Vanmiddag was ik bij "Parkdans" in het Parktheater in Eindhoven. Hoe ik daar nou weer verzeild raakte, daar gaat het nou even niet om. Ik zag daar een jeugdvoorstelling van de FHK dansacademie die me erg aansprak. Ik weet niet of het 't verhaal van de voorstelling was maar dit is wat ik erin zag:

Een groep meiden in grijze jurkjes danst keurig allemaal hetzelfde. Er rondom heen en soms ertussendoor danst een meisje in het rood. Ze probeert aansluiting te vinden maar niemand wil met haar dansen. Toch geeft ze niet op.

Na een tijd begint de groep op het meisje in het rood te reageren. En het lijkt of door de rode kleur van dat meisje de meisjes in het grijs zelf meer kleur krijgen. Pas dan valt op dat al die meisjes naast het grijs allerlei accenten hebben in verschillende kleuren bijvoorbeeld een felgekleurde ceintuur. 

Steeds meer worden er kleuren ontdekt bij de meisjes die eerst allemaal in hetzelfde grijs gekleed leken. Uiteindelijk wordt het een heel kleurrijk geheel zonder dat het gemeenschappelijke verloren gaat.

Wat ik eruit haal: Voor de kleur in je leven moet je zelf zorgen maar je moet het kunnen en willen zien. En soms heb je iemand nodig die je helpt om het te ontdekken. 

Zo noemde ons Mam het bij ons vaak, een "huishouden van Jan Steen". Of het dat ook daadwerkelijk ook was laat ik even in het midden. Ik vond het wel meevallen eigenlijk maar dat zegt waarschijnlijk meer over mezelf. Maar goed, scènes uit een huishouden van Jan Steen dus.....

Wij woonden sinds 1968 (ik was toen 8) in een rijtjeshuis in een nieuwbouwwijk (De Engelse Tuin in Heeze). Wij woonden daar met ons Pap en Mam en 6 kinderen, niet echt ruim behuisd dus, maar we wisten niet beter. Bij ons in de straat woonden heel veel van die gezinnen met jonge kinderen net als wij en bij ons was het (zoals bij alle die gezinnen in de straat) een zoete inval. Daar kwam nog bij dat wij een van de weinige gezinnen in de straat waren met telefoon dus de halve straat kwam bij ons bellen, al kun je je dat nu nog nauwelijks voorstellen.  En dan had ons Pap z'n ook nog verzekeringskantoor aan huis had, dus je begrijpt wel dat het bij ons nooit echt rustug was.

Daar kwam dan nog eens bij dat wij allemaal muziek maakten, en was er niet iemand aan het oefenen dan stond er toch wel ergens een van die muziek installaties te loeien. Om het allemaal nog erger te maken waren de drie zonen van de buren ook nog eens muzikaal en ook daar klonk altijd muziek. En dat ging dus heel vaak met de ramen open. Ik kan me nog wel herinneren dat ik een keer op zolder met het dakraam open stond te repeteren en dat bij de buren André ook op zolder aan het repeteren was met het dakraam open. Dus ontspon zich iets wat we tegenwoordig een "battle" zouden noemen: tegen elkaar op toeteren door onze dakramen, hartstikke leuk vonden we dat. Of de rest van de straat het ook leuk vond weet ik niet maar klachten heb ik nooit gehoord. En zo hoorde ik een keer uit de slaapkamer van André ineens keihard klassieke muziek klinken, dus daar ging ik tegenin met mijn muziek, ik heb geen idee eer welke muziek dat was maar het zou zomaar kunnen dat dat iets van Deep Purple of Genesis was. Ook leuk, alleen was het kantoor van ons Pap daar precies tussenin, dat was dan weer minder leuk.

