Hemispheres
Abonneren

Abonneren op nieuwe artikelen

Reageren?

Het reactieformulier heb ik vanwege spam verwijderd maar je weet me toch wel te vinden, toch?

Deze foto is 5 jaar geleden genomen tijdens mijn 54e verjaardag, in Tilburg (ergens tegenover het spoor in de buurt van het station. Volgens mij waren we ons toen aan het oriënteren voor de 50e verjaardag van Henriette (en mijn 55e) het jaar daarop). Het zou de laatste verjaardag van mijn vorige leven zijn maar dat wist ik toen gelukkig niet. Maar inmiddels ben ik 5 jaar verder als een andere versie van mezelf. Maar, was ik Gerard v2.0 nadat ik gestopt was met drinken, nu ben ik weer teruggevallen. Maar niet naar het niveau van toen ik nog dronk. Het is minder dan v2.0 maar ik voel me nog steeds beter en gelukkiger dan toen ik nog dronk, ik kan nog steeds van dingen genieten al is het dan met gebreken en horten en stoten. Maar voor 1 September 2009 genoot ik eigenlijk negens van. Kortom, Gerard v2.0 ben ik niet meer maar zeker nog beter dan Gerard v1.0. Zeg maar…Gerard v1.5

Reacties

Toen een klein jaar geleden de vraag kwam of wij er interesse in hadden om die LP die 33 jaar geleden had moeten uitkomen alsnog op CD uit te brengen vond ik dat prachtig. Ik noemde het een ‘jongensboekverhaal’.
En inderdaad, de bespreking daarna met de heren van het betreffende label, de flyers, het ophalen van de CD, het interview, de reacties van bekenden en onbekenden, de eerste recensie in een écht blad, de foto’s van dozen met CD’s die klaar lagen om verscheept te worden naar de US en Japan, ik vond het allemaal prachtig.
Maar er kwamen steeds meer artikelen in bladen en blaadjes en toen begon het bij mij toch te wringen. Toen ik onlangs ook nog eens een recensie in de Aardschok zag staan was mijn reactie ”flikker toch op! had dat 33 jaar geleden gedaan!”. Want in de tijd van deze LP en de Metal Power EP’tjes werden er uiteraard ook exemplaren naar de Aardschok (wat toen trouwens nog niet heel veel meer was dan een in elkaar geniet stenciltje) gestuurd maar daar werd dan niet of nauwelijks over geschreven. En nu is het te laat, we zijn 60 of er tegenaan of leven niet meer, en ik kan niet meer spelen. Kortom, het is te laat. Bovendien, wat als die LP er toen wél gekomen was? Ik las destijds die Aardschok en ik geloof niet dat er toen een positieve recensie zou zijn verschenen en – geloof het of niet – dat was toen voor onbekende bandjes net als wij héél belangrijk. Maar goed, ik geloofde toen ook niet dát wij überhaupt een LP zouden kunnen opnemen en dat gebeurde tóch, dus wie weet? Maar hoe dan ook, áls die LP toen verschenen zou zijn dan is het niet waarschijnlijk dat Back out toen met die LP op zak met mij doorgegaan zou zijn. Want wij zeggen wel dat het stoppen van Back out in 1986 te maken had met het mislukken van de LP deal, wat voor een gedeelte ook wel waar is, maar voor mij speelde er wel meer. Zo voelde ik mij destijds helemaal niet meer thuis in dat ‘metal-wereldje’. Ik heb ’t er wel eens eerder over gehad dat ik in de tweede helft van de jaren ’80 afhaakte van het ‘metal gebeuren’. Nou, dat was ook zo en dat had ook hiermee te maken. Eigenlijk had ik schoon genoeg van dat hele wereldje met al dat uiterlijk vertoon. En dat is natuurlijk geen gezonde basis voor een band die in dat wereldje een plaats probeert te veroveren. Dus stopte ik ermee, maar als ik niet gestopt zou zijn zou mij zeker zijn verzocht om dat te doen.
In alle oprechtheid hoopte ik dat ze er nog wat van zouden maken, en daar is ook wel een begin mee gemaakt, waarvan ik zelfs nog een keer een repetitie van bezocht heb, maar dat werd niks. Ik vond dat jammer maar hoe jammer dat ook écht was moeten anderen maar aangeven.




