Hemispheres
Ik vind het fijn om door een museum te dwalen. Wat er te zien is maakt me niet zo gek veel uit, ik laat me graag verrassen. Dus toen ik laatst in Haarlem was liet ik me verrassen in "Teylers Museum". Ik was vooral gecharmeerd van de verzameling oude instrumenten die daar te zien is. Van de meeste spullen had ik geen idee wat het is en ik had geen zin om al die kaartjes te lezen. Maar ik vond het 'heel mooi spul' met al dat glimmend geslepen metaal. En die vindingrijkheid uit een nog niet zo heel lang vervlogen tijd toen elektriciteit nog niet of nét uitgevonden was! Daar kunnen wij in dit digitale tijdperk een voorbeeld aan nemen.
Maar dat ik van het meeste geen idee heb wat het is en ik ook geen zin heb om al die kaartjes te lezen kan wel eens tot rare situaties leiden. Bijvoorbeeld: op een gegeven moment stond ik te kijken naar een stel lange brede buizen toen ik me afvroeg "waarom staat dit eigenlijk op de gang?" Bleek dat het onderdeel van het verwarmingssysteem was. Dat moet er best komisch uitgezien hebben: zo'n man die met de handen op z'n rug op de gang naar een verzameling verwarmingsbuizen staat te staren.
Reacties
Vandaag 44 jaar geleden had ik mijn eerste repetitie met m'n eerste bandje "Explosion". Dat was nog niet op basgitaar.
 
Hoe zit dat?
 
Op een avond (volgens mij een week ervoor op 16 Februari) stonden Tiny en Piet-Hein bij mij op de stoep met de vraag of ik in hun bandje wilde komen spelen. Tiny en Piet-Hein zaten bij mij in de klas op de lagere school. Dat bandje bestond al een tijdje en heette "Explosion", ik ben zelfs een keer naar een optreden van ze geweest. Ik zat bij de fanfare. Voorzitter bij die fanfare was de vader van drummer Piet-Hein. Hij tipte ze om 'er een melodie-instrument bij te vragen'. Dat werd ik dus op m'n bugel. Tegelijkertijd ging ik gitaar leren spelen. Tiny leerde me 3 akkoorden (G, D en E-mineur. daar kun je al heel veel mee spelen) en verder prutste ik maar wat aan, onder andere met een schema met daarop maar liefst twaalf (12!) akkoorden met daaronder die vermaledijde septiem akkoorden. Daarna leerde ik de 'barré-greep'. Geniaal! Één greep waarmee je een praktisch oneindig aantal akkoorden kan pakken. Wel moeilijk want ik heb 'm nooit perfect onder de knie gekregen.
 
Maar goed, 23 Februari 1973 had ik m'n eerste bandrepetitie. Ik was zwaar onder de indruk van de muur vol met boxen. Pas later kwam ik erachter dat dat allemaal grote met metaalverf beschilderde kisten waren met daarin één uit een oude radio gesloopte speaker. Die radio's dienden als versterker.
De muziek die Explosion in 1973/74 speelde zou ik tegenwoordig kenmerken als 'jongerenkoren-muziek'. Zo speelden we bijvoorbeeld het uit "Jesus Christ Superstar" afkomstige "I Don't Know How To Love Him" en "Blowing In The Wind" van Bob Dylan al wist ik toen nog niet wie Bob Dylan was. 
Met Explosion heb ik twee keer opgetreden, in de kerk. Niet zo gek met die 'jongerenkoren-muziek' van ons en een pastoor van de parochie waartoe wij allemaal behoorden die overal voor in was (al zal hij vast niet de tekst van "The Dangerous Home" bestudeerd hebben want dat was "The Ballad Of Dwight Fry" van Alice Cooper; alhoewel....), en bovendien was dat toen de tijdgeest. 
Uiteindelijk belandden we met vervolg-band "Back Out" in de metal maar de weg daarnaar toe heeft veel verschillende soorten muziek gekend.  Van hele brave 'jongerenkoren-muziek' in de kerk naar heavy metal met rook en vuur toen we stopten in 1986.  Waar is het toch misgegaan?
 
