Hemispheres
Van de week zat ik in het ziekenhuis. Daar kom ik tegenwoordig best vaak. Ik kwam er iemand tegen die ik ken van vele jaren terug. Wie het was doet nu even niet ter zake.
Ondanks de lange tijd die verstreken was en alles wat er gebeurd is herkende ik hem meteen. Dat is mooi. Hij herkende mij niet. Ook prima.
We raakten aan de praat. Voornamelijk over vroeger. Maar ja, wat wil je anders als je gemeenschappelijke herinnering zo ver in het verleden ligt.
We raakten ook aan de praat over onze gezondheid. Daar hoef ik verder niet over uit te wijden maar neem van mij aan dat we daar niet zaten vanwege zweetvoeten.
Hij had - uiteraard - geen idee van wat mij overkomen is. We hadden het over (de toestand van) mijn revalidatie. En over het feit dat de vooruitgang daarvan nu gestopt is en dat het er nu op aan komt om te accepteren hoe het is. Hij zit ook in zo'n fase. 
Het laat me de laatste dagen niet los. Die acceptatie kost me steeds meer moeite.
Ik doe en kan zoveel waarvan ik het niet zo heel lang geleden onmogelijk had gehouden dat ik het nog zou kunnen. Maar de acceptatie van 'dit is het en dit blijft het' kost me moeite.
Dit nummer van The Pineapple Thief is een perfecte soundtrack voor mijn gevoel op dat gebied.
Reacties
Laatst kwam ik in het ziekenhuis André tegen. Wie is André?
 
Van 1968 tot 1986 woonde ik in de Bisschop Arnoutlaan in De Engelse Tuin (een in de jaren 60/70 uit de grond gestampte nieuwbouwwijk) te Heeze.
Naast ons woonde de familie Postma: vader, moeder, dochter en drie zonen.
Wij (vader en 4 zonen) waren met z'n vijven bij de fanfare (al waren toen wij daar kwamen wonen alleen pas ons pap en m'n oudste broer lid). Blijkbaar was dat besmettelijk want in 'no time' waren er bij Postma ook 3 fanfarelid. André is de oudste van die 3. Hij speelde sopraansax. En héél goed. Ik denk dat hij fanatieker was dan wij met z'n vijven bij elkaar. Urenlang zat die op z'n zolderkamertje te repeteren, vaak onder het dakraam. Dat stond meestal open.
Op een keer was ik op zolder aan het repeteren op mijn bugel. Ook onder het dakraam. Dat stond ook open. Op een gegeven moment was ik even stil en hoorde ik André van onder zijn dakraam precies naspelen wat ik gespeeld had. Ik fiedelde wat anders. Hij fiedelde het weer na. En zo ontspon zich een soort duet, een soort 'dakraamconcert'. Nooit commentaar op gehad trouwens.
Reacties
Ik ben dol op metaforen. Hier heb ik er weer eentje.
 
Stel je voor dat je voor een berg staat die je moet beklimmen maar je hebt geen idee hoe hoog en stijl die berg is, je kan de top niet eens zien.
Maar je begint te klimmen.
Je ontwikkeld een gestaag tempo, het gaat steeds beter en je komt vooruit. Je komt steeds verder.
Op een gegeven moment kun je zelfs de top zien. Hij is nog ver maar je ziet 'm.
Dan stokt het tempo en vervolgens kom je helemaal niet meer vooruit.
Terwijl je de top, die je eerst helemaal niet zag, kan zien!
En wat heeft die foto hiermee te maken? Helemaal niets!
Reacties
Ik ben niet echt een liefhebber van klassieke muziek maar ik herken wel programma's die gemaakt zijn door liefhebbers. Dat Paul Witteman een liefhebber is van klassieke muziek wist ik al vanwege zijn columns in de Volkskrant. In zijn programma "Podium Witteman" wint de liefhebber het regelmatig van de programmamaker. Daarom kijk ik er zo graag naar al is er dan regelmatig muziek te horen waar ik jeuk van krijg. Gisteren was vooral het item over en met een Cubaanse pianist geweldig. Mooi zoals Witteman daar bij die piano stond te genieten. En dan dat vingertje!
Je zag dat die pianist zelf ook niet gewend was aan die benadering. Je zag 'm regelmatig denken: "Wat is dát nou weer voor vraag?"
Ja, ik geloof ook wel dat het een heel goeie pianist is, ik vond ook de muziek mooi maar waarom hij beter zou zijn dan anderen hoor ik niet.
 
