Hemispheres



Avenged Sevenfold - The Stage
Op dit spoor werd ik gezet door een recensie van een concert dat ze gaven samen met Disturbed. En die laatste plaat van Disturbed vind ik erg goed dus ben ik dit ook eens gaan checken.
 
Nou, die combi snap ik niet helemaal. Nou, een overeenkomst is in ieder geval dat beide groepen over de grenzen van de metal heen kijken. Bij A.S. bijvoorbeeld door het incidenteel toevoegen van blazers (niet per sé een voordeel) of - nog erger - gesproken woord zoals in het laatste nummer. Ja, ik weet het nou wel hoor, dat er meer sterren zijn dan zandkorrels aan alle stranden van de wereld, maar voor dat soort informatie ga ik wel naar onze eigen astronaut André Kuipers (nót!). Maar afgezien van die minpuntjes ontpopt het zich - na de nodige luisterbeurten, dat wel - als een verslavend album. Heavy, een beetje proggy maar niet dicht geplamuurd.

Iced Earth - Incorruptable
In 2007 kwam Judas Priest met "Nostradamus" op de proppen. Een concept-plaat waarop de groep probeerde een serieuze toon aan te slaan en aansluiting zocht bij de progmetal. Van dat pad keerden ze gelukkig weer vrij snel terug.
 
Daaraan dacht ik bij de eerste klanken van "Incorruptable" van Iced Earth. Ik dacht: "Het zál toch niet?" Progmetal bands hebben we wel genoeg maar gelukkig was het loos alarm. Nou ja, die serieuze (onder)toon is er wel maar die was er altijd al. Laat ik het zo zeggen: De zonnetjes in huis zijn ze nooit geweest.
Over naar de muziek: Niks nieuws onder de zon: dubbele basdrum- en gitaar-riffs als mitrailleurs, dubbelloopse gitaarloopjes, hoge screams. Het is er allemaal weer en ik vind het weer prachtig. Hoogtepunten zijn voor mij de powerballad "Raven Wing", het instrumentale "Ghost Dance (awaken the ancestors" (iets met indianen en het tot leven wekken van voorouders) en afsluiter "Clear the Way (December 13th, 1862)". Die laatste moest ik even opzoeken: Op 13 December 1862 was de Slag bij Fredericksburg tijdens de Amerikaanse burgeroorlog. In die zin had het zo op een Sabaton album kunnen staan, die zingen ook zo graag over oorlog. Maaar muzikaal is het bij Iced Earth toch nét wat interessanter.
 
Gerard's lijstje t.t.v. deze momentopname:

 

 

 

 

 

   

 



 

 

 

 

 









Reacties


Een van de tegenvallers van vorig jaar (ja die heb je ook, al schrijf ik er dan nauwelijks over) was het concert van Mike and the Mechanics in Zoetermeer. Ze maken mooie platen maar live stelt het niet heel veel voor. Op z'n hoogst kan ik het 'adequaat' noemen maar zonder aanvulling van Genesis materiaal en een nummer uit de vorige carrière van zanger Andrew Roachford ("Cuddly Toy" van Roachford) zou er weinig overblijven. Dus toen ik na 1:40 - inclusief toegift! - weer buiten stond was ik daar niet echt rouwig om, al voelde ik me wel enigszins bekocht.
Dus ik stond niet echt te springen toen er nieuw materiaal uit kwam. Maar toch maar aan begonnen en raad eens? Hij stáát! (nee, dit gaat niet over Epke), of nee, toch niet want hij blijft hangen. Wát het dan precies is weet ik ook niet, want Andrew Roachford is een goeie zanger maar duidelijk geen Paul Carrack, Michael Rutherford speelt mooie partijen maar echt bijzonder is het niet, de productie is gelikt maar daarmee trek je mij niet over de streep, de nummers zijn goed maar ook wel behoorlijk 'niks aan de hand'. Zijn het dan de melodieën? Dat speelt zeker mee. Maar verder...eeehhh...ik wéét het gewoon niet. Wat ik wel weet is dat ik het een heerlijk plaatje vind. Wat ik ook weet is dat, mochten de heren Nederland weer eens aandoen voor een concert, dan ga ik daar niet bij zijn, maar daar gaat het nu niet om.
 
