Hemispheres


Eind jaren '70/begin jaren'80 luisterde ik heel veel hardrock. Maar tweede helft jaren '80  verloor het mijn interesse. Zo heb ik de opkomst van Metallica nog wel gevolgd maar bijna alles wat daarna kwam - waaronder bijvoorbeeld Slayer en Pantera - ging helemaal langs me heen. Maar daar kwam een paar maanden geleden alsnog verandering in. Een van de bands die ik destijds helemaal links liet liggen maar onlangs alsnog oppikte was Machine Head. Al luisterend besef ik trouwens dat ik het destijds waarschijnlijk niks gevonden zou hebben maar inmiddels ben ik wat ouder (maar niet wijzer) en kan het mijn goedkeuring ruimschoots wegdragen, al is deze CD dan weer helemaal niet zó oud; maar 16 jaar namelijk!
 
En voorlopig is dit mijn favoriete track:


 
Gerard's lijstje t.t.v. deze momentopname:

 

 

 

 

 

   

 



 

 

 

 

 









Reacties
"Waarom moet mij dit overkomen?" Dat verzuchtte ik nogal eens op dooie momenten in mijn tijd in Huize Padua. En dooie momenten had ik daar veel. Heel veel. Gelegenheid genoeg om te 'malen' daar.
Op een gegeven moment probeerde ik die gedachten het hoofd te bieden door mezelf de wedervraag te stellen: "Ja, wie dan?". Dat werkt niet. Ook gedachten aan wat ik allemaal nog wél kan werken niet. Ook vergelijkingen met anderen die er slechter aan toe zijn werken niet. Sterker nog, het werkt vaak averechts. Inmiddels weet ik dat er maar één ding helpt tegen 'shitmomenten'. Het is eigenlijk net als met koorts: Doe nou niet net alsof het er niet is maar ziek het uit.

Dát zou ik in 1976 niet gedacht hebben, dat ik dit prachtige nummer nog eens met deze aanleiding zou misbruiken.


Reacties
In 2012 kwam mij "Time I" van Wintersun ter ore. Een plaat die allerlei zaken had waarvan ik niet hield: grunts, schreeuwzang, bombast, meer bombast, nóg meer bombast en meer loopjes in één nummer dan anders in een heel album.
Maar dat is theorie. En die klopt soms niet. Gelukkig maar. Ik vond het prachtig. Nog steeds trouwens.
"Time I"? Dat suggereert dat er ook een "Time II" is of moet komen. Dat klopt, in die zin dat het al opgenomen is, samen met deel I. De platenmaatschappij vond het echter een beetje veel van het goede en stelde voor om "Time" te splitsen. Deel II zou dan nog wel komen. Nou, het is er nog steeds niet en het ziet er ook niet naar uit dat het er nog gaat komen. De mannen kregen wél de gelegenheid om iets totaal nieuws op te nemen. Doe vooral geen moeite om uit proberen te leggen hoe dat zit. Ik wíl het niet eens weten. 
Maar goed, dat nieuwe product is er nu en het heet "The Forest Seasons" en is een soort "Vier Jaargetijden" waarvoor Vivaldi zich in z'n graf zal omdraaien.
Het is een mooie plaat hoor maar het haalt het niet bij "Time I" en waarschijnlijk ook niet bij "Time II" maar of ik daar ooit achter ga komen betwijfel ik.  Dus "Time I" blijft voorlopig nog wel even in mijn lijstje staan. Jammer maar helaas.
Reacties
De laatste tijd draaai ik "The Nightfly" van Donald Fagen tamelijk grijs. En steeds als het titelnummer voorbij komt, valt me dit stukje tekst op dat me mateloos intrigeert:
 
An independent station
WJAZ
With jazz and conversation
From the foot of Mt. Belzoni

Dus ben ik dat eens gaan googlen. En het blijkt inderdaad een radiostation te zijn waar je kan luisteren naar jazz en conversatie. Niet dat ik dat gedaan heb want die jazz en conversatie kunnen me beiden gestolen worden. Maar alleen al het feit dát het bestaat vind ik prachtig. En het bestaat al sinds de jaren '20 trouwens toen de jazz nog nauwelijks uitgevonden was. Dat moeten dus wel heel grote liefhebbers geweest zijn. En op die manier staat het voor mij symbool voor alle liefhebbers die - tegen trends en industrie in - muziek voor mij interessant houden. Of het nou gaat om liefhebbers die een platenzaak runnen, een blaadje vol schrijven of radio maken.