Verder, als Ernst Daniel Smid staat aangekondigd ren ik niet bepaald naar de TV om het te kunnen zien. Maar als hij zich laat begeleiden door 4 (vier!) bariton-saxofoons én de keuze van de nummers niet valt op opera-aria's maar bijvoorbeeld op liedjes van Jules de Corte wordt het toch wel erg interessant. En het klonk verrassend mooi.
Reacties
Toen dit soort bandjes - bgin jaren 80 - als paddenstoelen uit de grond schoten was ik er helemaal niet voor in. Inmiddels ben ik wat toleranter geworden en kan ik een hele hoop wat ik destijds niet pruimde wél waarderen. Zeker de laatste tijd heb ik steeds meer zin in 'gewoon' lekkere liedjes die goed gespeeld en gezongen worden, dus toen ik zag dat deze band in Uden kwam besloot ik de gok te wagen. 

Het begon eigenlijk niet goed omdat de oprit naar de A50 was afgesloten en ik een alternatief moest verzinnen. Ik vertrouwde op mijn navigatie maar die probeerde me via elk binnenweggetje te verleiden om toch weer naar die afgesloten oprit te rijden. Maar ik kwam er toch al was het dan wat later maar omdat ik - zoals gewoonlijk - ruim op tijd vertrokken was was ik net op tijd voor het voorprogramma. Leuk, maar had ik iets gemist als ik het ....eeehhh... gemist had? Nou nee, niet echt. Ze brachten hun new-wave klanken met verve maar het feit dat ik niet wist wie het waren en ook niet de geringste aandrang voelde om daar achter te willen komen zegt op zich genoeg.
 
Toen de al wat oudere heren van China Crisis aangevuld met nog wat meer oudere heren (op bas en op gitaar) en een jongere man (op toetsen) en dame (op drums). Ze brachten wat ik verwacht had: Lekkere popliedjes, goed gespeeld maar wel wat minder gezongen. Vooral de wisselwerking tussen de twee - heel heldere - gitaren beviel me prima. De bas, drum en toetsen waren dik in orde. De zang beviel me wat minder en zo ook de presentatie van Gary Daly. In het begin vond ik z'n meligheid nog wel grappig maar na verloop van tijd begon het me op mijn zenuwen te werken. 
 
Kortom, leuke avond gehad en ik ben blij dat ik gegaan ben maar als ik het gemist had  zou dat niet echt ....eeehhh...een gemis geweest zijn. 

Reacties

Deze week had ik een CT scan van mijn longen. Eerst - twee weken geleden - werd me nog gezegd - en ik had daarvoor ook een afspraak gemaakt - dat ik een paar uur ervoor én erna aan het infuus zou moeten. Maar een uurtje voordat ik me wilde gaan melden werd ik gebeld dat 'de post- en pre-hydratie' niet nodig waren.
"Watte?"
"De post- en pre-hydratie zijn bij nader inzien niet nodig dus meldt U zich maar bij de balie 10 minuten voor aanvang van de scan (14u)".
OK, dat scheelde weer, had ik me wel voor niks afgemeld bij m'n werk maar dat draait daar toch wel door.
 
Verder had ik nog enige verjaardagsfeestjes. Gisteren betrapte ik me erop dat ik weer eens ouderwets als een van de laatsten aanwezig was. Dát was lang geleden! Nog even staan geinen over mijn 'oude' gewoonte om zomaar - zonder woord van afscheid - ineens af te nokken. Nou, dat heb ik uitgebreid gecompenseerd. Ik was 10 minuten van tevoren al afscheid aan het nemen, en tevens alvast voor de komende feestjes. Dus daar kan ik weer even mee vooruit.
 
Deze week stond verder vooral in het teken van prinjesdag ("wat een poppenkast", "die glazen koets is.....") en de algemene beschouwingen - een soort ritueel. Dit keer vooral met de vraag of 'Rutte en consorten' al vast met de campagne voor de verkiezingen van Maart 2017 begonnen waren: "Neuheu!!!!". 'Zomaar' een foto:
 
 
Altijd weer leuk: De uitreiking van alternatieve nobelprijzen voor - wat men noemt - 'zinloos' onderzoek. Grappig hoor - niks meer en minder - maar we vergeten even dat de meeste 'ontdekkingen' ooit min of meer per toeval gedaan zijn. Zo was Einstein naar heel iets anders op zoek dan naar wat later de "relativiteitstheorie" zou gaan heten.  

