Hemispheres
OK, vorige week schreef ik over mijn 'rijbewijs-perikelen'. Een van de zaken die ik aanhaalde was de uitnodiging voor een keuring door een psychiater die met een vertraging van 2 (twee!) maanden bij mij binnen kwam, met de mededeling dat 'mijn dossier verder met voorrang behandeld zou worden'. Maar die keuring is morgen 4 weken geleden en ik heb nog niks gehoord. Dus ik ging eens een kijkje nemen op "Mijn CBR' en schrok me rot. Want stond er eerst een verwachte reactiedatum die al lang verstreken is, nu stond er ineens een verwachte reactiedatum van 3 Januari 2017. Dat is niet mijn idee van 'met voorrang'! Dus ik klom in de telefoon. Ik had zin om te schelden maar ik kon me beheersen. En wat blijkt? De reactie van die psychiater hebben ze gisteren pas binnen gekregen! Kortom, die drol van een psychiater heeft het gewoon 4 weken laten liggen. Maar goed, ze zouden het alsnog versnellen van 'binnen 4 weken' naar 'binnen 10 dagen'. Nou, het zal mij benieuwen. Ondertussen blijf ik me maar behelpen en mag ik van geluk spreken als ik voor kerstmis (2016) weer mag rijden.
Nou, ik had zin om te schelden maar - beseffende dat die man van het CBR het ook niet kon helpen - hield ik me in. Maar nu kan ik met niet meer inhouden: GODVERDEGODVERDEGLOEIENDENAKENDENONDEJU!
Zo, dat is eruit.
Reacties
Ik ben momenteel alles van Ayreon aan het luisteren (raad eens waarom). Nu aanbeland bij The Human Equation. Er dienen zich de nodige parallellen aan, maar ook verschillen:
 
  • De hoofdpersoon van THE ontwaakt in een ziekenhuis met draadjes aan z'n lijf, piepjes, mensen om zich heen en denkt "How did I get here? What do I do here". Ik had zo'n moment ook, zo'n 3,5 jaar geleden.
  • De hoofdpersoon is buiten kennis, ik was vrij snel weer bij kennis maar wel heel lang danig de kluts kwijt.
  • De hoofdpersoon hoort mensen om zich heen over hem praten. Ik kan me niet herinneren dat ik dat had.
  • De hoofdpersoon komt zelf nauwelijks aan het woord. Ik wel, zij het voornamelijk schriftelijk.
  • De hoofdpersoon wordt - in z'n hoofd - bezocht door allerlei figuren uit z'n verleden. Ik ook, maar dat is vooral iets van het laatste jaar.
 
Maar het blijft mijn favoriete Ayreon album met "Day Sixteen: Loser" als favoriet nummer.
Reacties

Lieve sint
 
wat ik het liefste zou willen kun jij me niet geven
dus zal ik daar zelf naar streven
zelf moet ik het doen
want het past niet in mijn schoen
kleine druppels op een gloeiende plaat
maar dat is waar het om gaat
afwachten tot er een trein komt kan lang duren
dan loop je op tegen muren
maar mocht je in de buurt komen
dan zal ik zeker niet schromen
een liedje te zingen, zachtjes voor me uit
want dat zingen van mij, dat klinkt voor geen fluit
de groeten aan piet
z'n kleur interesseert me niet

Reacties
Wij plaagden ons mam vroeger best veel. Op een gegeven moment kreeg ik daarover een opmerking dat 'wij zo weinig respect toonden'. Ik zou zeggen: In tegendeel. Iemand die je niet respecteert is het niet waard om er de spot mee te drijven.
 
Een voorbeeldje. 'De witte trui' werd (nog steeds eigenlijk?) in de Tour De France toegekend aan de leider in het jongerenklassement.
 
Eind jaren '70 waren we op vakantie in het Harz gebergte. We hebben daar verschillende bergwandelingen gemaakt. Met de hele club, inclusief ons mam die toen vooraan in de 50 (dus jonger dan wij nu) was. Ze had moeite om ons bij te houden maar het lukte, mede dankzij onze twee jongsten die haar tas droegen. Ze hobbelden altijd zo'n beetje achteraan. We bombardeerden ons mam toen tot winnaar van het jongerenklassement en trokken haar een wit t-shirt óver haar kleren aan. Volgens mij heeft ze dat shirt de hele dag aangehouden. Ik zie haar lach nog voor me want ze hield van onze plagerijtjes. Denk ik.
 
helaas heb ik er geen foto van.
Reacties

Neehee, niet 'draaiorgelmuziek' maar 'orgelmuziek'. Op zo'n heel groot orgel. Ik hou ervan. Toen ik in Eindhoven studeerde waren daar regelmatig concerten i.h.k.v. "Studium Generale". Die concerten - vaak klassieke muziek - vonden plaats op Woensdag rond lunchtijd in het auditorium. In dat auditorium hebben ze zo'n groot orgel en heel soms was dat concert op dat orgel. Prachtig!