Reacties

Een bezig baasje die John Mitchell. Tot voor kort altijd in dienst van anderen in groepsverband. En zelfs toen hij het tijd vond om iets voor zichzelf te gaan doen ging dat niet onder zijn eigen naam maar als "Lonely Robot".
Zijn kwaliteiten als gitarist staan buiten kijf. Zijn kwaliteiten als (mede-)componist evenmin. In de bands en projecten waarin hij tot nu toe opereerde werkte hij met niet de minste zangers en zangeressen samen. Nu zingt hij zelf. En dat doet hij zeer verdienstelijk. Sterker nog, ik val helemaal voor dat licht hese stemgeluid en het is zeker een verademing tussen wat ik de laatste tijd aan vocaal gestuntel om mijn oren heb gekregen. En het past ook perfect in de muziek van Lonely Robot. Die muziek is namelijk degelijk en niet zo heel erg bijzonder. Hetzelfde geldt voor zijn gitaarwerk en vocale kwaliteiten. Maar tel het bij elkaar op en er komt een prachtplaat uit. Dat vond ik van de eerste eigenlijk ook al maar zeker van deze tweede. Daar heb ik trouwens wel wat tijd voor nodig gehad om me dat te realiseren maar gelukkig heb en neem ik die tijd.  Er zijn genoeg platen waar ik nog véél langer over doe - een jaartje of 30 bijvoorbeeld - dus dan is een paar maanden nog best snel.
 
Gerard's lijstje t.t.v. deze momentopname:

 

 

 

 

 

   

 



 

 

 

 

 







Reacties
Mijn  Facebook post gisteren over herinneringen aan ons bezoek aan de Tour de France van 1979 bracht herinneringen naar boven aan vakanties met de familie. Niet dat je denkt dat wij vaak op vakantie gingen, dat begon pas in 1977, ik was toen 18. Hoe zit dat?
 
Nou, ons mam kregen we met geen 20 paarden mee op vakantie maar ons pap wilde wel. Ons mam heeft twee vrijgezell(ig)e broers, ome Jan en ome Piet die ook nooit op vakantie gingen. Maar ome Piet wilde ook graag op vakantie. En zo zijn ons pap en ome Piet verschillende keren samen op vakantie geweest. Tijdens een van die vakanties werd het idee geboren om een keer de hele familie mee te nemen. Nou, het lukte om ons mam ervan te overtuigen dat dat een goed idee was.
En zo reed de familie Berkers in 1977 met 12 personen (pap, mam, 6 kinderen, zwager, schoonzus, een vriendin van ons Francien en ome Piet) in 3 auto's in colonne naar het het Harz gebergte in Duitsland. Drie auto's met alle drie een zelfde lintje aan de antenne zodat men zou zien dat we bij elkaar hoorden. Het trok nogal wat bekijks in de Bisschop Arnoutlaan kan ik me herinneren.
We hadden nog geen TomTom, maar wij hadden Harry Berkers: die had een avond besteed om de route helemaal uit te werken op papier in dat onnavolgbare handschrift van 'm (onbegrijpelijk dat hij nooit dokter geworden is, hij had er zeker het handschrift voor). 
Ik herinner me vooral de autoritten, de lange wandelingen in de bergen, het gezamenlijk eten en drinken, het slappe ouwehoeren en het spelletes doen als het eens slecht weer was. In 1980 gingen we bijvoorbeeld naar Oostenrijk waar we twee weken bijna alleen maar regen hebben gehad. Dat ik die vakantie de 'Monopoly-vakantie' noem zegt genoeg. Irritant was dat zwager Ad elke dag zei "Het klaart op!" maar het klaarde nooit op. Nóg irritanter was dat hij praktisch alle spelletjes Monopoly wist te winnen. Verder best een aardige gozer hoor.
 