Reacties

 


Deze eerste plaat van Ghost is heel anders dan het onlangs verschenen “Prequelle”. Niet beter of slechter (daar ben ik nog niet uit en daar kom ik waarschijnlijk ook niet uit, is ook helemaal niet boeiend) maar…eeehhh…anders. Rauwer en donkerder. Ik wilde eerst schrijven “sinister” maar dat is het niet, daarvoor is de stem van die zanger toch te vlak en de koortjes te lief. Tja, dan kun je je gezicht wel beschilderen en een mijter opzetten maar sinister ben je wel (Ozzy is dat bijvoorbeeld wel, vooral op de eerste LP van Black Sabbath) of dat ben  je niet (die zanger die zich van allerlei schuilnamen bedient is dat niet).

Maar goed, ik ben om en voor beide platen val ik op een of andere maar verschillende manier. En - eerlijk is eerlijk – dat ik die platen überhaupt ben gaan checken ligt aan negatief commentaar op Facebook over de programmering van Ghost op het Dynamo Metal Fest te Eindhoven. Dat, gecombineerd met lovende verhalen van anderen, deed mij besluiten: “Dát moet ik horen!” Bedankt dus daarvoor


Reacties

Meestal trek ik me niet zoveel aan van wat anderen over een plaat schrijven. Ik weet per slot van rekening wie het schrijft, hoe ze schrijven en waar ze van houden dus ik weet ongeveer wat ik kan verwachten. Meestal gebruik ik die schrijfsels op z’n hoogst informatief om ongeveer in te kunnen schatten wat voor muzikaal vlees ik  in de kuip heb. Maar soms is het de combinatie van schrijfsels van verschillende mensen waardoor bij mij belletjes gaan rinkelen. En dat was het geval bij Ghost. Want over deze band las ik verschillende dingen, variërend van “wereldband” tot “té mainstream”. En dát, gecombineerd met wié wát schreef, leidde ertoe dat ik dacht: ”dat Ghost (waar ik me nog nooit in had verdiept), dat zou wel eens wat voor mij kunnen zijn”.  En warempel, die redenering blijkt te kloppen. Het is nu Juni en ik denk niet dat er dit jaar nog een plaat gaat uitkomen die voor mij Judas Priest van het predicaat “maker van de plaat van het jaar” gaat beroven - ook Ghost niet - maar een stevige concurrent is het wel.
Ik vind het circus eromheen (met die beschilderde gezichten en die pakjes uit opa’s verkleedkist) enigszins lachwekkend maar ik hoef er niet naar te kijken, ik hoef er alleen maar naar te luisteren en dat zal ik nog vaak doen.

Overigens, tussen de reacties stonden ook reacties van gasten die…eeehhh…niet blij waren met de programmering van het Dynamo Metal Fest. Ik begrijp die diehard metal liefhebbers wel, zeker op basis van déze plaat van “Ghost”. Ik ben ook hun eerste plaat  “Opus Eponymous” eens gaan luisteren, dat is ook niet heel erg metal maar deze laatste is veel gelikter en zelfs proggier dan die eerste schijf dus wat Ghost daar op dat DMF komt doen weet ik ook niet maar dat vraag ik me bij “Leprous” en “Sons of Apollo” ook af. Maar goed, mij zal dat verder een rotzorg zijn, want ik heb er weer een top-schijf bij

 

Reacties

Het leven is niet eerlijk.
Ik zit hier in een B&B op de Veluwe en heb net lekker gegeten en ga morgen hier lekker de hort op terwijl vrienden van mij vandaag afscheid hebben genomen van vriend, broer en zwager Martien. Hij werd afelopen Zondag met spoed met de ambulance naar Tilburg gebracht en is daar overleden. Ik werd 5 jaar geleden ook met spoed met de ambulance naar Tilburg gebracht maar ik zit hier. Het is niet eerlijk.
Het zat al de hele week in mijn hoofd en het zit er nog en zal daar nog wel een tijdje blijven, zeker in de wetenschap dat het optreden van Bon Scotch morgen in de Comeet te Someren volledig in het teken van Martien zal staan. Het lijkt mij het moeilijkste optreden dat de band ooit heeft gedaan of ooit nog zal doen. Lijfelijk zal ik er niet bij zijn, in gedachten wél.