Maar het mooiste 'orgelmoment' had ik op de Achelse Kluis, ergens in 2010. Ik was daar een paar dagen. Wat ik daar deed is een heel ander verhaal, volgens mij heb ik dat al eens verteld. Afijn, in de kerk van de Achelse Kluis hebben ze ook zo'n orgel. Op een dag was ik aan de wandel en ging even zitten  uitrusten in die kerk.  Op een gegeven moment komt er een mijnheer aanwandelen met een stapel bladmuziek onder z'n arm. Ik dacht: "Hé, leuk, die gaat vast oefenen". En inderdaad, die man ging oefenen. En hij kon wel wat oefening gebruiken. En ik was daarvan getuige en vond het prachtig, dat privéconcert.


Reacties
In 1977 richtten wij de band Black Out op. Na een paar jaar hoorden we 'een of ander kutbandje' op de radio met dezelfde naam en ondanks - of dankzij? - het feit dat ze de goedkeuring van Hilversum 3 konden wegdragen vonden wij dat een heel slecht bandje waarmee wij ABSOLUUT niet geassocieerd wilden worden. We besloten onze naam te veranderen. Vele namen passeerden de revue maar het was allemaal niks. Toen kwam Tiny met het idee de naam te wijzigen in Back Out. Geniale zet! 
Een paar jaar daarna kwamen The Scorpions met het album "Blackout" op de proppen waarop Tiny verzuchtte: "We hadden ons net zo goed kunnen hernoemen naar The Sclorpions"
Reacties

In 1980 kwam "Back in Black" uit, de eerste plaat van AC/DC met hun nieuwe zanger Brian Johnson die Bon Scott (die overigens al de tweede AC/DC zanger was, maar dat terzijde) verving nadat deze zich vakkundig doodgezopen had. Aan veel materiaal was al meegeschreven door Scott en er schijnen ook oeropnames te zijn met hem. Maar uiteindelijk moest alles opnieuw met 'de nieuwe zanger'. Prachtplaat, nummers als "Hells Bells" en "Shoot To Thrill" behoren nog steeds tot mijn favorieten. Maar tot voor niet zo heel lang geleden hoorde ik mensen het nog steeds hebben over 'de nieuwe zanger' terwijl hij er al 36 jaar bij zat toen hij tijdens de afgelopen tournee wegens doofheid het bijltje erbij neer gooide. 

Reacties
Dat idee van ons om een AC/DC coverband te beginnen is niet zomaar uit de lucht komen vallen. 

Bij Nirwana in Lierop hebben ze al sinds jaar en dag de 'katersessie': een open podium op Nieuwjaarsdag. Ooit bedoeld om gelegenheidsbandjes te laten optreden. Inmiddels treden er vooral beginnende maar al reeds bestaande bandjes op. Maar in die tijd van de gelegenheidsbandjes deden wij met een gezelschap bevriende muzikanten uit (de omgeving van) Asten ook elk jaar mee. Dat gezelschap groeide en groeide maar door en op een gegeven moment hadden we 5 drummers, 3 bassisten, diverse zangers, diverse gitarsten, blazers en nog zo wat ongeregeld grut bij elkaar. We deden dan een show van ongeveer een half uur waarbij er om de paar nummers gewisseld werd. In eerste instantie deed ik mee als bassist maar ik zag m'n kans schoon om dingen te doen die ik anders nooit deed. Dus heb ik ook nummers gezongen (bijvoorbeeld "Engel" van Rammstein(!), "The Saints Are Coming" van Greenday/U2), mondharmonica gespeeld ("What I Like About You" van The Romantics), akoestische gitaar gespeeld ("Fake Plastic Trees" van Radiohead) en dus ook trompet gespeeld, bijvoorbeeld op dit nummer van Tower Of Power, of op een ska-versie van "Seek and Destroy"van The Shandon.

En zo wilde Mari Maas graag nummers zingen, o.a. van AC/DC en dat bleek hij heel goed te kunnen. Etc...