Afijn, dat 'Explosion-avontuur' duurde een tijdje tot zangeres Ineke aankondigde de groep te willen verlaten om bij het nieuw op te richten jongerenkoor ("Harmony", generatiegenoten van mij uit Heeze kennen het nog wel) te gaan. De gebroeders van Heeswijk vertrokken ook (of waren al vertrokken, dat weet ik niet meer) en zo waren we nog met z'n drieën over en besloten we wat anders te gaan doen. Een bassist hadden we nog niet en ik speelde al een beetje gitaar dus als variant op 'ga jij maar in de goal staan' ging ik bas spelen. Alleen had ik geen basgitaar. Wat nu? OK, wat is een basgitaar? Een basgitaar is een gitaar met 4 snaren (toen nog wel) waarmee je lage noten kan spelen. Dus namen we een akoestische gitaar, haalden daar de 2 hoogste snaren vanaf en voilá: daar was m'n basgitaar! Het eerste nummer waarop ik 'basgitaar' speelde was "My Generation" van "The Who" (al baseerden wij ons dan op een cover door "The Sweet"). Die baspartij had maar twee verschillende noten (die tussenriffjes en solo liet ik maar weg), dat lukte! Toen kwam het volgende nummer. Een eigen(!) nummer getiteld "Trail Of Eternal Life". De baspartij daarvan was een stuk moeilijker want die had drie (3!) verschillende noten. Paniek! Maar goed, dat lukte ook dus werd het wel eens tijd voor een echte basgitaar. Ik mocht wat centjes bijverdienen in de fabriek van (daar issie weer!) de vader van Piet-Hein en in 1975 kon ik voor 195 gulden mijn eerste basgitaaar kopen (bij Musica in de Hooghuisstraat te Eindhoven). Ook moesten we een nieuwe naam hebben. Dat werd - met een korte omweg via "Earwings" (Dat had niks met The Golden Earring te maken maar des te meer met Alice Cooper, een van onze helden) - "Giant Hogweed" (genoemd naar een nummer van Genesis, ook helden van ons). En via "Black Out" werd dat "Back Out" (ergens eind jaren '70).
 
Voor mij is dit allemaal 44 jaar geleden begonnen. Die beslissing van de week ervoor om ja te zeggen is de beste beslissing uit mijn leven. En nu ben ik al weer een jaar bandloos. Dat was een van de moeilijkste beslissingen uit mijn leven maar ook de op één na beste want het gaf me zóveel meer rust in mijn hoofd.
Reacties

Opgericht door DIO muzikanten van het eerste uur, Campbell, Appice & Bain, om RJD te eren. Maar toch de verleiding niet kunnen weerstaan om met eigen werk te komen. Dan denk je "Dat kan toch niks worden" maar met een soortgelijk project Black Star Riders is er al een voorbeeld van dat het wel degelijk kan werken. En inderdaad, deze eerste plaat is er eentje om in te lijsten. OK, zanger Andrew Freeman is geen RJD en het niveau van de eerste twee DIO platen wordt niet geëvenaard maar de DIO platen die daarna kwamen worden wat mij betreft ruimschoots overtroffen. 
Inmiddels is deze bezetting al niet meer actief want Jimmy Bain is inmiddels RJD achterna, wat jammer is want het baswerk van Bain is wat mij betreft een van de pluspunten.
 
Daarom - mede als eerbetoon aan Jimmy Bain - "I Am Revolution":



 
Gerard's lijstje t.t.v. deze momentopname:

 

 

 

 

 

   

 



 

 

 

 

 








Reacties

Tja, "Return To Ommadawn" (RTO): ik verwachtte er vrij weinig van. Ik had in eerste instantie net zoiets als ik in 2012 met "Thick As A Brick 2" (TAAB2) van Ian Anderson had: Als je een plaat uitbrengt die refereert aan een oud legendarisch album ga je toch vergelijken - ikke wel tenminste. En dan denk ik: "Waarom?" Eigenlijk was ik helemaal niet van plan om er aandacht aan te besteden. Maar ja, toch blij dat ik het toch gedaan heb.
 
RTO en TAAB2 zijn allebei mooie platen die allebei niet kunnen tippen aan het origineel (en niet aan de tijd waarin ik ze ontdekte, dat ook). Er is echter één groot verschil. TAAB2 doet me verder weinig en RTO juist wel want ik vind 'm prachtig. Er is nog een verschil: Ian Anderson heeft de sound en sfeer naar 2012 gehaald (niet alleen de sound trouwens want de papieren krant werd een on-line krant) terwijl Mike Oldfield qua sound en sfeer best dicht bij het origineel uit 1975 gebleven is. Een overeenkomst tussen TAAB2 en RTO is trouwens dat als beide als op zichzelf staande albums uitgebracht waren, ik ze waarschijnlijk helemaal nooit geluisterd zou hebben - daar ben ik heel reëel in, want mijn interesse voor wat beide heren tegenwoordig uitspoken is niet meer zo heel groot.
 
