Hemispheres
Nu ik toch bezig ben...
Gisteren een wandeling door de jeugd van ons pap, vandaag door zijn eindstation en door mijn eigen jeugd, beginnend in de Herbertusbossen in de buurt van Kasteel Heeze.
Ongeveer 2 jaar geleden hebben we zijn as daar uitgestrooid. Volgens mij mag dat helemaal niet maar we deden maar net of we gek waren. Bovendien, dé persoon aan wie we dat soort dingen plachten te vragen zat in die urn.
Hier was dat ongeveer:
Toen ik nog in Heeze woonde en vooral in mijn jeugd kwam ik er vaak. Van daaruit ben je in een vloek en een zucht op de Strabrechtse Heide met op de rand daarvan "de Schietberg" dat ik vooral ken van deze regel uit het Heezerse volkslied "Heeze Parel Van Brabant":
 
...bij de Rieloop of bij de Schietberg mij nimmer heb verveeld...
 
Nou, ik kwam er dan wel vaak maar ik heb me er ook heel vaak verveeld. Laat ik het zo zeggen: Ik kwam er destijds meestal niet voor de rust en de mooie natuur, dat is pas van de laatste paar jaar.
 
Van daaruit ben je langs de rand van de Strabrechtse Heide in een mum van tijd op Strabrecht. Dat is vlakbij de straat waar ik tussen 1968 en 1986 gewoond heb (gemarkeerd op het kaartje) en waar ik dus opgroeide.

Er is veel veranderd, zeker langs de weg van de heide naar Strabrecht. Laat ik het zo zeggen: het gemiddelde inkomen is in die tijd zo te zien daar niet bepaald gedaald.

Van daaruit was ik via de Boschlaan (Kasteel Heeze) weer vrij snel bij m'n vertrekpunt. Altijd mooi, dat kasteel al is het pand dat ernaast - maar binnen de slotgracht - ligt zeker zo mooi met dat ophaalbruggetje. Orgineel is dat de tuinmans- of rentmeesterwoning trouwens. 
En als bonus heb je daar het mooiste uitkijkje op de "Aa" die iets verderop overgaat in de "Kleine Dommel" (waar de "Groote -" en "Sterkselse Aa" samenvloeien). Als het zo zou zijn dat bij iedereen een water als rode draad door zijn of haar leven loopt dan zou dat voor mij die "Aa" zijn. Dat of die "Rieloop" (op kaarten wordt dat steevast "Reeloop" genoemd) uit het liedje. Maar goed, ik had het over die "Aa" en hier ligt die er op z'n mooist bij:

Reacties
Vandaag door ons pap z'n jeugd gewandeld. Tenminste, zo kan ik een wandeling naar  de - gedeeltelijk gereconstrueerde - resten van onderduikerskamp "Dennenlust" wel noemen. Van December 1943 tot de bevrijding in September 1944 was er in de Lieropse bossen een onderduikerskamp. Ons pap was toen 16 en woonde er vlakbij. Ze wisten wel dat er 'in de bossen onderduikers zaten' maar het 'hoe, wat en waar' wisten ze niet. Sterker nog, volgens ons pap kon je dat maar beter niet weten. Ome Jan (één van de drie, die van van Seggelen namelijk) zal het waarschijnlijk wel geweten hebben want 'die zat in het verzet'. Ome Jan was dan ook wat ouder, hoe oud weet ik niet maar ik schat ergens voor in de twintig.
 
In dat onderduikerskamp zaten in eerste instantie alleen mannen die zo wilden ontsnappen aan de "Arbeidseinsatz" maar van lieverlee werden er ook geallieerde piloten ondergebracht. Gedurende de tijd dat het kamp er was ontwikkelde de groep zich tot een heuse partizanengroep (nee, niet die van die serie met Huub Stapel van enkele jaren terug, dat was wel een soortgelijk verhaal maar dan in Noord-Limburg). Bij een van de acties van die partizanengroep kwam een Amerikaanse piloot "Frank Doucette" om het leven. Hij ligt in Lierop begraven, er is een "Frank Doucette monument" en er is een "Frank Doucette straat" en elk jaar wordt hij in Lierop herdacht. Ik vindt dat mooi.
 