Ik ben ook niet zo van het delen van - gedeeltes van - teksten. Maar voor dit fragment uit het titelnummer maak ik een uitzondering:
 
So let me fly, let me fly, oh, let me fly
If I don't try, I will never know
 
Dat is namelijk zo ongeveer mijn motto sinds mijn gezondheid me parten speelt
 
Gerard's lijstje t.t.v. deze momentopname:

 

 

 

 

 

   

 



 

 

 

 

 







Reacties
 
Vandaag was ik jarig. Voor de 58e keer alweer. Nou ben ik eigenlijk nooit zo'n geweldige verjaardagsvierder geweest maar deze keer al helemaal niet. Ik was er op een of andere manier niet voor in de stemming.
 
Morgen ben ik jarig op het werk. Er hangen dan slingers en iedereen komt je een handje schudden maar ik ben altijd blij als het voorbij is. Dit is inmiddels de 29e keer (zou eigenlijk de 30e zijn maar daar kwam wat tussen) en ik had me al voorgenomen om voor het eerst niet te trakteren. Elke keer had ik wel gebak over maar vorig jaar hield ik van de 3 vlaaien er 2 over. Toen dacht ik al iets in de trant van "steek dat gebak maar ergens waar geen licht schijnt". Ik ben er niet rouwig om, vond het toch altijd al zo'n opgeprikt gedoe.
 
Maar ook leuke dingen. De vele felicitaties (ik heb ze niet geteld maar...eeehhh...veul!), het knusse etentje met Henriëtte en het zeer toepasselijke cadeau van Mari (zanger Bon Scotch).
 
Maarr...eeehhh...ik lag in bed (op je verjáárdag? overdág? jawel mijnheer!) toen de bel ging. Pas bij de tweede bel stommelde ik (na eerst door het raam gegluurd te hebben of er niks vervelends voor de deur stond) in mijn onderbroek en Bon Scotch T-Shirt (dat was toeval, ik zweer het!) naar beneden. Het was Mari, hij stond net iets op het pakje te schrijven omdat hij dacht dat ik niet thuis was. En nou voel ik me daar weer schuldig over. Tiswa! Maar het idee dat hij al maanden geleden toen hij die film zag aan mij dacht en het idee had om mij die DVD op mijn verjaardag cadeau te doen, dat is het grootste cadeau.
 
Trouwens, die film gaat over het begin van de voedselketen op de Strabrechtse Heide, het leven wat je vaak niet ziet, zoals insecten. En dat dan gefilmd met de recentste mogelijkheden die de techniek biedt.
Reacties
Ik lig op mijn rug en kijk naar de witte strepen in de lucht. Het lijkt of ze vooruit kruipen. Maar ze schieten 10Km boven mij met een snelheid van 1000Km/u vooruit. En terwijl ik dit rustig op mijn rug lig te bedenken draait de aarde haar rondjes met een snelheid van 1668Km/u. En op de dag dat ik mijn 21186e rondje meedraai realiseer ik me dat zó het leven is: soms lijkt het stil te staan maar als je even niet oplet ben je rond. En de perfecte soundtrack bij dit soort mijmeringen komt van Urbanus: 



Reacties
Aan vaderdag deden wij niet. Niet omdat we ook al niet aan moederdag deden. Nou vooruit...een beetje dan. En ook omdat je wars was van die poespas. Hoewel, volgens mij waren er wel degelijk vormen van poespas waar je van genoot maar daar gaat het nu niet om.
 
Ik denk aan alle vaders en opa's (jahaa stelletje wijsneuzen, ik wéét dat dat dan ook vaders zijn) en aan iedereen die om wat voor reden geen vader is maar dat wel had gewild. En aan iedereen die z'n vader mist.
Reacties

Deze plaat spookt hier al een heel tijdje rond en ik ga 'm steeds mooier vinden. Dat is dan eerder ondanks dan dankzij de zangeres. Toen ik eens ging zoeken wie dit zijn kwam ik er pas achter dat dit een Nederlandse band is en dat ik die zangeres ken maar dan op een heel andere manier. Maar goed, het gaat om de muziek en die vind ik geweldig.
Dit is mijn favoriete track:


 
Gerard's lijstje t.t.v. deze momentopname:

 

 

 

 

 

   

 



 

 

 

 

 