Ons Mam was wel nogal erg van het opruimen maar met 6 kinderen, die dan ook nog eens allerlei vriendjes en vriendinnetjes meebrachten, is dat eigenlijk bij voorbaat een kansloze missie. Maar haar humeur leed daar absoluut niet onder, ik denk wel eens dat Urbanus zijn lied "als moeder zong" speciaal voor haar geschreven heeft. Ik kan me niet anders herinneren dat ze de hele dag met de radio aan het meezingen was. Daar hebben wij dat waarschijnlijk ook van, wij zitten ook altijd met de muziek mee te neuriën, te zingen, te fluiten of te tikken. Wat dat fluiten betreft is trouwens onze Guus wel koploper. Ik ken niemand die zóveel fluit als hij. Als er iemand thuis kwam van het stappen dan hoorden we eerst een poort, dan de deur van de schuur, dan voetstappen en vervolgens de achterdeur. Maar als onze Guus thuis kwam hoorden we éérst gefluit en daarna pas al het andere. 

Verder gebruikten we alles waar maar geluid uit kwam: keukengerie, de keukentrap, de bank, de meubels, soms zelfs het achterste van ons Mam. Of je bord en het bestek voordat we gingen eten, al gingen sommigen daarmee door tíjdens het eten, waarop ons Mam dan altijd zei dat je eten om op te eten en niet om mee te spelen was. En dat probeerde ze dan op een moppertoontje te zeggen, wat meestal mislukte trouwens. 

Kortom, in Huize Berkers was altijd wat te doen maar of het nou een huishouden van Jan Steen was? Ik weet alleen dat ik er een heerlijke tijd heb gehad en dat is het enige wat telt.

Ik ben al 53 jaar op reis

Ontmoet veel mensen

Sommigen blijvers

Sommigen passanten

De tijd leert

Of je passeert of blijft

Maar passant of blijver

Je bent uniek

Jouw plekje blijft altijd vrij

Ik heb plaats genoeg

Ik heb er weer een "adresje" bij en het heet De Nieuwe Nor en het staat in Heerlen. Het is maar een minuut of 10 verder rijden dan bijvoorbeeld De Pul. Van alle zaaltjes die ik tot nu toe ken is het de kleinste, net iets kleiner dan Nirwana in Lierop en de Comeet in Someren, maar zeker zo leuk. Groot voordeel is dat je van tevoren en tussendoor op je gemak kan gaan zitten uitrusten op een van de lounge banken in het café.

Gisteren zag ik daar iLL en Jolly.

Alice heeft gelijk: iLL zijn een stelletje lefgozers maar dan van het leuke soort. De toetsenbassist (de baspartijen komen uit een keyboard) trakteerde ons al in het tweede nummer op zijn variatie van een T-shirt zonder mouwen, namelijk op mouwen zonder T-shirt. En de zanger/gitarist had z'n microfoon zo laag gezet dat hij steeds moest bukken om te kunnen zingen. Likt me niet makkelijk maar het zag er wel leuk uit.

Muzikaal werden we een klein uur getrakteerd op de ene na de ander moddervette rif. Met afstand het vetste en smerigste gitaargeluid wat ik de laatste tijd gehoord heb. Oftewel, vette shit! Af en toe was er ook wel een rustpuntje en speelde de toetsenbassist een rustig stukje piano of orgel maar het grootste gedeelte bestond uit beuken, en ik vond het heerlijk.

Daarna was Jolly aan de beurt. Ik heb van tevoren het album een paar keer gedraaid en wist dat ik een mix kon verwachten van heftig gitaargeweld en dromerige, iets meer keyboard georiënteerde stukken en dat allemaal overgoten met net niet té veel galm. En dat kreeg ik dus ook.  De meer keyboard georiënteerde zijn voorlopig bij mij favoriet met "Joy" als voorlopige topper maar dat kan zomaar nog veranderen. Nog even een speciaal woordje over de bassist, die is namelijk geweldig. Qua sound en stijl wel enigszins vergelijkbaar met Mariusz Duda van Riverside maar dan explosiever. Overigens lijkt hij nogal op Pieter van Heeswijck maar dat zegt waarschijnlijk alleen mensen met - net als ik - Heezerse roots iets.

