Hemispheres

In de jaren '80 vond ik Accept geweldig met "Restless And Wild" uit 1982 als hoogtepunt. Daarna verdwenen ze bij mij wat naar de achtergrond. Ja, "Balls To The Wall" was nog wel aardig.
Toen werd het 2012 en had ik plannen richting Paaspop en las dat ze daar zouden verschijnen. Daar had ik zin in! Ter voorbereiding ging ik eens wat recent werk checken en ik was zeer aangenaam verrast door de laatste twee platen met Mark Tornillo. Vooral "Stalingrad" uit 2012 bleef nog maandenlang in mijn lijstje staan. 
Dus toen ik onlangs eens ging kijken of er nog nieuw werk uit ging komen zag ik dat ik deze plaat uit 2014 helemaal gemist heb. En weer ben ik zeer aangenaam verrast. Niet omdat het iets nieuws biedt - voor 'nieuwigheid' moet je niet bij Accept zijn. De plaat ligt in het verlengde van "Stalingrad" en ik vind het wederom heerlijk.

 
Gerard's lijstje t.t.v. deze momentopname:

 

 

 

 

 

   

 



 

 

 

 

 








Reacties

Ik heb er geen, zo'n bucketlist. Nooit gehad ook. En gisteren tijdens het wandelen (dat soort gedachten komen vaak juist tijdens het wandelen) realiseerde ik me dat dat ook maar goed is. Want als ik er wel een had en er stonden nog dingen op dan zou het voor een aantal van die dingen nu te laat zijn.

En daar hoort voor mij dit nummer bij. Ja, ik weet ook wel dat "to kick the bucket" iets anders betekent, maar goed! Alhoewel, het nummer gaat erover dat je je ding moet doen vóórdat je 'de emmer schopt', dus....Bovendien is het ook nog eens héél lekkere muziek.

Let op! die muziek begint pas op 0:14 (voor je - net als ik - denkt dat er iets mis is met je PC)

 


Reacties

OK, dan ga je op advies het album "Black And White" van Tony Joe White eens checken en is het meteen bij het eerste nummer al raak. Het nummer is uit 1969 maar het verhaal erachter waarschijnlijk al véél ouder. Het is vooral de volgende passage die me opviel:
 
When you live off the land you don't have the time to think about another man's colour
Reacties

Dit nummer post ik als voorbeeld van een nummer dat ik kenmerk als 'lekker om te spelen'. En wanneer en waarom is iets 'lekker om te spelen'? Nou, voor mij is dat als je bij het horen ervan zin krijgt om mee te doen. In dit geval is dat omdat het zo lekker laid-back is met zo'n heerlijke cadans erin. Het lijkt een simpel nummer, je kan de noten en akkoorden best snel leren spelen maar die cadans heb je nog niet zomaar te pakken. Dat geldt wat mij betreft voor heel veel nummers die op het eerste gehoor 'simpel' zijn. Maar in het geval van dit nummer: Elvis en z'n band kwamen er nog een heel eind mee. Wel even door het intro 'heen ploegen' (zo'n 1:20):  https://www.youtube.com/watch?v=u4csFnpZXek
Reacties

Ik vind Blackfield V een mooie plaat: mooie nummers, mooi opgenomen. Maar daar blijft het bij, verder doet de plaat me weinig. Op dit nummer na dan, dat pakt me wel, waarom weet ik ook niet. Niet vanwege de tekst in ieder geval want die vind ik waardeloos. Ik voel me er ook helemaal niet door aangesproken of zo, ja misschien een beetje door "Everything is chaos". 

Reacties
Vanmorgen reed ik tussen Lierop en Mierlo achter zo'n graafmachine. Dat schiet dus voor geen meter op. Maar ja, het leidde wel tot de volgende bespiegelingen:
 
Als mijn hoofd vroeger de A2 tussen Utrecht en Amsterdam was met z'n 5 stroken per richting, dan is het nu een provinciale weg met één strook per richting. De snelheid wordt bepaald door het langzaamste voertuig. Twee voertuigen achter elkaar is al een file. Inhalen - als het al kan - heeft vaak geen enkele zin.
 
Maar,
 
Op die A2: ondanks de ruimte gaat het nooit snel genoeg. En op die provinciale weg kun je niet inschatten hoe lang je er over doet. Maar je wéét dat je komt waar je wezen moet. En zo werkt het in mijn hoofd ook: Ik wéét dat er informatie beschikbaar is en dat het even kan duren maar dat die informatie naar boven komt. Dus meedoen met een quiz - zeker als het op snelheid aankomt - zit er niet meer in, maar dat was ik toch al niet van plan.
Reacties
Vandaag heb ik een afspraak met een diëtiste gehad. Ik ben al eerder onder behandeling van een diëtiste geweest: drie jaar geleden bij Huize Padua; niet om af te vallen maar om aan te komen.