Reacties
Een van de gevolgen van mijn CVA is duizeligheid. En dan heb ik het in eerste instantie over letterlijke duizeligheid. Dat je iets te snel overeind komt of je hoofd draait en je je moet vasthouden om niet om te vallen. Bij Huize Padua kreeg ik als antwoord toen ik daarover klaagde dat ik dan langzamer moest opstaan. Ja mooi, maar dan moet je daar wel aan denken en dat is meestal niet zo. Kortom, het went niet en ik denk ook niet dat het ooit gaat wennen.
OK, dan weten we dat. Dat is dan de lichamelijke duizeligheid. Maar ook mentaal duizelt het me regelmatig.
Zo heb ik - online - abonnementen op diverse kranten en tijdschriften plus ook nog en aantal diensten zoals Blendle. En het duizelt me. De meningen en meninkjes buitelen over elkaar heen. Die vindt dít, die vindt dát, die zaagt dít af en die zaagt dát af. En allemaal hebben ze wel ergens een punt. Ik word er - figuurlijk - duizelig van. En dan de kranten: column hier, column daar, moeder zijn de piepers gaar? Nou, de piepers niet maar ik wel. En het schiet allemaal maar niet op. Bijvoorbeeld die formatie. Het is nu drie maanden geleden dat er verkiezingen waren en er is nog niet het idee dat ze eruit gaan komen. Die post op Facebook van mij over groeiend gras en parende schilpadden kwam dan ook niet zomaar uit de lucht vallen. Ik zou zeggen: "En  nu aan het werk en maak me maar wakker als het klaar is".
En dan, de ene oorlog en aanslag na de andere en "die heeft schuld" en "nee, die heeft schuld". Mensen worden ingedeeld in politiek correcte gutmenschen en ...ja hoe noem je dat?...
Ik heb er geen zin meer in en lees al een paar weken geen kranten meer en dat bevalt me prima.
Zó, en nou ga ik mooie muziek aanzetten, of word ik geacht daar ook al een mening over te hebben?
Reacties
Gisteren schreef ik o.a. dat ik juist begrip zocht buiten mijn 'lotgenoten' met NAH om.
 
Nou, de daad bij het woord. Dit is zo ongeveer waar ik mee worstel:
 
Op de eerste plaats is er balans en evenwicht. Of eigenlijk het ontbreken ervan. Ik loop een  beetje als een dronkelap. Soms denken mensen dat dat écht zo is. Dat zou ik naar kunnen vinden maar eigenlijk moet ik er wel om lachen en ik zal dan ook niet nalaten om aan die beeldvoming mee te werken. De volgende keer ga ik er bij zingen! Lopen gaat op zich wel, alleen trappen zijn een probleem. Nou ja, die vallen wel mee want die hebben meestal een leuning. Problematisch zijn trappetjes en stoepjes zónder leuning. En smalle bruggetjes zonder leuning ga ik sowieso niet meer op (bijvoorbeeld die 'knuppelbruggetjes' in "De Groote Peel"), of ik moet er in een of twee passen overheen kunnen. Maar kom ik er tegen die ik 'problematischer ' vind dan draai ik om. Sinds kort heb ik meestal een Nordic stok bij. Vooral in de natuur nogal onmisbaar want ik heb de neiging om ergens in of op te gaan zonder me vooraf te realiseren dat ik er ook weer uit of af moet.
 
Als tweede is er nog de motoriek aan de linkerkant. Die is slecht. Dat houdt in dat ik bijvoorbeeld alleen nog met grote moeite basgitaar kan spelen en dan alleen de heel simpele stukken. Gewoon gitaar gaat helemaal niet want ik ben een paar seconden bezig om alle vingers voor een akkoord goed te zetten en dat schiet niet op. En ik schreef links. Dat kan ik nog wel maar dat kunnen jullie dan niet lezen. Ik heb geprobeerd om rechtshandig te leren schrijven maar net zo min als dat in 1965 in de eerste klas van de lagere school gelukt is is dat nu ook niet gelukt. Daarom vermijd ik zoveel mogelijk het schrijven: óf ik vraag iemand anders óf ik krabbel iets onleesbaars (koeriers nemen hier genoegen mee) óf ik print iets uit en plak het ergens op óf ik neem een aantekening in geluid op op m'n smartphone óf ik maak gebruik van een digitale notitieblok, Evernote, die synchroniseert tussen telefoon, tablet en PC, reuze handig, maar dat wist ik hiervoor ook al. Al valt dat notities maken ook tegen  want ik kan niet tweehandig typen, mijn linkerhand gebruik ik alleen voor de SHIFT knop wat al heel vaak fout gaat. Maar goed, het begint te wennen. Maar het belangrijkste is: ik heb de schaamte dat ik niet kan schrijven losgelaten. Als ik bijvoorbeeld een formulier moet invullen (in een hotel bijvoorbeeld) vraag ik meestal of ze het voor mij even willen doen omdat ik niet kan schrijven. Die blík die je dan krijgt, of ze water zien branden! Ik denk dan meestal: "OK, maar ik stá hier tenminste weer" en dat geeft dan toch wel een goed gevoel.
Die motoriek speelt ook een rol bij het eten koken. Laat ik het zo zeggen: Groente snijden is een waagstuk geworden maar tot nu toe heb ik alleen nog tranen in de ogen gekregen van het uien snijden. Aan de ander kant: het gaat dan wel moeizaam en traag maar ik dóe het tenminste weer. Dat had ik niet gedacht toen ik in 2013 bij Huize Padua ook groente probeerde te snijden bij de ergotherapie. 
En eten op zich is er ook niet eenvoudiger op geworden. Had ik er vroeger al moeite mee om niet te knoeien, tegenwoordig lijkt het soms wel of er oorlog geweest is. Maar, toen ik in Huize Padua zat had ik daar dermate moeite mee, door de schaamte vooral, dat ik elke dag tegen het eten opzag, totdat men mij ervan wist te overtuigen 'dat ik daar echt niet de enige was die wat moeite had met eten'. Dat lijkt me een understatement. En inmiddels heb ik die schaamte helemaal achter me gelaten.
 