Na de oorlog kwamen ze er wel eens maar het kamp is later afgebrand en een aantal jaren geleden gedeeltelijk gereconstrueerd.
Reacties (1)

In 2011 liet ik me overhalen om mee te gaan naar een concert van Iced Earth in De Pul te Uden. Als voorbereiding luisterde ik het album "Dystopia". Laat ik het zo zeggen: het concert sprak me meer aan dan de plaat.
Toen - een paar weken geleden - las ik iets over een nieuw album van de band en besloot het te gaan zoeken. Toen kwam ik erachter dat het alleen het vrijgeven van het artwork van dit nieuwe album betrof. De plaat komt later dit jaar pas uit. Maar zo kwam ik er dus achter dat er in 2014 al en plaat uitgekomen is die ik blijkbaar gemist had. Dat is "Plagues Of Babylon". En deze bevalt me een stuk beter dan "Dystopia". Waarom weet ik ook niet. Feit is dat ik er behoorlijk verslaafd aan begin te raken. Het klinkt nogal naar Iron Maiden maar dan zonder de 'metaalmoeheid' van Maiden, agressiever, strakker en betere zang ook. Op "Dystopia" vielen me verder de screams nog op die klonken als het jonge neefje van Rob Halford. Dat is op deze plaat minder.
Het eerste nummer - tevens titelnummer - is gelijk ook mijn favoriet  al is "The End?" ook wel OK maar daar liggen de referenties naar Iron Maiden er wat te dik bovenop.

 
En toen was er 'ineens' (jahaa...ze zijn er al langer, dit is al hun derde plaat maar ik ontdek ze nu pas) Soen (geen idee hoe je dat uitspreekt). Progressieve metal die in de verte wel wat van Opeth weg heeft (zeker die stem) alleen wat eenvormiger met heel weinig toetsen . Voorlopig vind ik Paragon het mooiste nummer. 


 
Gerard's lijstje t.t.v. deze momentopname:

 

 

 

 

 

   

 



 

 

 

 

 








Reacties

"Het is hier alle dagen moederdag", dat zei je elk jaar. Dit is al weer de 21e moederdag dat we je dat niet meer horen zeggen.
Eerlijk gezegd heb ik tegenwoordig meer aandacht voor moederdag dan toen je nog leefde.
Reacties
1983. Ik studeer in Eindhoven en Fried in Nijmegen. Het is Zondag en ik ben aan het blokken voor een aantal tentamens. Het wil niet vlotten en ik besluit een time-out te nemen. Wat te doen? Ik spreek met Fried af om hem met een bezoek te komen vereren op z'n studentenkamer in Nijmegen. Die had ik immers nog niet gezien.
Maandagochtend neem ik het Renaultje 4 en rijd - met een korte tussenstop bij Tante Lies en Ome Toon in Milheeze - op m'n gemakske naar Nijmegen.
Daar aangekomen vind ik vrij vlot Fried's kamer en we gaan de stad in. We spreken af dat we die avond 'iets cultureels' zullen gaan doen. Maar wat?
We zien posters hangen. Het blijkt dat Mike Oldfield die avond op zal treden in "De Vereeniging". Dat gaat het worden. 
Het is de tijd van het album "Crises" met daarop o.a. de hits "Moonlight Shadow" en "Shadow On The Wall". Het wordt een gedenkwaardige avond. Naast genoemde hits wordt ook het 20 minuten durende titelnummer plus grote gedeeltes van Tubular Bells gespeeld. Oldfield heeft een goeie band bij met o.a. op drums ene Simon Philips die ik kende als begeleider van diverse jazzrock muzikanten zoals Jeff Beck maar ook van de eerste LP van The Michael Schenker Group.
Als ik Crises op zet denk ik weer aan die Maandagavond in Nijmegen in 1983 (dankzij internet weet ik nu dat dat 13 Juni was): https://en.wikipedia.org/wiki/Crises_Tour
Reacties
 