Dat zat zo:

Ik had moeite met eten, ik heb zelfs een tijdje sondevoeding gehad. Voordeel van sondevoeding is dat je precies binnen krijgt wat je nodig hebt. Maar dik wordt je er bepaald niet van. Toen ik weer 'normaal' ging eten werd ik eerst door een logopediste geholpen om weer te kunnen slikken. Nooit bij stil gestaan dat slikken zo'n ingewikkelde bezigheid is, maar het is zo. Afijn, ik ging weer 'normaal' eten maar was wel véél te licht (ergens voorin de 60 kilo) dus ik kreeg extra voedsel. Toetjes en zo. Toetjes bij het ontbijt, toetjes bij de lunch, toetjes tussendoor. Jezus, wat kun je een hekel krijgen aan toetjes! Maar goed, ik kwam onder behandeling van een diëtiste en werd elke week een paar keer gewogen. Op een gegeven moment kreeg Henriëtte een mailtje met daarin de tekst: "Gerard is weer aangekomen, hij weegt nu 65 kilo". Mijlpaal! Maar de diëtiste was pas tevreden als ik de 70 kilo bereikt had. Dat is gelukt alleen is dat 80 kilo geworden. Niet dat ik er last van heb maar ik begin er een hekel aan te krijgen. Dat gaf ik aan bij de praktijkondersteuner bij de huisarts. Die verwees me - op mijn verzoek - door naar een diëtiste. Daar was ik vandaag. 
 
OK, aan mijn voedingspatroon hoeft niet zo veel te veranderen alleen moet ik het "snacken" 's avonds achterwege laten of op z'n minst veranderen. Eens kijken of ik er zo wat kilo's af krijg. Nou gaat het me niet zozeer omdie kilo's maar om die buik. Mijn doelstelling is dan ook niet uit te drukken in kilo's. Ik ben tevreden als ik die broek van 3 jaar geleden weer tot en met het laatste knoopje zonder buikpijn dicht kan. Lukt het niet dan heb ik pech gehad en moet ik een nieuwe broek kopen.


Reacties

Vorig jaar had ik het Progdreams festival in De Boerderij te Zoetermeer gecombineerd met een weekeinde Scheveningen/Den Haag, en dat was me erg goed bevallen. Dus deed ik dat dit jaar weer. Vorig jaar bestond het festival nog uit drie dagen en dit jaar uit twee dagen. Ik had al een passe-partout voor het hele weekeinde aangeschaft toen ik een uitnodiging voor een feest kreeg waar ik niet eens onderuit zou willen al zou het kunnen. Dus bedacht ik om dat passe-partout weer te verkopen en een kaartje voor alleen de Zaterdag aan te schaffen. Vervolgens kreeg ik het idee dat vanwege niet nader te noemen omstandigheden dat feest wel eens niet door zou kunnen gaan. Maar inmiddels had ik zowel dat passe-partout als een los kaartje voor Zaterdag. Dat feest ging gewoon door en dat passe-partout kreeg ik niet verkocht (wat niet zo gek is) dus verkocht ik dat losse kaartje en ben ik met dat passe-partout voor één festivaldag gegaan.
 
Maar eerst heb ik me nog vermaakt in Scheveningen en Den Haag. Dat betekende onder andere veel op en neer reizen met de tram. In het verleden heb ik al eens eerder gehad dat ik weliswaar in de goed tram of bus zat maar dan de verkeerde kant op. Dan denk je misschien: "Dat overkomt mij niet meer". Nou, wel dus. Ik wilde de randstadrail van Den Haag naar Zoetermeer pakken, die heb ik al vaker gehad dus ik ken de haltes inmiddels. Maar ik zag allemaal haltes die ik nog niet kende en na 20 minuten kwam ik er pas achter dat ik de verkeerde kant aan het uitgaan was. Dus ben ik meteen uitgestapt en aan de andere kant weer ingestapt. Hierdoor duurde die tramrit ongeveer een uur i.p.v. het gebruikelijke kwartier. 
 
Maar toch weet ik inmiddels beter de weg in Den Haag dan ik zelf in de gaten heb. Bij de halte van tramlijn 9 bij het centraal station stond ik op de tram te wachten toen een jongen me vroeg: "Mijnheer (!!), bent U bekend in Den Haag?" Mijn antwoord - naar waarheid - was dat ik niet goed genoeg bekend was in Den Haag. Hij vertelde dat hij bij het vredespaleis moest zijn. Ik vertelde hem dat hij dan wel bij de verkeerde tramhalte stond en dat hij tramlijn 1 moest hebben en dat die links om de hoek ergens stopt. Naderhand realiseerde ik me dat ik dat dus blijkbaar gewoon uit mijn hoofd wist en dat ik dat ook nog weet te reproduceren. Achteraf ben ik daar best trots op.
 
