Hemispheres
Toen ik in 2013 in het ziekenhuis terecht kwam zaten we met Bon Scotch tegen een paar heel interessante optredens aan waar ik erg naar uit zag. Onder andere het Nirwana Tuinfeest en het festival Masters of Metal in de Pul te Uden.
Maar dat liep een beetje anders...
Toen ik daar in Tilburg een beetje bij m'n positieven kwam begon het door mijn hoofd te malen dat die optredens dus niet kon door konden gaan.
Wat?! Niet doorgaan?! Nou, in ieder geval niet met mij op het podium maar ik 'besloot' dat die optredens desondanks toch door móesten gaan. Dus 'besloot' ik dat Bon Scotch een vervangende bassist zou moeten zoeken. Dus toen zanger Mari op bezoek was zei ik tegen hem: "Zoek maar een vervanger voor die optredens". Tja, toen sloeg de twijfel toe . "Ja, wie dan?!" Op dat moment stelde ik voor om Theodoor eens te polsen of die tijd en zin had. Dat bleek het geval dus die optredens gingen door, zónder mij maar mét Theodoor. En dat was de juiste keuze want inmiddels is Theodoor vaste bassist en draait Bon Scotch als nooit tevoren.
 
Vorig jaar speelde Bon Scotch weer op het Nirwana Tuinfeest, nu niet op de familiedag op Zondag maar als opener van het festival. En daar was ik wél bij. In een redelijk gevulde tent (wat best bijzonder is op dat tijdstip)
 
Gisteren speelde Bon Scotch weer op het Masters of Metal festival. Nu als headliner in een goed gevulde Pul. En ook hier was ik bij.
 
Iemand vroeg me of het geen pijn doet om dat te zien.
Ja, dat doet nog steeds pijn en ik hoop dat dat nog heel lang zo blijft.
Bovendien besef ik dat als ik toen niet had voorgesteld om een vervanger te vragen dat dan die optredens niet door zouden zijn gegaan en dat het dan maar de vraag is of Bon Scotch dan überhaupt nog bestaan had. En dat is een troostrijke gedachte.
Reacties (2)
Vanmiddag had ik m'n eerste afspraak bij een psycholoog. Nou ja, de eerste in het kader van die verwijzing onlangs door de huisarts dan, want een gebrek aan contacten met psychologen en allerlei andere 'logen' heb ik de laatste paar jaar bepaald niet gehad. Heel erg veel valt er momenteel nog niet van te zeggen want we bevinden ons nog in de 'oriënterende fase' maar er gebeurt in ieder geval íets en dat is ik wil dus dat is mooi.
 
Bij binnenkomst stond de doos met tissues al klaar. Maar die heb ik niet nodig gehad. Nou ja, één keer bijna, toen het ging over 'wat maakt dat je het gevoel hebt dat het leven nog zinvol is?' Toen ging het natuurlijk even over het feit dat dat in het verleden o.a. door het spelen in een band was en dat dat nu voorbij is. Dat was even een moeilijk moment maar de enige die een tissue nodig had was de psycholoog zelf. Neehee, niet daarom...gewoon vanwege een loopneus.
 
Ik merk bij zo'n gesprek trouwens wel dat het mij moeite kost om de juiste woorden mijn mond uit te krijgen om mijn gedachten te formuleren. Daardoor vallen er stiltes. Maar hij is een professioneel luisteraar dus wacht geduldig tot ik gezegd heb wat ik wil zeggen. Hij doet dus gelukkig niet wat velen doen, namelijk die stiltes opvullen door zelf (gedeeltes van) antwoorden in te vullen, wat mij dan weer frustreert waardoor mijn korte lontje opspeelt. Nou is dat lontje nooit heel lang geweest maar tegenwoordig lijkt het soms wel alsof het er helemáál niet meer is. Ik hoop o.a. hier handvaten op te doen die me helpen hier beter mee om te gaan.
 