Het was weer een geweldige avond, overigens voorafgegaan door een geweldig dagje "doe drie landen in één minuut" toerisme, maar dat is weer een heel ander verhaal.

Nog geen week nadat ik Michael Schenker een groot gedeelte van zijn set aan UFO nummers zag wijden krijg ik de kans om de mannen van UFO het zelf te horen doen. Dat is dan zonder Schenker maar met Vinnie Moore, toch ook geen geringe gitarist. Jammer genoeg ook zonder bassist Pete Way maar vervanger Rob De Luca. zal hem best goed vervangen.

Bij de meeste mensen is UFO vooral bekend vanwege het live album "Strangers in the Night". Een live album wat moeiteloos past in een illuster rijtje live albums van eind jaren 70/begin jaren 80. Genesis met "Seconds Out", Rainbow met "On Stage", Thin Lizzy met "Live and Dangerous", The Scorpions met "Tokyo Tapes", Judas Priest met "Unleashed in the East" en MSG met "Live at Budokan", dat is ongeveer het gezelschap waarin "Strangers in the Night" van UFO zich in mijn platenkast moeiteloos staande houdt. Voor mij waren dat de hoogtijdagen van de (dubbele) live albums. Het lijkt wel of er tegenwoordig meer live albums en - DVD's uitkomen dan reguliere studio albums, maar destijds was het uitkomen van zo'n live album voor mij nog een hoogtepunt.

Maar goed, ik begin te klinken als een ouwe lul die maar niet op kan houden over hoe geweldig het vroeger allemaal was dus laten we het maar over het concert van vandaag hebben.

Het voorprogramma The Wheel was een lekkere band met muziek in het straatje Led Zeppelin/Deep Purple en het werd met verve gebracht. Die Zeppelin invloed zat 'm vooral in de soms bonkende ritmes en in het gebruik van een twaalfsnarige gitaar, want qua zang leek het daar helemaal niet op. Die zanger was in mijn ogen meer een standaard Amerikaanse rockzanger, niet slecht voor een Noor. Ook niet slecht van mij als Nederlander om dat te horen trouwens.

En toen was het de beurt aan UFO. En als ik het dan toch wil vergelijken met het concert van Michael Schenker afgelopen Zondag dan kan ik niks anders zeggen dan dat UFO het op alle fronten van Schenker en consorten wint. Phil Mogg is nog steeds een prima zanger. OK, je kan horen dat hij 30 jaar ouder is dan ten tijde van "Strangers In The Night" maar het klinkt nog steeds goed. Bovendien is hij een echte podium persoonlijkheid die met het grootste gemak en met veel humor staat te dollen met het publiek. Paul Raymond wisselt nog steeds z'n gitaar partijen met toetsen af en dat doet hij heel goed. Rob De Luca vervangt Pete Way prima, hij had er zelfs een Gibson Firebird voor meegebracht. Andy Parker is geen wereld drummer maar brengt het allemaal met heel veel power. En tja, wat moet ik nog zeggen over Vinnie Moore....Wat een wereld gitarist is dat zeg! In vergelijking met Michael Schenker hoor je er wat meer klassieke invloeden in en hij strooit meestal ook iets meer met noten maar denk nou niet dat hij een soort Yngwie Malmsteen is, hell no!!! Hij wist me ook regelmatig kippenvel te bezorgen, bijvoorbeeld in de "Love to Love", sowieso een hoogtepunt, samen met "Only you will rock me" en "Rock Bottom". 

Maar wat het belangrijkste was, als geheel klonk het allemaal retestrak, het volume was helemaal "Pul waardig" en ze hadden er duidelijk zin in. En ik dus ook want ik heb een geweldige avond gehad.