In 1974 ging ik - toen nog met m'n bugel - in mijn eerste bandje "Explosion" spelen. Maar die gitaren, dat sprak me wel aan. Mijn zus zat toen op gitaarles bij Jan Martens (o.a. schrijver van "Heeze Parel van Brabant", vele (oud-)Heezenaren zullen hem nog wel kennen). Maar het verloor haar interesse dus die gitaar stond daar maar.
"Of ik die over mocht kopen" was mijn vraag. "Je mag 'm gratis hebben" was het antwoord. Bedankt Ied, ik heb 'm nog steeds al speel ik er al jaren niet meer op.
 
Maar toen ik een paar jaar geleden op Moulin Blues was kwam ik z'n evenbeeld tegen: http://hemispheres.nu/content/2012/05/Moulin-Blues
Goed, ik leerde van Tiny een paar akkoorden en leerde er mezelf nog een paar bij. Een levenslange liefde was geboren.
Er volgden de nodige andere (bas-)gitaren maar deze (uit de fabriek van Smeulders aan Ginderover te Heeze, tegenwoordig zit daar Smeulders Interieurprojecten, ze hebben daar ook nog een tijdje klokken gemaakt) blijft speciaal. 

Maar goed, toen werd het 2013 en werd alles anders. Bij Huize Padua vertelde ik aan Alexandra (de fysiotherapeute) dat ik gitaar speelde. Ze zei dat dat een goeie oefening was voor mijn motoriek. Dat vertelde ik weer tegen Henriëtte. Niet lang daarna bracht ze m'n gitaar mee. Al snel merkte ik dat ik bijna geen akkoorden meer kon pakken. Dat was niet leuk. Maar goed, met heel veel moeite kreeg ik er "Dust In The Wind" uitgeperst. Dat heb ik nog met heel veel moeite proberen te spelen voor Alexandra. Het lukte nauwelijks maar ik beloofde dat ik zou blijven oefenenen..."dan speel ik "Dust In The Wind" voor je". Het is me niet gelukt.
Vrijdags liep daar altijd een activiteiten begeleidster (naam ben ik even kwijt, iets met heel veel a's iig) rond en die - jawel, toeval bestaat niet! - speelde ook gitaar. Regelmatig hoorde ik haar in de woonkamer spelen en zingen, dat klonk best goed. Dat ik ook gitaar speelde en daar moeite mee had had ze vrij snel in de gaten en ze wilde me wel helpen. We spraken af om wekelijks samen te oefenen. Ik heb ook nog voor haar proberen te spelen. Ze herkende het als "Dust In The Wind", dat is al vast iets, maar helaas, het lukt niet meer. Je kan je misschien voorstellen dat met gebrekkige motoriek gitaar spelen héél ingewikkeld is. 

Toen ik eenmaal bij Blixembosch in behandeling was heb ik daar ook nog muziektherapie gehad. In die tijd kreeg ik ook de kans om twee korte reünie optredens met Back Out te doen. Dat lukte al moest ik bij de toch niet heel ingewikkelde baspartijen behoorlijk smokkelen. Maar - met de instelling "liever de helft van de noten spelen maar wél allemaal op de goeie plaats" was het toch strak. Maar het zette me ook weer "op aarde". Het besef dat in een band spelen geen haalbare kaart meer is drong steeds verder door.
 
Maar ik had bij Bon Scotch ooit aangegeven dat ik met het optreden op de 50e verjaardag van Mark weer mee zou spelen en, ondanks het feit dat ik in Februari 2016 aangegeven had definitief te stoppen, polste ik de mannen of dat alsnog mocht. Dat mocht. Ook Mark vond het goed. Dat was in November 2016. 4 nummers heb ik meegedaan, zo veel mogelijk vereenvoudigd, weer met dezelfde instelling maar met wel alle noten op de goeie plaats.
Pas toen ik het podium af kwam (zeg maar gerust: er bijna vanaf donderde) drong het besef door dat "dit het was".  Sindsdien raak ik geen gitaar meer aan maar de liefde blijft.
 