OK, in 1977 ging de reis naar Duitsland en het jaar daarop naar Wales. We zaten daar in een pension waarvan de eigenaar - genaamd Brian - twee weken lang in hetzelfde schort rondliep, wat ons mam de uitspraak ontlokte: "van die schort kannie soep trekken". Prachtig land, prachtige mensen. Brian vond het prachtig dat zijn pension praktisch volledig werd overgenomen door die luidruchtige familie uit Nederland. En ja, met de omzet zal hij ook wel content geweest zijn. Toen mijn zus Ied en zwager Ad járen daarna daar in de buurt waren zijn ze er nog geweest maar Brian was helaas overleden.
 
Het jaar daarna ging de reis naar de Franse Alpen. Dat was die 'tour de France-vakantie'. Daarna zijn we nog twee keer in Oostenrijk geweest en toen was de koek op. Ach...kinderen vliegen uit en beginnen eigen gezinnen...zo gaat dat.
 
Maar ik bewaar er warme herinneringen aan. Het was één van de lichtpuntjes in een voor mij niet zo eenvoudige tijd. Ik was 18 a 20 jaar oud, ging studeren, een rijbewijs halen en achter de meiden aan. Daarvan ging eigenlijk alleen het studeren goed, ik was allang blij dat ik van die middelbare school af was want daar draaide het vooral om populair zijn en goed zijn in sport. En ik was beide niet. Wat voelde die TH toen als een bevrijding! Maar verder...dat rijbewijs halen en achter de meiden aan was...eeehhh...best problematisch. Maar goed, dat is allemaal gelukt en dat studeren is ook gelukt. Maar hoogtepunten waren het niet, dat waren die vakanties met de familie wel.
 
Trouwens, de foto is ergens onderweg in Engeland op weg naar Wales of huis genomen.
Reacties

Nou, dat was dan mijn derde "Night of the Prog" festival op die prachtige locatie op een rots aan de Rijn genaamd Lorely. Na de eerste dag van dit driedaagse festival dacht ik serieus dat er voor mij geen vierde keer meer zou komen maar inmidels ben ik weer thuis, is het hotel gereserveerd  en de earlybird-ticket al weer besteld voor 2018.
 
Vanwaar die twijfel? Nou, het kostte me allemaal wat meer moeite dan vorig jaar, ondanks de aanpassingen op het terrein die voor mij een verbetering waren: Meer railingen waaraan ik me vast kon houden en hellingen waar ik naar beneden en boven kon zonder trappen te hoeven lopen. 
Maar op Vrijdag aan het einde van de middag kregen we een behoorlijke regenbui over ons heen. En ondanks dat ik een vest én regenjas bij had was ik door en door koud. Ik kon vanaf dat moment niet echt meer genieten ondanks dat ik weer behoorlijk opgedroogd was. Maar de laatste band "Mike Portnoy's Shattered Fortress" liet ik aan me voorbij gaan. Laat ik het zo zeggen: blauwbaard verloor de concurrentiestrijd met de verlokkingen van een warm hotelbed. Jammer dat ik de hoofdact gemist heb maar aan de andere kant: de wereld vergaat er niet door.
 
Maar er waren genoeg zaken die de twijfel weer bij me weg namen:
 
Vele mensen die ik een paar jaar geleden nog niet kende die me handjes kwamen schudden maar me verder weer rustig 'lieten geworren'. Voor de niet-Brabanders: dat betekent dat ze me - als ik dat wil - rustig in mijn bubbel laten. Niks zo vermoeiend als oproepen in de trant van: "Wat zit je daar alleen, kom toch 'gezellig' bij ons zitten". Nee danku, laat mij maar 'geworren'. Dit lied van 't Klein Orkest is mij dan ook op het lijf geschreven: https://www.youtube.com/watch?v=8DcWY8aGPbY
Het droeg allemaal bij aan het feit dat ik regelmatig het gevoel had in een emotionele achtbaan te zitten. Maar dat ligt waarschijnlijk voor een gedeelte ook aan de gevolgen van mijn beroerte. 
 