Tegenwoordig vind ik het heerlijk om een eind te gaan wandelen in de natuur. En zo heb ik wel een paar favoriete wandelroutes en één van die favorieten begint in de buurt van Kasteel Heeze, dan naar de Kapellerput, dan richting Sterksel, langs Kempenhaeghe af, een eind langs de zoom van Sterksel, dan richting Strabrechtse Heide en weer terug richting Kasteel Heeze. Oftewel voor diegenen die op de hoogte zijn met die geel/groene routebordjes, knooppunten 83 - 82 - 80 - 83. Die bordjes hebben trouwens precies de juiste kleur in de natuur. Ze passen zo goed in de omgeving dat ik ze regelmatig over het hoofd zie en dus verkeerd loop.

Maar goed, we dwalen af....

Waarom die route een favoriet is weet ik zo 1-2-3 ook niet maar het zal er wel mee te maken hebben dat het een heel afwisselende route is. Maar het heeft er ook mee te maken dat ik daar heel veel herinneringen heb liggen. De eerste 30 jaar van mijn leven woonde ik namelijk in Heeze. En Kasteel Heeze is wel een heel markant stukje Heeze al had ik zelf veel meer met de bossen rondom dat kasteel. Ik kwam daar dan ook vaak. Dat begon al in mijn kleuterschooltijd.

Even voor de iets minder ouderen onder ons: Vroeger was de jeugd een stuk lastiger dan tegenwoordig. Zelfs zó lastig dat het nodig was om kinderen in hun eerste schooljaren (zeg maar: groep 1 en 2) onder te brengen in aparte scholen, de zogenaamde "kleuterscholen". De hoop was dan dat ze enigszins getemd zouden kunnen worden alvorens ze als makke schapen naar de "grote school" zouden kunnen. Vrij kansloze missie als je het mij vraagt, maar mij werd niks gevraagd. 

Maar goed, we dwalen al weer af.....

Die kleuterschool waar ik zat, de Rafaël school (tegenwoordig is daar het witgele kruis gebouw gevestigd), was tegenover een van de ingangen van die kasteelbossen (tegenwoordig is dat gedeelte helemaal volgebouwd) en als we met de klas de natuur ingingen was het meestal daar. Maar ook buiten schooltijd kwam ik er vaak, en ook iets verder de Strabrechtse Heide op. Alleen die bossen aan de andere kant van de provinciale weg (bij de Kapellerput dus) daar kwam ik bijna nooit. Het was net of die provinciale weg een soort magische grens was die ik niet over wilde steken. Of het moet er iets mee te maken hebben gehad dat destijds in die Kapellerput een retraitehuis gevestigd was. Ik vond het maar een raar idee, zo'n kloosterachtig complex waar mensen een week naar toe gingen om vooral zo min mogelijk te praten en heel veel te bidden. Alsof ik de rust daar niet durfde te verstoren of zo. Dat daarna het crematorium ook in die hoek gevestigd werd deed er ook al geen goed aan. Affijn, inmiddels is er een conferentie oord gevestigd, wordt er juist héél veel gepraat maar waarschijnlijk ook héél weinig gezegd. 

Inmiddels ben ik er toch wel achter dat de bossen rond Kapellerput tot één van de mooiste gebieden behoort die ik ken, met de Sterkselse Aa die daar als een soort ader doorheen stroomt.

Affijn, kijk zelf maar...

https://picasaweb.google.com/gberkers59/20120517?authuser=0&feat=directlink

Het is weer examentijd en dan komen er bij mij ook altijd weer herinneringen boven aan die van mij in 1977. Ik ben altijd nogal een "last minute" persoon geweest en dat was met m'n eind examen al niet anders. Dus ik moest op het laatste moment nog allerlei boeken lezen voor Engels, Duits en Nederlands. Bijvoorbeeld "Der Richter und sein Henker" van Friedrich Dürrenmatt, "Daisy Miller" van Henry James en "De verwondering" van Hugo Claus.