Tja, een beetje rondhangen in Scheveningen en Den Haag: Schijnbaar was er in Den Haag iets met Mondriaan want ik zag op verschillende plekken van die gekleurde vlakken die me sterk aan Mondriaan deden denken, onder andere in de hofvijver.
  
Erg 'leuk' was verder dat ik bij een demonstratie van de NVU uit kwam. Nou ja, dat 'leuke' zat 'm erin dat er geen kip op die demonstratie afgekomen was. Ik zag een handjevol mensen met vlaggen (waaronder ook de vlaamse leeuw en een Noorse vlag), iemand met een megafoon en een iets kleiner handjevol politie-agenten. Kortom, er was totaal geen belangstelling voor de boodschap van de NVU en dat deed me deugd.
 
Maar goed, ik was er in eerste instantie voor dat festival. Bij de eerste band Karnataka moest ik er nog even in komen en daar kan ik dus geen zinnig woord over zeggen. Daarna Barock Project. Bij de eerste noten had ik al zoiets van "dit wordt leuk". Dat werd het ook maar het was ook erg vermoeiend met het ene na het andere riedeltje. Na een half uur had ik het daar wel mee gehad.
Het meeste zin had ik in Huis. En ze stelden met niet teleur want...eeehhh...het stond als een huis. Vakmanschap ten top, goed geluid, mooi gitaarwerk en goeie zang.
Ondertussen was het programma aan het uitlopen waardoor afsluiter Frost* maar liefst 5 kwartier te laat begon. Om half 11 beginnen of een optreden van 9:15 tot 10:45, dat scheelt nogal. Ik was al kapot van die hele dag en 'ik trok het niet meer' dus ik heb van dat optreden maar een dik half uur gezien. Dat dikke halve uur was wel heel dik in orde trouwens.
 
Maar er hangt een schaduw over de dag heen. Ik had namelijk verwacht iemand daar te treffen maar ik zag 'm maar niet. Maar laat op de avond wist ik pas met wat voor trieste reden hij daar helemaal niet geweest is. 
 
Volgend jaar weer, dat is tenminste het plan.

Oveeigens, dat feest was geweldig.


Reacties
 
OK, drank heeft me behoorlijk in de problemen gebracht. Maar bij tijd en wijle bood het me ook troost of gaf het me moed of rust. Dus soms was het een vriend. Wel een waardeloze vriend trouwens want hij liet me op de gekste momenten in de steek. Meestal 's morgens trouwens. Dan wassie ineens in geen velden of wegen meer te bekennen. En dat niet alleen, ook nog eens met medeneming van voor mij waardevolle zaken. Mijn eigenwaarde en zelfvertrouwen bijvoorbeeld.
Maar goed, het hielp me ook bij het verjagen van mijn spoken. Alleen kwamen die dan naderhand terug, maar dan met versterking. Een paar jaar geleden leerde ik pas om mezelf met die spoken te verenigen waardoor ik een minder interessant slachtoffer werd en ze op afstand bleven.
Ja, in 2013 rammelden ze nog even aan de poort maar ze kwamen er niet in.
 
En die bespiegelingen kwamen allemaal opzetten n.a.v. dit stukje op mijn 'Herman Brusselmans scheurkalender'. Maar in tegenstelling tot deze persoon heb ik geen enkele heimwee naar de tijd toen ik nog dronk.

Reacties

Vroeger zou ik hier eens goed voor zijn gaan zitten maar dat lukt me niet meer. Ik moet het in kleine hapjes tot me laten komen. Maar bij de eerste hapjes wist ik al dat er nog vele heerlijke hapjes zouden volgen. En inderdaad.  Het doet een beetje denken aan een snoepwinkeltje: steeds weer nieuwe lekkernijen. Waar dat heen gaat weet ik ook niet maar ik weet wel dat ik er nog heel lang van zal smullen.





 
Gerard's lijstje t.t.v. deze momentopname:

 

 

 

 

 

   

 



 

 

 

 

 












Reacties
Diverse linkjes
Oud weblog Millstreet Blues

Mijn Facebook pagina

Website Bon Scotch

3 Horns music Site van m'n broer Hans, componist, arrangeur, dirigent en muziekdocent

HBL Fotografie Hannie Berkers, schoonzus, fotografe

BLAST Blues Promotion