Ik heb moeite om me te concentreren. Op mijn werk, bij het lezen van een boek, bij TV kijken, altijd eigenlijk. 
Ik heb ook last van dat concentratieverlies bij het luisteren naar muziek, zowel bij een concert als gewoon thuis. Ik ben zó snel afgeleid dat ik mijn aandacht niet lang genoeg kan richten om muziek goed tot me te laten komen. Maar in Huize Padua werd ik op een gegeven moment overvallen door het besef dat ik niet meer genoot van het luisteren naar muziek en even was ik bang dat dat niet terug zou komen. Ik heb geen gelijk gekregen. Het luisterplezier ís terug, wel anders maar het ís er weer.
 
Dat brengt me op mijn geheugen: korte termijn geheugen is slecht maar lange termijn geheugen is nog goed. Jahaaa!!! ik wéét dat ik bijna 58 ben en dat dit ook bij de leeftijd hoort. Maar niet in deze mate!
 
Het zal er allemaal wel mee te maken hebben dat mijn brein wat langzamer werkt. Maar het goede nieuws is dat het in ieder geval wérkt. Wel langzamer en dat leidt soms tot gedrag dat soms wordt verward met verwaandheid. Zo liep ik een keer naar buiten, aan de overkant was een buurvrouw in de tuin aan het werken en groette me. Maar vóór ik überhaupt had bedacht dat ik wat terug moest zeggen beet ze me al toe "je hoeft niet zo verwaand te doen hoor!". Maar voor ik die informatie verwerkt en een antwoord klaar had (niet echt een vriendelijk antwoord trouwens) was ik de straat al uit. Dus soms is die traagheid best wel een voordeel. 
Op mijn werk gebeurt het ook regelmatig dat iemand me groet maar dat als ik me realiseer dat ik iets terug moet zeggen ik al weer meters verder ben. 
 
Onhebbelijkheden, driftbuien, lichtgeraakt zijn. Dat hangt al aan me zo lang ik leef maar het is erger geworden. Alsof mijn remmingen niet meer goed werken. Die onhebbelijkheid zullen mensen die me in het ziekenhuis en Huize Padua bezocht hebben zeker herkennen. Tja....de hele dag keek ik er naar uit, naar dat bezoek, maar als het er eenmaal was zei ik soms weinig, ging 'effe liggen' of keek ze de deur uit. Ik ben daar niet bepaald trots op maar kan het niet meer veranderen. 
Vooral mijn broers en zussen zullen mijn lichtgeraaktheid en driftbuien zeker herkennen maar tegenwoordig kan ik zó driftig worden en gaan vloeken en tieren en schreeuwen dat ik er soms zelf van schrik. Bovendien, straks is er écht wat aan de hand en lig ik te schreeuwen en denkt men: "ja ja, Gerard is weer bezig!".
Ik ben ook emotioneler geworden. Nou waren de tranen voorheen al nooit ver weg maar dat is ook meer geworden, én onvoorspelbaarder!
 
Dan is er nog het slapen. Dat lukt wel maar heel onregelmatig en nooit langer dan 1 á 2 uur aan een stuk. Dus 's morgens altijd vroeg wakker en minstens drie keer wakker gedurende de nacht. En daardoor vaak overdag moe en slaperig waardoor ik vaak 's middags een dutje doe. Of dat slim is weet ik niet en ik heb ook helemaal geen zin om daar verder over na te denken. Liever 's middags en 's nachts onregelmatig slapen dan helemaal niet slapen, of 's middags tegen heug en meug wakker blijven.
 