Reacties

Deze maand word ik 59. Ja, 59, so what?! Nou, ik ben ook geboren in 59. En ik word dus volgend jaar 60. Zover moet ik nog maar zien te komen en zo vanzelfsprekend is dat helemaal niet, want 5 jaar geleden werd ik 54 en het had weinig gescheeld of dat was m’n laatste verjaardag geweest. Maar op 1 Juli vier ik wat ik “het eerste lustrum van mijn tweede leven” noem. Want naast de botte pech dat mij dit overkomen is, het doorzettingsvermogen van mij en mensen om mij heen en veel goeie zorg, heb ik ook wel geluk gehad. En niet iedereen heeft zo’n geluk (er zullen in mijn omgeving vast mensen zijn die weten waar ik nu op doel). Dus omarm ik die tweede kans al gaat die dan gepaard met de nodige gebreken.

Reacties

Toen ik een eeuwigheid geleden (eind jaren '70) kennis maakte met Saga en al die nummers tegen kwam met “Chapter…” als subtitel en zag dat die allemaal in willekeurige volgorde op de betreffende LP’s voorkwamen, vroeg ik me af wat ik zou krijgen als ik die hoofdstukken in de juiste volgorde zou zetten. En na “Worlds Apart” uit 1981 dacht ik ze wel compleet te hebben en zette ze achter elkaar op een bandje. Dat viel tegen want ik luisterde niet naar teksten en dan blijft een vrij willekeurige verzameling nummers over en niet eens de mooiste. Bovendien kwamen er tussen 1999 en 2003 nog eens 8 hoofdstukken achteraan. Maar goed, toch was ik met het dubbele live album “The Chapters Live” uit 2005 erg blij en is dat inmiddels mijn favoriete Saga plaat met “Images (Chapter 1)” als favoriet nummer met die melancholieke melodielijnen.



Reacties

Onlangs kwam Henriëtte er mee dat ze geïnteresseerd was in het dossier van mijn verblijf in het St. Annaziekenhuis in 2013. Dus daar belde ze heen. Uiteraard konden we dat krijgen maar dan moest ík dat zelf aanvragen. Dat klinkt logisch en is maar goed ook, dus zocht ik op internet de mogelijkheden op. Je kan een kopie van je medisch dossier opvragen én van het verpleegkundig verslag. Henriëtte wilde dat laatste, waarom dat is snap ik wel maar dat moet ze zelf maar een keer uitleggen.
Maar goed, dat verslag hebben we binnen en Henriëtte heeft het doorgenomen. Ik heb er alleen een paar kleine stukjes van gelezen. Veel is helemaal niet interessant, wat kan mij het bijvoorbeeld schelen of ik bij het ontbijt een witte of bruine boterham at. Er staan wel interessantere dingen in. Zo herinner ik me bijvoorbeeld wel dat ik waanideeën had maar dat ik dacht dat ik iemand dood gereden had wist ik niet. Verder concludeerde ik al snel dat ik het verder allemaal niet wil weten.
Maar door die interesse van Henriëtte in dat dossier realiseerde ik me wel het hoe ingrijpend die periode ook voor haar geweest moet zijn.
Bijvoorbeeld: een tijdje geleden schreef ik over mijn tijd bij Huize Padua dat ik het moment dat Henriëtte naar huis ging en ik daar achter bleef vaak zo moeilijk vond. Nu realiseer ik me hoe moeilijk het voor haar geweest moest zijn: alleen naar huis, thuis komen in een leeg huis dat voorlopig leeg blijft, alleen eten, de gevoelens van onmacht over wat er met mij allemaal gebeurde.
Een tijdje geleden – ik weet niet meer hoe we erop kwamen – hadden we het bij de  familie van Henriëtte over hoe ze mij toen in Juli 2013 in huis gevonden hebben. Het was maar een klein gedeelte van alles wat er gebeurd is maar voor mij was dat kleine beetje wel genoeg.
Ik heb besloten dat ik er verder niks meer over wil weten en dat ik genoeg heb aan de wetenschap dat elke ochtend de zon weer op gaat.