Maar uit de afdeling "onderzoek naar zaken die Gerard al járen bezig houden": Er is eindelijk onderzocht (Volkskrant Zaterdag) of die knoppen bij stoplichten inderdaad een soort 'fopknoppen' zijn. En inderdaad, het zijn - met een duurder woord - 'placeboknoppen'.
 



Reacties
Toen ik vandaag in het ziekenhuis was voor een CT scan vertelde ik daar dat ik net een artikel in de krant had gelezen over dat ze 1500 jaar oude bijbelrollen hadden ontcijferd, zonder ze uit te rollen, m.b.v. een CT scan. De radiologe van dienst vertelde enthousiast dat als er een lijk werd binnen gebracht dat ze dan konden zien waar er kogelgaten zaten, zonder het lijk uit de lijkenzak te halen: "Dan moeten ze wel niet gaan praten!"
Écht waar, dat zei ze, ik verzin het niet!
Reacties
Wat een na-aper is die Cliff Williams toch eigenlijk.
Tja, ik kan er maar beter een beetje mee lachen terwijl ik het eigenlijk helemaal niet grappig vind.

Cliff is langer doorgegaan dan ik. Maar ons pap is ook langer doorgegaan dan ik (+/-82). Dat wilde ik ook wel maar daar kwam wat tussen. Maar goed, ik ben jonger begonnen. Ons pap zou ook wel jonger begonnen zijn als WOII geen roet in het eten kwam gooien. Hij is van 1928 dus was gedurende de oorlog 12/17 jaar. Vrij snel na de oorlog werd in Lierop de Willibrordus fanfare (her)opgericht en was Harry van de partij.
 
Maar goed, het is geen wedstrijdje wie er het langste kan doorgaan. Ik vind het eerder een uitdaging om op het goede moment te kunnen stoppen, al weet je van tevoren nooit wanneer dat moment daar is.

Reacties

De afgelopen jaren ben ik door diepe dalen gegaan en heb ik hoge bergen beklommen. Sterker nog, die bergen beklim ik nog steeds, iedere dag weer. Altijd met een blij gemoed. Altijd? Bijna altijd! Af en toe - héél af en toe - zit ik er doorheen. Het opvallende is dat dit vaak is bij tamelijk 'lullige' dingen is, zoals gisteren bij het boterhammen smeren. Misschien omdat ik bij die 'lullige' dingen de kick van "Zó, dat heb ik weer eens mooi gefixed!" niet als compensatie heb. Wie zal het zeggen! Feit is dat ik er gisteren - als vanuit het niets - ineens helemaal doorheen zat. Maar gelukkig was er de troost van Henriëtte en gaat het nu weer prima.

Msschien moet ik me toch maar aanwennen om mezelf een schouderklopje te geven als ik bijvoorbeeld een boterham heb weten te fixen zonder de keuken onder de pindakaas te smeren, of mijn schoenen heb weten te strikken zonder te vloeken of zo. 

Reacties

De week

Heel veel dat ik het vermelden waard vind heb ik niet meegemaakt en over wat ik wel het vermelden waard vind heb ik al geschreven, over het 25 jarig jubileum van on 'ontrouw-feest' bijvoorbeeld. Waar ik trouwens heel veel fijne reacties op kreeg, waarvoor dank. Ook voor de mooie reacties op mijn 'melancholie-stukje' trouwens.
 