Ik had voor het eerst een tuinstoel bij en zeker nadat ik op Zaterdag een plekje op de toren rechtsachter had gevonden waar ik prima zicht op het podium had en bovendien mijn poten op het muurtje kon leggen was dat erg prettig. Dat het ook nog dicht bij de eet - en drinktentjes was is ook een hele mooie bijkomstigheid. 
 
En afgezien van die twee buien op Vrijdag was het droog, zonder dat het warm was. Ideaal festivalweer als je het mij vraagt.
 
Tel daarbij nog op de prachtige omgeving, waarvan ik vooral Donderdag heb genoten, en de vriendelijkheid van de mensen daar. Die is niet overdreven en ik krijg nooit het geval dat het van die 'vriendelijkheid' is die is aangeleerd op de hotelschool.
 
Kortom, voor de tweede keer heb ik een earlybird ticket aangeschaft al vóórdat er überhaupt één naam bekend is. Zegt genoeg toch?
 
En de muziek? De verrassingen zaten vooral weer in de onbekende namen want de hoofdact van dag 1 ("Mike Portnoy's Shattered Fortress") heb ik gemist, de hoofdact van dag 2 ("Yes featuring ARW") vond ik zeer onderhoudend maar ik haakte bij het eerbetoon aan Chris Squire toch af. Goeie bassist hoor, die Lee Pomeroy maar ik zit niet te wachten op zijn versie van "The Fish". En de hoofdact van dag 3 "Marillion" was slaapverwekkend.
 
Verrassingen waren bijvoorbeeld de eerste twee bands op Zaterdag, "Eyevory" en "Ashby". Die laatste heb ik al eens in Musicon in Den Haag gezien toen ik 'toevallig' in de buurt was voor een concert van "Haken" in de Boerderij. Maar nu vond ik ze beter, waarom weet ik ook niet.
De grootste verrassing was voor mij de eerste band op Zondag "A Kew's Tag" (spreek uit "Acoustic"): prog op een akoestische gitaar. Op een gegeven moment speelden ze een nummer wat me qua melodie sterk deed denken aan een koraal wat ik vroeger veel speelde  met de Fanfare in Heeze. Voor even was het weer begin jaren '70 en ging Gerardje met z'n vader en grote broer repeteren met de fanfare. En daar zat ik weer in die emotionele achtbaan. Op dat moment was ik zó gelukkig met het vermogen om over muzikale muren heen te kijken waardoor ik besefte dat het poreuze muren zijn waar planten gewoon doorheen groeien. Onbetaalbaar moment.
 
Op Zondag stond ook nog Chris Thompson met "Manfred Mann's Earth Band - The Prog Years" op het programma. Mijn verwachtingen waren niet hoog gespannen want ik heb zoiets van "laat die ouwe koeien maar in de sloot". Nou, dat viel mee, véél mee zelfs. 
OK, je kon goed horen dat niet alleen wij 40 jaar ouder geworden zijn. Ik heb altijd al gehouden van zangers met een ruw randje op de stem. Nou, dat randje is een rand geworden en af en toe klonk het een beetje onvast maar hij ging gedurende het optreden steeds beter zingen, alsof hij warm moest lopen. En de nummers uit die tijd zijn top. Vorig jaar zag ik de 'echte' MMEB in de Bosuil te Weert. Dat vond ik behoorlijk langdradig maar bij dit concert was daarvan geen sprake. Dat persoonljke favorieten van mij zoals het instrumentale "Waiter, There's A Yawn In My Ear"  en "Father Of Night, Father Of Day" op de setlist stonden telt zeker mee. Uiteraard ontbraken krakers als "Blinded By The Light", "Davie's On The Road Again" en "The Mighty Quin" niet maar een nummer als "The Road To Babylon" met z'n klassieke invloeden was werkelijk prachtig. 
 