Reacties
 
"Ja zo'n  reisje naar Berlijn lijn lijn" (sorry, heel flauw woordgrapje). Dit was mijn tweede keer. De vorige keer was het Februari en vroor het dat het kraakte, liep ik in winterjas en met een muts op, nu was het lente zij het wel een behoorlijk frisse lente. Maar het scheelde toch gauw 20 graden.
Op de een of andere manier vond ik dat winterweer wel bij Berlijn passen. Tja, naar Berlijn ga je niet (ik niet tenminste) om vrolijk te worden. Je loopt er door de historie maar anders dan in bijvoorbeeld Rome vind ik het hier veel tastbaarder. Wat er in Rome is gebeurd is zo'n 2000 jaar geleden en ver van mijn bed maar de geschiedenis van alles wat met De Muur te maken heeft is voor mij concreet, ik heb het zelf min of meer bewust meegemaakt en het moment van het vallen van die muur staat in mijn geheugen gegrift. En de historie van daarvoor - met name de Nazi-tijd en WOII - is dan wel wat langer geleden maar toch ook tastbaar.
 
Een van de dingen die er deze keer uitsprongen was "Die Gedächtniskirche" (of wat daarvan over is). Juist dat men de ruïne heeft laten staan (inclusief weggeschoten torenspits) vind ik zó bijzonder, te meer omdat de nieuwe Gedächtnisskirche (waarvoor de eerste steen gelegd werd in mijn geboortejaar 1959) er pal naast staat . De vorige keer kon ik die toren niet zien omdat er vanwege werkzaamheden schermen omheen hingen, nu gelukkig wel
 
Een ander 'hoogtepunt' (nou ja, die quotes staan er ook niet toevallig) was "Die Mauer Gedenkstätte" aan de Bernauerstraße. De woorden "beklemmend" en "troosteloos" waren de eerste die in me opkwamen. 

Er hangen daar foto's van omgekomenen met geboortedatum en datum van overlijden. Veel mensen van - hadden ze nog geleefd - mijn leeftijd. Ook mensen die een half jaar voor het vallen van de muur nog zijn neergeschoten bij een vluchtpoging. Hoe wrang...
 
Maar het meest indrukwekkend vond ik het volgende:
Waar nu de resten van de muur staan stonden vroeger huizen, precies op die grens, in die zin dat de huizen zich in Oost-Berlijn bevonden maar de stoep waarop de ramen uitkeken al West-Berlijns grondgebied was. Daardoor werden vanuit die huizen verschillende vluchtpogingen van oost naar west ondernomen. Daar worden ook filmpjes van vertoond: je ziet mensen aan touwen uit ramen hangen, uit ramen springen en opgevangen worden. Er is één beeld bij dat ik niet kwijtraak: een grijsharige vrouw die uit een raam springt. Toen ik dat stond te kijken stond ik naast een Amerikaanse toeriste die bij élk beeld met haar hoofd schudde. Bij dit beeld van die oude vrouw die uit een raam springt keken we elkaar aan en toen kreeg ik het even moeilijk. Schokkend!
Maar de SED (Sozialistische Einheidspartei Deutschlands) vond dat dat zo niet langer kon en besloot de woningen te ontruimen en te 'vermauren'. Complete gezinnen werden uit hun huizen gezet en de ramen werden dicht gemetseld. Uiteindelijk zijn die huizen afgebroken en vervangen door verse stukken muur. 

Totale waanzin!

Ik ben er erg van onder de indruk en ik kan die beelden maar niet kwijtraken. Daar helpen de beelden van vrolijk beschilderde muurresten die ik daarna opdeed aan de "East side gallery" ook niet tegen.
 
 


Reacties
Bijna 4 jaar geleden, in een Tilburgs ziekenhuis, werd ik overvallen door gedachten in de trant van: "nou is het klaar".
Maar ik kreeg geen gelijk. Ik heb wel te maken met enige beperkingen maar ik probeer daarmee te leven.
 