En wat heeft dat plaatje er mee te maken? Nou, dat ik weer/nog steeds zelfstandig naar dat soort mooie rustige plekjes kan is een van die dingen die maken dat ik het gevoel heb dat het leven nog zinvol is.
Reacties
Ik kom uit een muzikaal nest maar ik vermoed dat wij die muzikale genen meer via vaders- dan moederskant hebben. Maar van ons pap heb ik in ieder geval het een en ander opgestoken dat veel verder gaat dan muziek maken alleen. Bijvoorbeeld dat 'het alleen wat kan worden' als je mensen binnen boord hebt die een stapje extra willen zetten. Die initiatief nemen. Die het risico willen lopen dat ze - ondanks of dankzij het feit dat ze hun nek uitsteken - met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid ooit zullen worden afgebrand. 

In de 44 jaar dat ik me actief in verenigings  of band-verband met muziek heb bezig gehouden heb ik er met vele samen mogen werken - of het nou ging om kandidaat voor een bestuur te willen zijn, het regelen van optredens, het doen van (financiële ) administratie, het bouwen van websites, er zorg voor dragen dat er serieus en effectief wordt gerepeteerd, het aandragen van nieuwe eventueel te spelen muziek of het spuien van allerlei (wat in eerste instantie) wilde ideeën (lijken te zijn). Ik noem geen namen maar sommigen zullen zich hierin herkennen. 
 
Helaas ken ik ook de andere kant: mensen die nooit een poot uitsteken maar wel op elke vergadering haantje de voorste zijn om vervelende vragen te stellen. Die zich alleen laten horen om mensen die wél hun nek uitsteken te bekritiseren of zelfs pootje te lichten. Die te beroerd zijn om een paar kilometer te rijden om bij activiteiten te kunnen zijn. Die te beroerd zijn om thuis een beetje te oefenen om ten minste íets van hun partij te beheersen. Maar er zijn er ook die zich thuis het lazarus repeteren maar simpelweg het talent niet hebben. Vaak horen juist die mensen bij degenen die wél altijd hun vinger opsteken als er vrijwilligers nodig zijn (bijvoorbeeld om spullen te sjouwen). Ik bewaar aan hun veel warmere herinneringen dan aan diegenen die overliepen van het talent en de sterren van de hemel speelden maar te beroerd waren om dat stapje extra te zetten.
 
Disclaimer:
Elke gelijkenis met (wellicht niet meer) bestaande personen berust op louter toeval.

Reacties

 

Dit is een van de nummers die afgelopen Zaterdag werden gedraaid en mij opvielen. Deze plaat (afkomstig van "Delirious Nomad") is uit 1985 en toen was ik zo ongeveer net aan het afkicken van metal. Toen heb ik het dus - zoals zo veel platen uit die tijd - gemist. Maar 32 jaar later is het kwartje alsnog gevallen.
De hele plaat vind ik trouwens heerlijk. Lekkere 'old school' metal maar niet te extreem, lekker strak met niet te veel noten en loopjes maar wel lekkere riffjes en een redelijke zanger die niet probeert om het record hoog gillen te verbeteren. Kortom, niks aan de hand en laat dat nou net zijn wat ik tegenwoordig lekker vind.
Trouwens dit nummer heet "Long Before I Die". Met een beetje fantasie kun je dit relateren aan die vermaledijde bucketlist. Nou, "Fuck it" met die bucketlist! Ik heb er geen, nooit gehad ook, en daar ben ik nu best blij mee want had ik er wel een gehad dan hadden daar vast dingen opgestaan die niet meer mogelijk zijn. Zó!

"En wat heeft dat met de muziek te maken?"
"Nou, niks eigenlijk maar ik wilde het tóch effe kwijt"