Reacties
Zó ontzettend blij was ik een jaar geleden met het feit dat ik weer mocht rijden. Die toestemming gold voor het rijden in een automaat en tot 1 December. "Begin maar op tijd met verlengen" was het advies. Ja, ik had al ervaring met de lange wachttijden bij de ambtelijke molens van het CBR dus op 1 Augustus (!!!) begon ik daar al mee. Maar zelfs die 4 (vier!) maanden bleken niet genoeg. In die tijd heb ik een huisarts, een neuroloog en een psychiater gezien. Een psychiater? Ja, een psychiater. Ik vulde op de aanvraag - eerlijk als ik ben - een 'ja' in bij een vraag of ik ooit in aanraking was geweest met alcoholproblematiek. Dat vond men blijkbaar een reden om mij naar een psychiater te sturen. Die uitnodiging is in Augustus al verzonden, alleen wél naar de betreffende psychiater maar niét naar mij. Dus kreeg ik na mijn keuring bij de neuroloog in Oktober i.p.v. een uitslag een uitnodiging voor de psychiater thuis met excuses en de mededeling dat mijn dossier nu verder met voorrang zou worden behandeld. Die psychiater zag ik vandaag 3 weken geleden en ik heb nog steeds niks gehoord. Dus die voorrang kan nog steeds, in die zin dat het geen 4 maar 3,5 weken duurt.
Dan moet ik ook nog naar het gemeentehuis om mijn rijbewijs aan te vragen. Daar gaat toch ook snel weer een week overheen. Dus vanaf vandaag moet ik weer vervoer organiseren en kan ik niet 'zomaar' ergens heen. Dat was voorheen ook al twee jaar zo en toen ging het ook, maar nu heb ik aan die vrijheid geroken en valt het me zwaar.
En het kost allemaal klauwen met geld, ook dat nog. Tja, ik hoor het die neuroloog (8 weken geleden) nog zeggen: "Eigenlijk belachelijk dat je nu wéér hier bent, sinds vorig jaar is er namelijk niks veranderd, maar het CBR is niet geïnteresseerd in jou maar alleen in de regeltjes". Ja, leuk dat je dat vindt maar ondertussen vang je wel de volle mep voor dat consult waarbij ik ook nog eens twee weken moest wachten tot ik de factuur eindelijk binnen had. En het CBR reageert pas als er betaald is. Ja, zou ik ook doen!
Reacties
Ons bedrijf is al een hele tijd onderdeel van een Amerikaans concern. Eens in de zoveel tijd daalt er dan iemand uit Amerika af naar Eindhoven om ons te vertellen wat we moeten doen en hoe. Zo hadden we vandaag een presentatie van de manager van alle ICT over heel het concern, inclusief Europa dus inclusief DAF. Ik zat in de zaal maar het ging grotendeels langs me heen. Ik heb namelijk moeite om me te concentreren en al helemaal als er engels gesproken wordt en al helemaal als dat met een mexicaans accent is. Maar goed, ik heb toch nog wel wat mee kunnen pikken, bijvoorbeeld dat we meer tijd moeten besteden aan innovatie. Tja....
Er kwam een vraag uit de zaal van "hoe we dat moeten doen als de backlog aan zaken die nog gedaan moeten worden alleen maar groeit". Terechte vraag lijkt me. Het antwoord kwam erop neer dat we maar prioriteiten moeten stellen. "Werk maar aan de hogere prioriteiten want waarom tijd 'verspillen' aan mindere prioriteiten?" Ik vond het bijna een belediging. 
 
Effe klagen:
Ik ben nu zo'n 30 (dertig!) jaar werkzaam in de ICT. Mooi werk en wat mij betreft mensenwerk al word dat menselijke aspect vaak vergeten. Maar ook wel eens frustrerend want je bent altijd potentieel pispaal en de ICT heeft het altijd gedaan. "Het moet gewoon werken" dat is wat je vaak hoort. Het moet ook werken en daar doen we ons best voor. Maar als iemand een 'probleem' heeft dan is dat 'probleem' altijd belangrijker dan alle andere. Dus proberen we onze weg daarin te vinden. Dat moeten we zelf zien te rooien want ons management vind dat we zelf maar prioriteiten moeten stellen. Ik weet het natuurlijk niet maar ik zou me kunnen voorstellen dat het in andere sectoren hetzelfde is.

Zo, dat is eruit! Nu snel verder met mijn hoogste prioriteit, namelijk: niet te moe worden

Reacties
Diverse linkjes
Oud weblog Millstreet Blues

Mijn Facebook pagina

Website Bon Scotch

3 Horns music Site van m'n broer Hans, componist, arrangeur, dirigent en muziekdocent

HBL Fotografie Hannie Berkers, schoonzus, fotografe

BLAST Blues Promotion