Helaas valt er ook wel eens wat tegen. Ik had me nogal verheugd op "Crippled Black Phoenix" maar met drie gitaristen en twee toetsenisten/toetsenistes was het weliswaar dik aangezet maar toch vooral veel geschreeuw en weinig wol. Dieptepunt was wel de zangeres, op de plaat klinkt dat best aardig maar live bakte ze er niks van. Ook de trompetiste was niet best maar ik weet uit ervaring dat het met koud weer heel moeilijk is om een stabiele toon te produceren. Jammer maar helaas.
 
Heel onderhoudend was Frank Carducci maar dat had vooral met z'n show te maken. Afgezien van toevoeging van didgeridoo en theremin vind ik het muzikaal nogal 13 in een dozijn namelijk.
 
 
Reacties

 

OK, Marillion heb ik nu twee keer gezien. Een keer een jaar of 6 geleden in de 013 en afgelopen weekeinde op de Loreley. Marillion uit het tijdperk van de vis ken ik alleen van de DVD die ook daar opgenomen is. Laat ik het zo zeggen: dat is meer - zeg maar - mijn ding. Op plaat vind ik het nog steeds prachtig maar live vind ik het vooral heel erg saai. Maar de ontwikkeling naar het huidige Marillion zette zich tijdens de periode met Fish al in. Want de eerste EP (met "Market Square Heroes" en die 20 minuten durende draak genaamd "Grendel") en de eerste twee LP's "Script..." en "Fugazi" is al heel andere koek dan "...Childhood" en "Clutching...". Vooral "Clutching..." klinkt - afgezien van de zang - meer als het huidige Marillion dan het Marillion uit begin jaren '80. Laat ik het zo zeggen: ik denk niet dat Fish vanwege zweetvoeten uit de band stapte. Fish is natuurlijk een heel andere zanger dan Steve Hogarth. Meer persoonlijkheid en performance en meer power. Hogarth is meer een 'mooizinger'. Niks op tegen hoor, ik heb vooral iets tegen dat klagerige toontje. Vooral tegenwoordig vind ik het als gejeremieer klinken. Maar ook met Hogarth heeft Marillion mooie dingen gemaakt. Vooral op de eerste plaat met Hogarth, "Season's End" uit 1989. 

Reacties


Afgelopen Zondag zag ik "Yes (featuring ARW)". Een van de twee Yes incarnaties welke momenteel actief zijn. Deze met Anderson, Wakeman en Rabin. Voor sommigen is Yes alleen Yes als Anderson zingt. Voor anderen is Yes alleen Yes als Howe gitareert of als Wakeman in z'n cape achter een batterij toetsen staat. Voor mij is het enige échte Yes die waarin Chris Squire z'n Rickenbacker geselt. En dat gaan we nooit meer zien. Ik vond het een mooi optreden hoor, daar niet van, maar het blijft voor mij een Yes-tribute met originele leden.
Dichterbij mijn échte Yes dan dit eenmalige optreden - waarop mijn ene basheld de andere mag vervangen - komt het niet. Mooi om te zien hoe Geddy Lee zich bescheiden opstelt. Hij heeft er nooit een geheim van gemaakt hoe hij tegen Yes en vooral Squire opkeek - het moet bijna een droom voor 'm zijn. En dat is mooi en dat doet me wat. Ik heb dit filmpje al tig keer bekeken maar nog nooit met droge ogen.

Reacties

Favoriete nummers aanwijzen van groepen die zo iconisch voor mij zijn als Rush, Genesis, Deep Purple en Rainbow: ik vind het flauwekul en onbegonnen werk bovendien. Maar zou ik een favoriet Genesis-nummer 'moeten' aanwijzen dan zou dit zeker een kandidaat zijn. Eigenljk een soort "Supper's Ready" in zakformaat. Maar in tegenstelling tot "Supper's Ready" boeit dit nummer mij wél, vooral als Michael Rutherford rond 4:00 helemaal los gaat.

Reacties
Diverse linkjes
Oud weblog Millstreet Blues

Mijn Facebook pagina

Website Bon Scotch

3 Horns music Site van m'n broer Hans, componist, arrangeur, dirigent en muziekdocent

HBL Fotografie Hannie Berkers, schoonzus, fotografe

BLAST Blues Promotion