Voor degenen die deze litanie helemaal tot dit punt hebben gelezen: hulde voor jullie doorzettingsvermogen! Jullie komen er wel!
Reacties
Ik ben een paar weken geleden lid geworden van een besloten Facebook groepje voor mensen met restverschijnselen als gevolg van NAH (Niet Aangeboren Hersenletsel). Dat was best een stap voor mij want ik ben helemaal niet zo van de 'groepjes' en al helemáál niet als ze besloten zijn (zo wilde ik onder andere daarom tijdens mijn studietijd ook niet bij een studentenvereniging; een paar uur per dag tussen die 'soortgenoten' vond ik wel voldoende). En ik had het idee (of vooroordeel?) van een hoop 'gepreek voor eigen parochie. Bovendien, het groepje is er onder andere vanwege het wederzijdse begrip. Maar ik zoek juist begrip van mensen die zelf géén NAH hebben. Dus wat heeft het dan voor zin? Bovendien was ik een beetje bang voor veel geklaag. Nou, dat valt mee. Ja, driekwart van de berichtjes die voorbij komen skip ik wel maar dat is makkelijk te doen en dan blijft er nog genoeg waardevols en herkenbaars over. En bovendien, het werkt aan twee kanten: Je kan in die groep behalve begrip krijgen ook begrip geven. En dat probeer ik dan ook te doen. Dat doet mij dan weer goed. Maar dat doe ik dan wel op mijn manier. Dat betekent dat de ironie, de humor en relativering nooit ver weg zijn maar het sarcasme en cynisme probeer ik buiten de deur te houden.
 
Het is allemaal nogal ...eeehhh... dubbel. Aan de ene kant herken ik veel en aan de andere kant ook juist weer niet omdat ik me steeds weer realiseer dat elk individueel geval verschillend is. Tijden geleden 'zwabberde' ik steeds tussen "ik heb geluk gehad" of "ik het pech gehad" en tussen "het kan een stuk slechter" of "het kan een stuk beter". Maar daar ben ik mee gestopt. Het is niet beter én het is niet slechter, het is zoals het is en daar moet ik mee zien te leven. En dat lukt. Met vallen en opstaan, dat wel Het blijft het een worsteling maar qua worstelen heb ik mijn hele leven al geoefend dus dat scheelt.
Reacties




Even een achterstand van een dikke 30 jaar wegwerken.
 
Eind jaren '70 leende ik een LP van een groep genaamd Japan. Daarop stond o.a. de bescheiden hit "Adolescent Sex". Best een leuk nummer maar verder vond ik er geen ruk aan. Dat was het dan voor mij wat Japan betreft. Ook wat David Sylvian daarna uitspookte ging aan  mij voorbij. Ja, ik wist wel dat het roer muzikaal was omgegooid maar de hoek waarin hun muziek toen gesitueerd werd daarvoor haalde ik destijds mijn neus op. Maar het kan verkeren, inmiddels zo'n 35 jaar later werd ik via Facebook getriggerd om Japan nog eens een kans te geven, en raad eens? ik ben om! Ik heb de 3 platen uit '79, '80 en '81 beluisterd en vooral "Gentlemen take polaroids" uit '80 spreekt me erg aan. Ja, nú wel. Toen - begin jaren '80 - zou ik die platen niet hebben kunnen 'uitzitten'.
 
Een paar jaartjes daarna - '87 - kwam er een soloplaat van Robbie Robertson uit. Ik kan me nog goed herinneren dat mijn jongere broer Eric en zijn vriend (destijds ook nog mijn buurjongen) Kees daar erg over te spreken waren. Dat aan die plaat U2 en Peter Gabriel meewerkten zal ook wel meegespeeld hebben. Maar bij mij was het 'dat komt nog wel een keer'. En dat klopt ook, alleen heeft dat 30 jaar geduurd en werd ik getriggerd door reacties op een post van mij op Facebook over "The Band". En - net als met Japan - kan ik alleen maar zeggen: "ik ben om!" al moet ik wel toegeven dat de kans dat ik die plaat destijds zou hebben kunnen 'uitzitten' een stuk groter is dan voor die plaat van Japan. Heel andere muziek en ik was toen inmiddels 7 jaar ouder.
 
Maar goed, mooie muziek loopt niet weg, dat blijkt maar weer.
 
Gerard's lijstje t.t.v. deze momentopname:

 

 

 

 

 

   

 



 

 

 

 

 









Reacties
Diverse linkjes
Oud weblog Millstreet Blues

Mijn Facebook pagina

Website Bon Scotch

3 Horns music Site van m'n broer Hans, componist, arrangeur, dirigent en muziekdocent

HBL Fotografie Hannie Berkers, schoonzus, fotografe

BLAST Blues Promotion