

 

 

 

 

   

 



 

 

 

 

 









Reacties
Voor de meesten zomaar een oude foto van een moeder met kind.
Maar dit is mijn oma met ons pap op schoot.
Ons pap is van 1928 en mijn oma van 1901 dus tel maar uit.
 
Mijn oma ken ik alleen als een oudere vrouw met een bloemetjesschort, grijs haar, een knotje, heel lange oorlellen en een rot gebid (voor zover je in geval van één tand van een gebit kan spreken). Ons pap ken ik alleen als een grote man met een bril en de laatste paar jaar grijs haar, een sikje, enigszins zwaar, moeilijk ter been en een wakker brein en een relativerende kijk op alles.
 
Hier dus een foto van een jonge vrouw van 27 met een baby van nog geen 1. Meer de categorie van mijn neefjes en nichtjes dus (die ALLEMAAL langer zijn dan ik maar ik blijf ze neefJES en nichtJES noemen hoor). Ik word er een beetje melancholisch van. Zal wel aan die Portugese zon liggen.
Reacties (1)
Laatst schreef ik onder andere dat ik er moeite mee heb dat er 'geen vooruitgang meer inzit'. Nou, dat klopt niet helemaal.
 
Eerst zette ik grote stappen, daarna gewone stappen en nu zet ik nog af en toe stapjes. Maar ik zét ze wel. Zelfstandig vaak!
Een van die stapjes heeft te maken met 'erop uit trekken'. Dat deed ik vroeger ook al en ook vaak alleen. Ja, wij gaan graag samen weg maar het is altijd een compromis tussen mij en Henriëtte.
Ik hou van overdag dingen bekijken en rond dwalen, enige luxe en gemak en 's avonds rust.
En Henriëtte leeft vooral 's avonds, houdt van dansen en stappen en is totaal niet geïnteresseerd in luxe/gemak.
Dus gingen we ook wel eens apart. Sterker nog, toen ik die hersenbloeding kreeg zat ze in Cuba en kwam ze op stel en sprong terug. Ze kwam toen van het vliegveld rechtstreeks naar het Zkh. in Tilburg voor ze überhaupt thuis geweest was.  Daarna werd alles anders.
 
Maar ik trek er weer op uit. Eerst ging ik dagjes weg met de trein, toen weekendjes weg in Nederland (o.a. naar het Progdreams festival in Zoetermeer met wat rondgehang in Den Haag/Scheveningen), toen weekeindjes naar het buitenland (Londen, Berlijn, Loreley) en nu ben ik voor het eerst weer alleen op vakantie. Ik zit nu in Albufeira (Portugal). 5 jaar geleden was ik hier ook al.
Het kost allemaal wat meer moeite want hellingen, trapjes en obstakels zijn een probleem en daar stikt het hier van. Maar ik ben hiér en het gáát. En toen ik in de bus hierheen zat realiseerde ik me dat, dat het helemaal niet zo vanzelfsprekend is. Toen kreeg ik het even te kwaad. Dat gebeurt me de laatste tijd trouwens wel vaker. Maar van mijn...ahum...lotgenoten heb ik begrepen dat sneller emotioneel worden 'erbij hoort'.  Dan weten jullie dat als ik weer eens begin te snotteren.
Reacties


Dat de reacties op de nieuw plaat van Steven Wilson "verdeeld" zijn lijkt mij een understatement. Ik was er ook niet zo snel uit, voor zover dat al mogelijk is. In eerste instantie zat ik aan de kant van "Jammer dat het zo mainstream is". Maar dat is gekanteld. OK, over het algemeen ligt het wat gemakkelijker in het gehoor dan bijvoorbeeld "The Raven..." (ook dat is trouwens een understatement), het raadselachtige/onheilspellende wat z'n eerste drie soloplaten kenmerkte was op H.C.E. al behoorlijk minder en is nu volledig verdwenen. Maar ik vind het sowieso al knap als je erin slaagt muziek die 'gemakkelijk(er) in het gehoor ligt' interessant te houden. En na een paar keer draaien kan ik alleen maar zeggen dat dat gelukt is, onder andere door het gebruik van bluesharp, dat gecombineerd met Pink Floyd achtige gitaar partijen en funky riffjes op het titelnummer geweldig werkt.
Topnummer is wat mij beteft "Pariah", vanwege de sfeer en de melodie en de - tegen het hese aan leunende - zang van Ninet Tayeb.
Er staan ook wel oninteressante nummers op, zoals "Permanating", dat zo voor een jaren '70 niemendalletje door had kunnen gaan.
 
Van tevoren verwachtte ik dat dit een meer "Blackfield achtige" plaat zou vinden. Maar dat is het gelukkig niet geworden. Die laatste van Blackfield vind ik namelijk een heel aardig album maar zeker niet meer dan dat. Deze plaat wel. Inmiddels.
 
Blijft natuurlijk de vraag: wat het toch is dat ik na die eerste teleurstelling tóch verder ging luisteren? Omdat ik 'm heel graag mooi wíl vinden? Omdat het Steven Wilson is? Whatever. Weet je, het zal me een rotzorg zijn.
 

 

 

 

 

 

   

 



 

 

 

 

 







Reacties
4 jaar geleden, toen ik in Huize Padua te Boekel verbleef, bracht Henriëtte een keer een CD speler mee én een aantal CD's. CD's die 'toevallig' in huis lagen alsof ik ze 'gisteren' nog gedraaid had. Waaronder "Ready An' Willing" van Whitesnake. Die heb ik daar grijs gedraaid. Samen met nog wat andere CD's (o.a "Soldier Of Fortune" van Thin Lizzy en "Clockwork Angels" van Rush) en muziek die Tiny had meegebracht (o.a. 'het superkwartet' van Styx en "The Mountain" van Haken) vormt dat de soundtrack van die tijd.
Toen dit nummer net voorbij kwam, kwam die rottijd (want zo zie ik dat: het was goed dat ik daar was maar het is en blijft een rottijd) weer helemaal naar boven. Best jammer van zo'n mooi nummer.



Reacties
"Positief blijven! Dan komt alles goed". Dat is wat positiviteitsgoeroe's je willen doen geloven. Nou, dan heb ik een nieuwtje voor je: het is een leugen!
Ik zie mezelf best als een positief iemand. Maar dat combineer ik met realisme, en dat zegt me: het komt niet meer goed. En zeker gecombineerd met "gewoon". "Gewoon positief blijven", "gewoon blijven ademen", bla bla bla. de realiteit is: je kan iets krijgen en vanaf dat moment is er niks meer gewoon.
 
Ik heb twee levens: eentje vóór 1 Juli 2013 en eentje daarna. En dat eerste leven is voorbij en zoals ik toen was komt nooit meer terug. En met die kennis moet ik zien te leven. Meestal gaat dat best goed. Soms iets minder. Momenteel iets minder. Maar: "ik klaag niet en ik juich niet, ik overleef". En soms moet er wat stoom af. En bij gebrek aan een bushokje wat ik kan slopen slinger ik de middelvinger van Lemmy de wereld maar weer eens in. En als muzikale illustratie deze muzikale kaarttruc.
Reacties (1)
Diverse linkjes
Oud weblog Millstreet Blues

Mijn Facebook pagina

Website Bon Scotch

3 Horns music Site van m'n broer Hans, componist, arrangeur, dirigent en muziekdocent

HBL Fotografie Hannie Berkers, schoonzus, fotografe

BLAST Blues Promotion