Het was een warme week en dan niet alleen in letterlijke zin
  • Ik denk - en het is pas September - datmijn kandidaat voor hét woord van 2016 is: treitervlog. Leuke parodie overigens uit Gemert: 
    http://www.ed.nl/regio/gemert-e-o/gemert-bakel/youtubers-uit-gemert-maken-parodie-op-treitervlogs-zaandam-en-boef-we-laten-ze-nadenken-video-1.6402054
  • Met een minimale meerderheid - dankzij het verkeerd inschatten van het OV door een PvdD'er - is een nieuwe donorwet door de Tweede Kamer aangenomen. Of deze wet ook door de Eerste Kamer komt is onzeker. Maar voor mij verandert er niets, ik sta al járen geregistreerd als mogelijke donor en ik zie geen enkele reden om daar nu iets aan te veranderen.
  • De Amerikaanse verkiezingen beheersen hier al maanden het nieuws en dat zal voorlopig wel zo blijven c.q. erger worden. Nu weer met de gezondheid van de kandidaten.
Van alles
 
Arjan Ederveen bekijkt het ouder worden op zíjn manier:
 
 
Tja, het is wat met die klimaatdoelstellingen. Bert Wagendorp (Volkskrant) denkt er het zijne van:
 
 
Oh jeetje, Jan Smit stopt (pas) over 10 jaar met zingen:
http://www.nu.nl/muziek/4322945/jan-smit-stopt-als-hij-veertig-met-zingen.html


Ergernissen

Omdat ik weinig meemaakte heb ik me wel lekker kunnen ergeren aan allerlei zaken die eigenlijk de moeite van het ergeren niet waard zijn.
 
Grootste ergernis is toch wel die Paralympics, nou ja, niet het evenement op zich maar de manier waarop er aandacht aan besteed wordt. Ja hoor, ik verwachtte het wel: het geblaat dat er te weinig aandacht voor is, het "kijk eens hoeveel medailles de Nederlanders behalen, zeker in vergelijking met 'valide' sporters".
Dat aantal medailles zegt niks meer dan dat ze het 'beter' hebben gedaan dan andere sporters in dezelfde wedstrijd op hetzelfde evenement. Vergelijkingen met welk ander evenement dan ook gaan volledig mank (sorry!). Zo geloof ik bijvoorbeeld best dat het een hele prestatie is van 'onze' Marlou van Rhijn om goud te winnen maar ik zag atleten zónder, met één en met twéé blades in dezelfde wedstrijd lopen. Volgens mij gaat die vergelijking net zo mank (sorry!) als - bijvoorbeeld - het vergelijken van zwemmers en roeiers in één wedstrijd.
 
Verder zag en hoorde ik ene Thom Hoffman bij DWDD de film "Chinatown" beschrijven als één van de beste films ook. Maar die kan natuurlijk alleen maar naar die film kijken als de insider die hij nou eenmaal is. En daar zit mijn ergernis: Het gewicht dat wordt toegekend aan de mening (het oordeel) van zo'n insider. Dat gepreek voor eigen parochie, of het nou gaat over muzikanten die muziek maken die vooral goed gevonden wordt door andere muzikanten, films die vooral goed gevonden worden door andere filmmakers of eten dat vooral lekker gevonden wordt door andere koks. Die zien, horen of proeven nou eenmaal dingen die 'gewone stervelingen' niet zien, horen of proeven.
 
Ik erger me al heel lang kapot aan de wildgroei van gezondheidsadviezen en reacties daarop. Onlangs nog was ene Martijn Katan in het nieuws die een aantal voedingsmythes ontkracht. Afgezien van het feit dat als iets een mythe is het volgens mij niet nodig is om het te ontkrachten: hij schreef er een boek over en dat boek moet verkocht worden dus hoe serieus moet ik dat nemen?
En de laatste jaren is het heel erg 'in' om constant water te drinken dus je kon erop wachten: Er verscheen een stuk waarin gepoogd wordt dit als mythe te ontkrachten:
 
Ik erger me ook al heel lang aan de wildgroei aan spreuken en tegeltjeswijsheden die welig tieren op sociale media. Tegenwoordig vind je ze vooral met de naam van een bekend of onbekend iemand eronder, als een citaat van bijvoorbeeld Boeddha, Gandhi, de Dalai Lama (nee niet de Daila Lama - nog zo'n ergernis) of de buurvrouw. Héél ergerljk. Daarom was ik wel blij met de parodie hierop die aan het begin van dit stukkie staat.
















Reacties
Diverse linkjes
Oud weblog Mill Street Blues

Mijn Facebook pagina

Website Bon Scotch

3 Horns music Site van m'n broer Hans, componist, arrangeur, dirigent en muziekdocent

HBL Fotografie Hannie Berkers, schoonzus, fotografe

BLAST Blues Promotion