Reacties

Ja hoor, heb ik weer: dan denk ik "ik ga niet te vroeg want het voorprogramma hoef ik niet helemaal te zien"...ís er helemaal geen voorprogramma. Ja, ik weet het, ik had het kunnen weten want "An evening with..." Maar goed, het eerste half uur heb ik gemist en ik ben om kwart voor elf vertrokken dus het einde heb ik ook gemist. Maar die twee uurtjes vond ik ruim voldoende.
Gazpacho is een goeie band met meeslepende muziek, ja om op je oortjes af te spelen ja, want dan kun je ze stil zetten om later verder te gaan, want live overheerst voor mij toch de zeurderigheid en krijg ik vooral van die zang na een half uur jeuk. En dat ze erbij staan of ze zo meteen je belastingaangifte komen invullen helpt ook al niet. Maar goed, als er iémand niet moet zeiken over podiumuitstraling dan ben ík het wel.
Dan vond ik die andere Noorse band toch een stuk interessanter, die spatten ook niet bepaald van het podium af, maar daar zou ik het wél drie uur vol hebben gehouden, maar die vulden met moeite de kleine zaal voor de helft, al kreeg Gazpacho dan ook de grote zaal niet vol (ik schat 3 kwart, zٔónder balkon en foyer. Op het eerste gezicht lijkt dat heel wat maar meer dan 2 á 300 is dat ook niet).
Maar ik moet niet zeuren, want omdat ik van muziek hou waarvoor ik niet naar grote zalen en/of hallen en stadions hoef, maar die De Pul en De Bosuil nauwelijks vol krijgen, is het voor mij nog een beetje te doen en leuk om naar optredens te gaan, omdat ik dan af en toe op een trappetje kan gaan zitten of zo.
Toch vind ik het een beetje wrang dat zo’n band als Soup nog niet het kwart van het aantal belangstellenden trekt als Gazpacho terwijl ze een stuk interessanter zijn. Maar ach…het leven is nou eenmaal niet eerlijk!

 





Reacties

Toen deze plaat vanmorgen voorbij kwam geshuffeld realiseerde ik me: (ik) bennie helder…dat kon ik  9 á 10 jaar geleden elke dag wel zeggen. Ongelooflijk hoe je focus helemaal gericht kan zijn op het gebruiken van alcohol en het op peil houden van je roes én van je drankvoorraad. Want er bestond geen grotere paniek dan dat het einde van je drankvoorraad in zicht kwam en er geen mogelijkheid meer was om deze aan te vullen en je drank nodig had (wat eigenlijk altijd het geval was). Gevolg was dus dat ik eigenlijk nooit echt helder was. Inmiddels sta ik al weer bijna 9 jaar droog en ben ik daarvan toch 4 jaar héél helder geweest. Inmiddels ben ik heel vaak niet echt helder maar dat heeft een heel andere oorzaak. Die oorzaak heeft misschien wel te maken met de oorzaak van destijds maar eerlijk gezegd wil ik dat niet weten.

Reacties
Diverse linkjes
Oud weblog Millstreet Blues

Mijn Facebook pagina

Website Bon Scotch

3 Horns music Site van m'n broer Hans, componist, arrangeur, dirigent en muziekdocent

HBL Fotografie Hannie Berkers, schoonzus, fotografe

BLAST Blues Promotion