Reacties

Gisteren vroeg Antoin wat mijn eerste concert was. Na enig denkwerk was mijn antwoord: "Earth & Fire".
Verbaasde blik...
Bleek dat hij bedoelde wat mijn eerstvolgende concert zou zijn. Antwoord: "Threshold en Day Six in de Bosuil" (Ja, ik wéét dat er nog een band mee komt maar die boeit mij niet zo).
Maar op dat moment dacht ik er even niet aan dat ik vandaag naar Het Concertgebouw zou gaan i.h.k.v. "Het Zondagochtend Concert". Op het programma stond om te beginnen een cello concert van Saint-Saëns. Deze componist was een tijdgenoot van Debussy en Stravinsky maar had niks op met hun 'nieuwlichterij'. Toen ik dat las nam dat me meteen voor hem in. Maar het gaat om de muziek. Ik 'ken' Saint-Saëns alleen van "Le Carnaval Des Animeaux" ("Het Carnaval Der Dieren"). Ik vond het erg mooi, vooral ook omdat ik over het algemeen meer houd van het geluid van een cello dan van een viool (en heb ik het niet over grappenmakerij als van Apocalyptica).
Maar de hoofdmoot bestond uit de 6e Symfonie van Beethoven, bijgenaamd "de Pastorale". Daar zou je het landleven en verschillende landschappen in moeten kunnen terughoren. Ik weet niet wat voor landschappen , in ieder geval niet dat saaie Hollandse landschap waar de trein doorheen reed. Maar wel met vogeltjes, tenminste daar leken de fluit, hobo en klarinet sterk op. Maar het is een lange zit hoor, zo'n uit 5 delen bestaande symfonie. Toen ik naar buiten liep hoorde ik iemand achter me zeggen dat hij het saai vond. Nou, saai was het in ieder geval niet maar ik heb er wel moeite mee om er zo lang mijn aandacht bij te houden.

Maar zo'n Zondagochtend Concert in het Concertgebouw is zeker voor herhaling vatbaar. Op m'n gemak 's morgens met de trein naar Amsterdam en 's middags weer terug. Dat programma ga ik eens in de gaten houden.






Reacties

Dit was de tweede keer dat er een reünie van het legendarische "Hardrock café d'n Aanloop" te Asten werd georganiseerd. Een wereld van verschil met de vorige keer (was dat nou in 2012 of 2011?): Minder bezoekers, geen LP hoezen aan de muur en geen foto's (ja, men had een powerpoint presentatie voorbereid, maar daar was iets mee. Jammer.) Maar het grootste verschil heeft voor mij betrekking op mijn gezondheid. Destijds was er nog niks aan de hand. Ja waarschijnlijk was er al wel wat aan het 'smeulen' alleen wist ik dat toen nog niet.
Maar door die problemen met mijn gezondheid is het voor mij niet meer zo heel vanzelfsprekend om erbij te zijn. Maar tóch wilde ik dat, al was het maar een uurtje. Nou, dat werden er bijna 3. Dat zegt al een hele hoop.

Bij binnenkomst werd al meteen gezegd dat er ook verzoeknummers konden worden aangevraagd. Maar van mij hoefde dat niet: "draai maar wat je wil draaien, die verzoeknummers draai ik thuis op de bank wel". In de 'hoogtijdagen' van "d'n Aanloop" (tweede helft jaren '80 en jaren '90) kwam ik er al niet meer en was ik enigszins van de hardrock en metal af. Daardoor heb ik veel later nog in 'moeten' (eerder 'mogen' en 'kunnen') halen. Zo zijn bijvoorbeeld Slayer en Pantera toen helemaal langs me heen gegaan. En ik heb mezelf weer wat 'huiswerk' opgelegd. Zo beviel een plaat van wat "Armoured Saint" bleek te zijn me wel, al heb ik geen idee welke plaat dat was maar dat kan vast iemand mij vertellen.

Er werd ook nog stil gestaan bij twee personen die inmiddels naar de Eeuwige Muziekvelden zijn vertrokken. Een minuut stilte vond de organisatie niet zo'n goed idee dus werd ervoor gekozen om speciaal voor deze twee mannen "Stargazer" van Rainbow te draaien. Nou, afgezien van de muziek wás het stil. Ik vond het heel mooi, en gepast ook nog.
René van de organisatie vertelde me nog dat ze zich hadden afgevraagd of 'ze dat nou wel moesten doen'. Nou, ik vond en vind dat als de organisatie dat zo wil doen dat ze dat dan zo moeten doen. Want zij zijn het die hun nek uitsteken om iets voor elkaar te krijgen. Trouwens, het zal niemand verrassen dat het altijd dezelfden zijn die hun nek uitsteken. Dus: complimenten aan de organisatoren!