Gerard's lijstje t.t.v. deze momentopname:

 

 

 

 

 

   

 



 

 

 

 

 







Reacties
In een spotje op TV komen steeds die bekende noten van "For What It's Worth" voorbij. Daarom deze band, die als één van de pijlers van het latere CSN(&Y) kan worden gezien, er weer eens bij gepakt. Mooie muziek, vooral deze. Ja, "Learning To Fly" is ook heel mooi maar ik hou meer van de stem van Stills dan van Young. Bovendien veel lekkerder gitaarwerk op deze (én minder violen)

Reacties
Vandaag is het 44 jaar geleden dat Tiny en Piet-Hein bij mij op de stoep stonden met de vraag of ik in hun bandje wilde komen spelen.
Ik zei nee. Maar ik kreeg vrijwel meteen spijt en (naar schatting) binnen het uur hing ik al weer aan de telefoon met de vraag of die vacature nog open stond (al zal ik dat vast niet op dié manier gevraagd hebben). Het antwoord was ja.
En zo is het begonnen. Het was de beste beslissing uit mijn leven.
 
Maar hoe kwamen ze bij mij terecht?
 
Tiny en Piet-Hein zaten bij mij in de klas op de lagere school. Die richtten na de lagere school met nog wat mensen een bandje op en noemden dat "Explosion". Dat bandje heb ik ook nog wel eens keer zien optreden.
Ik zat sinds 1969 bij de fanfare en daar speelde ik bugel. Voorzitter bij die fanfare was de vader van Explosion-drummer Piet-Hein. Hij tipte ze om 'er een melodie-instrument bij te vragen'. Nou, dat werd ik dus op m'n bugel.
 
En zo had ik op 23 Februari 1973 op 13 jarige leeftijd mijn eerste band-repetitie. Daarover volgende week meer. De vroegste band-foto die ik heb is deze uit het schooljaar 75/76 op een reünie van onze zesde klas van 70/71. Hier ben ik dus 16 en heb ik al mijn eerste basgitaar. Ook over die overgang volgende week meer.
Reacties
Net kwam dit nummer voorbij en ik moest denken aan mijn tijd in Huize Padua, ruwweg van Augustus 2013 to April 2014. Helemaal vrijwillig zat ik daar niet want de lichamelijke aspecten van mijn revalidatie daar hadden makkelijk poliklinisch gekund.
Niet dat ik daar opgesloten zat - ik mocht vrij in en uit lopen - maar ik werd wel constant in de gaten gehouden. Het is goed voor mij geweest maar ik vond het een vreselijke tijd. 
Een keer was Tiny (van Back Out en alles wat daaraan vooraf ging) op bezoek en vroeg of ik soms behoefte had aan muziek. Goh, hoe kwam ie daar nou op? Afijn, een tijdje later had hij een stapeltje CD's bij met o.a een kwartet Styx. Mensen die mij kennen en bekend zijn met Styx zullen wel kunnen raden welk kwartet dat was. Deze zat er in ieder geval ook bij. Misschien een beetje melodramatisch om die link te leggen. Sorry daarvoor.



Reacties

Ik heb de neiging om - als ik met muziek op m'n oortjes rondloop - met de muziek mee te blèren. Soms komt dat grappig over maar bij dit nummer was het niet echt handig. Niet echt? of écht niet?

Reacties

Nee, dit is voor mij niet dé favoriet maar wel één van dé. Maar volgens mij is het wel hun belangrijkste album want zonder deze plaat zouden die andere favorieten er waarschijnlijk nooit gekomen zijn.
 
Na het - niet meer dan redelijke - succes van "Fly By Night" was "Caress Of Steel" een behoorlijke tegenvaller. Ze kregen nog één kans. Maar met 2112 kwamen ze met net dát waar de platenmaatschappij niét om gevraagd had, namelijk een epic van een hele plaatkant. Maar het werd een onverwacht succes. Dat is maar goed ook want zonder dat succes zouden andere favorieten er in hun vorm niet gekomen zijn.
 
OK, niet dé favoriet - dat is "Hemispheres" - maar wel een prachtplaat met daarop behalve het titelnummer ook andere favorieten zoals "A Passage To Bangkok" en "Something For Nothing" en de prachtige ballad "Tears"
Reacties


Een hele tijd geleden had ik het over waar ik 40 jaar geleden als beginnend muzikant over droomde. Dat ik destijds droomde van optreden op Pinkpop maar dat dat niet gelukt is, dat dat meer iets was voor zo iemand als Paul McCartney, maar dat die dan weer niet op Eurosjopper in Lierop heeft gespeeld maar ik wel. Op mijn 52e verjaardag nog wel. Nou valt mijn verjaardag samen met die van...jazeker...Paul McCartney. Dan heb ik een nieuwtje voor jullie: Op 18 Juni 2011 op Eurosjopper dat was ik helemaal niet maar Sir Paul. En afgelopen Pinkpop, dat was ik. Viel nog vies tegen om linkshandig basgitaar te leren spelen. 


Reacties
Diverse linkjes
Oud weblog Millstreet Blues

Mijn Facebook pagina

Website Bon Scotch

3 Horns music Site van m'n broer Hans, componist, arrangeur, dirigent en muziekdocent

HBL Fotografie Hannie Berkers, schoonzus, fotografe

BLAST Blues Promotion