Gisteren nam ik in  Deurne de trein richtingVenlo en een dikke 6 uur later stapte ik uit in das Hauptbahnhof von Berlin. Dat ik dát weer/nog kan (en dúrf, en dus ook dóe), dat is mijn vrijheid.
Reacties

Gisteren Saga gezien in de Pul te Uden. Ik leerde ze eind jaren 70/begin jaren 80 kennen middels de LP verzameling van Antonie Deelen. Daarna kocht ik "Worlds Apart" uit 1981 en "Heads Or Tales" uit 1983 zelf. Maar bij "Behaviour" uit 1985 begon ik mijn interesse te verliezen. Wat een afknapper vond ik dat! Nog steeds eigenlijk.
 
Ik zag ze voor het eerst in 1983 tijdens hun "Heads Or Tales" tour, samen met Antonie en Jos (in Sittard). Ik vond het geweldig!
Later - in 2012 - kwam ik ze weer tegen op die rots aan de Loreley. 
Dit was dus de derde keer en het was tevens de laatste want het heet "The Final Chapter Tour". Ach ja, dit hoort een beetje bij de huidige fase in mijn leven en - eerlijk gezegd - écht rouwig kan ik er niet om zijn. Want op een gegeven moment was hun 'Happy Prog' formule wel uitgewerkt, hoe goed het ook gespeeld (het gitaarwerk van Ian Crichton is nog steeds om door een ringetje te halen en herkenbaar) en opgenomen is.
 
Maar er waren daarna nog wel degelijk hoogtepunten. Bij die eerste LP's dacht ik regelmatig: "Wat is dat toch met die Chapters? Die moet ik eens in volorde op een bandje zetten", maar het kwam er niet van. En sinds 2005 hoeft het ook niet meer want ze deden het zelf. Een hoogtepunt. Maar wel tekenend dat ik het eerste gedeelte (de eerste 8 chapters) aanmerkelijk sterker vind dan het tweede gedeelte, al is chapter 10 "Not This Way" uit 1989 dan wel weer een favoriet van mij. Het grijpt me elke keer weer aan.

 
Maar Michael Sadler gaf er de brui aan en keerde ook weer terug, wat ertoe leidde dat de twee laatste platen (2012 en 2014) sterker waren dan al het andere werk sinds 1985.
 
OK, het concert: Het was druk (dat was te verwachten; voor het eerst zag ik een rij staan bij De Pul) en het was een goed optreden: degelijk en weinig spectaculair met het accent op de vroege nummers die luidkeels werden meegezongen. Leuk moment: De drummer begon met een intro dat deed denken aan dat van "Don't Be Late", een publiekslieveling blijkbaar, het publiek begon het te scanderen maar het bleek een heel ander nummer te zijn. Die blik van Ian Sadler (a penny for your thoughts Ian), "really...".
 
Dit was dus de derde keer en tevens de laatste en ik ben blij dat ik erbij was maar als dit niet de afscheidstournee was geweest zou het tóch de laatste zijn geweest voor mij. Het is prima zo.
Reacties

Vandaag was ik in het museum Boymans van Beuningen in Rotterdam. Daar is heel veel te zien. Ook schilderijen. Heel veel schilderijen, waaronder dit schilderij van Jan Gossaert uit ongeveer 1520.

Het heet "De Metamorfose van Hermaphroditus en Salmacis". Ja, ik denk dan meteen aan "The Fountain Of Salmacis" van "Nursery Cryme" van Genesis uit 1971. 
 

Er is daar ook een tentoonstelling over surrealisme. Een leek als ik denkt dan in eerste instantie vooral aan Salvador Dali. En inderdaad er hangt ook werk van Dali, waaronder dit schilderij. En laat dit schilderij mij nou aan de hoes van "Nursery Cryme" doen denken. Ben ik de enige die dat erin ziet?


Reacties
Diverse linkjes
Oud weblog Millstreet Blues

Mijn Facebook pagina

Website Bon Scotch

3 Horns music Site van m'n broer Hans, componist, arrangeur, dirigent en muziekdocent

HBL Fotografie Hannie Berkers, schoonzus, fotografe

BLAST Blues Promotion