Reacties

...en Zoetermeer want de eigenlijke aanleiding voor dit weekend was het optreden van Pendragon in de Boerderij. Ik heb ze daar al vaker gezien en dat was me toen heel goed bevallen. Welnu, om met de deur in huis te vallen: ik vond het saai. Pas bij aanvang van het optreden kwam ik erachter dat het 20 jarige "The Masquerade Overture" centraal zou staan. En dat is jammer want ik ben veel meer gecharmeerd van het recente werk waarin ze juist loskomen van de muziek (neoprog noemt men dat toch?) die ik toen (20 jaar geleden) heel mooi vond maar waar ik momenteel heel erg klaar mee ben. Maar dat ik het saai vond kan ook aan mij liggen. Want het publiek vond het helemaal niet saai. Zelfs achterin - waar ik tegenwoordig pleeg te blijven hangen - was dat publiek opvallend rustig (qua ouwehoeren bedoel ik dan, niet qua applaudisseren en juichen, dat zal wel snor). En het was uitverkocht dus druk, en daar heb ik tegenwoordig moeite mee, waardoor ik moeite heb om me op de muziek te focussen. Maar goed, dat weten we dan ook weer: als het uitverkocht is of dreigt te gaan raken moet ik er maar niet meer heen gaan, tenzij het Steve Hackett betreft.

Maar goed, het gaat hier over een heel weekend. Dat doe ik wel vaker, dan boek ik een hotel in Scheveningen en cross dan met het O.V. van hot naar her. Dus ik was Vrijdag middag al in Scheveningen. Nou, die Scheveningse boulevard vind ik eind Oktober maar een treurige bedoening. Maar gelukkig heeft Den Haag veel meer te bieden dan alleen de Scheveningse boulevard. Deze keer was 'oude auto's bekijken' in het Louwman Museum aan de beurt. Dat was leuk en ik kan nog even vooruit want op mijn 'lijstje' staan nog het Mauritshuis en het Vredespaleis alsmede - ondanks dat ik dat al eerder gezien heb - het Panorama Mesdag en het Escher museum. Maar dat wordt op z'n vroegst Maart 2018 als het 'Progdreams festival' weer los barst.


Reacties

Ik probeer 'nieuwe' muziek vaak onbevangen tegemoet te treden. Meestal lukt dat wel maar soms ook niet want voor ik ook maar één noot van het album van Sons of Apollo had gehoord noemde ik het al "het zoveelste Portnoy Project". Nou heeft blauwbaard inderdaad wel een behoorlijk dikke vinger in de pap maar met zo'n kwalificatie doe ik de heren toch wel tekort. De heren kunnen aardig vooruit op hun instrumenten en dat wordt niet onder stoelen of banken gestoken. Er staan verschillende stukken op die van de riedeltjes aan elkaar hangen. Een jaar of 5 geleden zou ik die nog wel hebben kunnen waarderen maar inmiddels trekt mijn hoofd die hoeveelheid aan informatie niet meer. Maar er zijn genoeg momenten waarop het om het nummer, de riff en/of de zang draait. En om de muzikanten natuurlijk. Over Portnoy hoef ik het verder niet te hebben, ik was geen fan, ik ben geen fan en ik word geen fan, maar er is veel meer. Het baswerk van Billy Sheehan is om van te smullen, het toetsenwerk van Derek Sherinian eveneens, vooral als hij z'n Hammond laat rochelen zoals in "Divine Addiction". Grote onbekende voor mij was Ron Thal op z'n gitaren. Maar hij doet het uitstekend. Gelukkig hebben ze ervoor gekozen om een goeie zanger aan te trekken. Dat is Jeff Scott Soto. Zijn stem heeft in de loop der jaren wel wat van z'n glans verloren maar dan blijft er toch nog heel veel over. En hij blijft het type rockzanger waar ik erg van hou.