Over dat boek van Claus kan ik kort zijn, wat een verschrikkelijk boek! De titel was wel heel goed gekozen want ik dacht constant "Waar gáát dit over", wat waarschijnlijk meer over mij zei dan over het boek. Maar door dat boek van "Dürrenmatt" was ik dan weer vrij vlot heen want het is een soort detective dus daar had ik nog wel plezier aan, bovendien las ik Duits een stuk makkelijker dan Engels. Maar dat boek van Henry James, ik zou echt niet meer weten waar dat over gaat. Ja, over ene Daisy Miller, maar verder zou ik het niet meer weten. 

Maar de tijd begon toch een beetje te dringen en in de valkuil van de uittrekselboeken wilde ik nog niet trappen. En ik heb al eens eerder geschreven dat je voor je rust niet in Huize Berkers moest wezen dus wat nu? Wij woonden toen aan de rand van Heeze op ongeveer 5 minuten fietsen van de Strabrechtse Heide (vlak bij de schaapskooi, tegenwoordig "de Plaetse" geheten) en het leek me wel een goed idee om die rust op de Hei te gaan zoeken. Dus ging ik gezellig met Daisy de hei op. Ik nestelde me ergens in een bocht in de buurt van een groepje bomen en begon te lezen.

Die rust was dus een inschattingsfout. Er kwamen zoveel wandelaars en fietsers voorbij die ook nog eens allemaal vragen aan mij stelden (die antwoorden dacht ik er alleen masr bij overigens):

 "Lekker weer hè"
...Nee, het is koud en winderig, echt Nederlands lenteweer

 "Lig je te lezen?"
...Nee ik lig het papier te bestuderen

"Is het spannend?"
...ja, zó spannend dat ik jullie niet hoor.

Bovendien lag ik daar helemaal niet lekker. Ik weet niet meer hoe lang ik het nog volgehouden heb maar volgens mij heb ik daar niet meer dan 10 bladzijden gelezen.  Ik weet ook niet meer of ik het boek helemaal uitgelezen heb of dat ik me toch maar tot een uittrekselboek heb gewend. Maar áls ik het uitgelezen heb dan heeft het vrij weinig indruk achter gelaten in ieder geval.

Overigens, ik heb zowel voor Engels, Duits als Nederlands dikke voldoendes gehaald maar sindsdien geen Duits of Engels boek meer gelezen of het zouden studieboeken geweest moeten zijn.

Tijd is wat vandaag bindt aan morgen

En gisteren aan vandaag

Morgen verandert steeds

Gisteren en vandaag veranderen mee

Wat gisteren onmogelijk leek

Kan vandaag realiteit

En morgen al weer geschiedenis zijn

Dus neem die tijd

Maar leef vandaag

Morgen is het al weer twee jaar geleden dat Ronnie James Dio op reis ging naar zijn eigen regenboog.
Rainbow was de eerste groep die ik goed vond vanwege de zanger. Voorheen liet ik me meestal overdonderen door gitaren, basgitaren en drums en het was dan ook vanwege de combinatie Ritchie Blackmore/Cozy Powell dat ik "Rising" van Rainbow ging beluisteren. Maar dit keer werd ik compleet overdonderd door de zanger, die anders klonk dan alles wat ik daarvoor gehoord had. Hij had power maar het werd nergens machtsvertoon, het ontaarde nergens in inhoudsloos gegil of geschreeuw, hij zong loepzuiver en het had emotie. Ik was helemaal verkocht, vooral door een nummer als "Stargazer". Maar toen ik niet lang daarna de dubbele live LP "On Stage" aanschafte werd ik ontzettend geraakt door "Catch the Rainbow". En tot op de dag vandaag raakt het nummer me nog steeds en krijg ik er kippenvel en een brok in mijn keel van. Daarna heeft Dio nog heel veel moois gemaakt, en of het nou met Rainbow, Black Sabbath, DIO of Heaven & Hell is, het wordt allemaal gedragen door die kleine man met die grote stem.