Kortom, ik vind ze voor deze 'SoA test' geslaagd (sorry voor de flauwe woordspeling).


Reacties

Supergroepen, het heerst momenteel. Deze week passeerden er hier zelfs twee, namelijk ook nog "Sons of Apollo" (A.k.a 'het zóveelste Portnoy Project'). De hoop is dan dat het geheel groter is dan de som der delen. Soms lukt dat (bijv. "Transatlantic"), maar soms ook niet (bijv. "Black Country Communion"). Naast SoP heb ik inmiddels "Gizmodrome" binnen, een samenwerking tussen Adrian Belew, Stuart Copeland, Mark King en een Italiaanse toetsenist die ik niet ken. Belew ken ik o.a van Frank Zappa, David Bowie, The Talking Heads en King Crimson; Copeland van The Police en Mark King van Level 42. Die Italiaan ken ik nergens van.

Van alle 'te verwachten invloeden' klinken The Police , Bowie en Level 42 er het minst in door, Frank Zappa en King Crimson het meeste en The Talking Heads is constant aanwezig.

Op voorhand had ik de minste verwachtingen van de bijdrage van Mark King, ik ben namelijk geen fan van wat hij bij Level 42 uitspookt. Nou, dat valt heel erg mee want hij bast hier een stuk functioneler dan bij Level 42. Het 'hamertje tik' blijft grotendeels achterwege, alleen op "Spin This" gaat hij los op dat vlak. Op deze plaat zingt hij ook maar dan voornamelijk op de achtergrond en dat doet hij verrassend goed. Het combineert geweldig met de stem van Adrian Belew. Op veel nummers klinkt de zang trouwens best 'Zappa-achtig', niet zo gek want op de Zappa plaat waarop Belew meedoet ("Sheik Yerboutti") zingt hij ook.

Dan Stuart Copeland: T.t.v. The Police viel ik helemaal voor zijn subtiele drumwerk wat toen een mooi contrast vormde met de 'houthakkers' waar ik toen voornamelijk naar luisterde. Voor mij was het drumwerk van Copeland een essentieel onderdeel van de Police-sound. Subtiel is het nog steeds. En volledig in dienst van het groepsgeluid. Dus wellicht ook weer essentieel voor de sound maar zonder dat ik het in de gaten heb.

Conclusie: verrassend plaatje. Of het geheel groter is dan de som der delen zou ik niet kunnen zeggen, daarvoor weet ik te weinig van de muziek waaraan Adrian Belew bijgedragen heeft, maar die som is i.i.g. verrassend, waarbij de grootste verrassing wat mij betreft nota bene zit in de bijdrage van Mark King.




Reacties

Ik kom regelmatig tegen dat in beginsel mooie platen door de matig tot slechte zang worden verpest. Vooral in de progressieve rock doet zich dat euvel voor. Ik denk dat het daar bevolkt wordt door ego's die vinden dat niemand anders in staat is om hun liederen naar behoren te vertolken. In de hardrock is dat toch wat anders. Oké, ook daar heb je grote ego's maar die ventileren dat op een andere manier.

Maar als Russel Allen en Jorn Lande een bandje vormen dan is het risico op matige zang vrijwel nihil.

Tja...is het rock, hardrock, metal, progmetal, progrock, AOR, iets anders?

Ja, boeien!!!

Het is mooie muziek met vet gitaarwerk, veel bombast en rustige stukjes en ook nog eens met mooie melodieën, refreintjes en koortjes en daarnaast ook nog eens geweldig gezongen. Ik weet nog niet zo heel lang dat beide heren samenwerkten in groepsverband. Dit is dus nieuw voor mij en ik ben maar ergens mee begonnen. Het bevalt prima. En er is nog meer...






Reacties
Diverse linkjes
Oud weblog Millstreet Blues

Mijn Facebook pagina

Website Bon Scotch

3 Horns music Site van m'n broer Hans, componist, arrangeur, dirigent en muziekdocent

HBL Fotografie Hannie Berkers, schoonzus, fotografe

BLAST Blues Promotion