Hemispheres
Volkomen ongepland kwam ik gisteren terecht bij "Zomeravond Blues", georganiseerd door "Blast Blues Promotion" op de Markt hier in Asten.
Ik zwéér het dat het zo gegaan is:
 
Gisterenavond rond half 8: Ik loop naar buiten om wat in de vuilnisbak te kiepen. Ik denk" Goh! Eigenlijk best lekker weer om effe een stukje te gaan wandelen". Dus, de sokken en schoenen gaan aan, even een appje naar Heniëtte - die lag te slapen - dat ik even ging wandelen, en Gerard stapt goedgemutst naar buiten.
Na een half uurtje loop ik toevallig (écht waar) langs 't Spektakel. Net dan begint het te druppelen (écht waar). Het is 8 uur en Gerard denkt: "schuilen; kopje koffie drinken". Dus ik stap naar binnen. Cor is net bezig om spullen klaar te zetten voor het optreden i.h.k.v. "Zomerse Dinsdag Live". Ik denk: "Oh ja, het is Dinsdag in de zomer, dan is er altijd wat te doen". Dus na het kopje koffie (prima bakkie Willy!) wandel ik richting Markt. Daar is net het door "Blast Blues Promotion" georganiseerde "Zomeravond Blues" begonnen met "Tony Dowlers Hellhounds", een bluesrock trio in de trant van het bluesrock trio waarmee Rory Gallagher eind jaren '70 grote indruk op mij maakte. Daar speelden ze een paar nummer van, alsmede wat ZZ-top nummers en nog een aantal nummers die ik niet kende. Geweldig energiek optreden. De gitarist koppelde Rory Gallagher achtig speelplezier met wat Stevie Ray Vaughan-achtige gitaarfratsen. Maar vooral de bassist maakte veel indruk op mij. Ook de drummer was bijzonder goed. Die zat - met zo te zien geen enkele inspanning, alsof hij z'n belastingformulier zat in te vullen - de meest vette en strakke drumpartijen bij elkaar te roffelen. Heerlijk optreden. Maar rond half 10 moesten ze stoppen om plaats te maken voor de volgende band.
Die besloot ik ook nog mee te pikken dus even een appje naar Henriëtte dat het wat later zou worden.
Bij het toilet kwam ik iemand tegen die de band ook goed vond 'maar de mondharmonica miste'. Nou, die zal bij "The Thomas Toussaint Band" aan z'n trekken gekomen zijn maar ik had er niet zoveel mee.
Bovendien kwamen er allerlei mensen terug die even naar de band "The Tailor Birds" bij 't Spektakel waren wezen kijken. Alleen al dat ze daarvan terugkwamen zegt al heel wat maar sommigen hadden het over "het slechtste wat ze in tijden hadden gezien". Nou, dan word ik nieuwsgierig dus wij (Mari en ik) erop af. Nou, slecht wil ik het niet noemen maar het was wel...eeehhh...apart. Misschien moet je wat gerookt hebben om het te appreciëren maar een nuchtere ziel als ik kon er niet naar luisteren dus dat had ik na een tijdje wel gehad. 
 
Maar goed, was ik toch mooi om 11:15 thuis na wat in eerste instantie bedoeld was als een wandeling van een half uur.
Onverwacht een heel fijne avond. Maar zeker ook vanwege het 'bijgebeuren': Zo kwam ik mensen tegen die ik sinds dat rotjaar 2013 niet meer gezien had. Ze bleken het allemaal gevolgd te hebben via mijn vrienden. Nou zit ik er in principe niet op te wachten om steeds maar weer mijn verhaal te moeten doen, maar alleen al het idée dat er al die tijd mensen zijn geweest die het wat kon schelen hoe het met mij ging, doet mij erg goed.
Reacties
OK dan, waarom ook niet: Het is vandaag blijkbaar 'Linkshandigendag'.
 
Ik schreef links, dat is de reden dat ik dat nu niet meer kan.
Ik zwaai bij het op en af stappen mijn linkse been over de fiets. Vooral lastig bij het op de standaard zetten van de fiets. Maar fietsen doe ik alleen nog op een hometrainer.
 
Maar...
..mijn gitaar steekt naar links als ik erop speel. Dat noemen we dan 'rechtshandig gitaar spelen' en is 'de norm'.
...Eten doe ik met twee handen maar een lepel houd ik met rechts vast. Een vork ook. Maar het mes met links. Dat noemen we 'rechtshandig eten' en is 'de norm'
 
Kortom, ik verkeer in een serieuze identiteitscrisis. Waar hoor ik bij?
Reacties


Bij Accept stapte ik weer in toen ik ze in 2012 zag optreden op Paaspop in Schijndel. Met Frank Tornillo lijkt Accept aan een tweede jeugd begonnen te zijn. In 2012 was "Stalingrad" - het tweede album in deze bezetting - net uit. Dit album en voorganger "Blood Of Nations" vielen me heel erg mee. Sterker nog, "Stalingrad" heeft maandenlang tussen mijn favoriete platen gestaan.
 
Nu is nummer 4 "The Rise Of Chaos" uit. Valt er nog iets verrassends over te melden? Nee, eigenlijk niet: gooi die vorige drie in een blender en je krijgt dit. Dat is geen garantie dat ik het dan ook een goede plaat ga vinden. Maar nu wel. Een hele goeie zelfs. 
 
Gerard's lijstje t.t.v. deze momentopname:

 

 

 

 

 

   

 



 

 

 

 

 







Reacties
Vanaf midden jaren 80 dreven een aantal Metal bands van 'de ware metal' af, tenminste, daar kwamen veel commentaren op neer. Metallica ging 'commercieel 'met "The Black Album" , Iron Maiden ging gitaarsynthesizers gebruiken  op "Somewhere In Time" en Saxon ging op "Crusader" in zee met 'gladstrijker' Kevin Beamish die  eerder al gewerkt had met bijvoorbeeld REO Speedwagon. Maar ik vond het allemaal wel mooi eigenlijk maar ik heb dan ook altijd al schijt gehad aan dit soort heiligen-verering. Bovendien had ik helemaal niks met de 'trash-metal' die toen in opkomst was.
Ook Judas Priest - die al langer op zoek waren naar commercieel succes, zeg vanaf pak 'm beet  "British Steel" - ging, op "Turbo", aan de slag met gitaarsynthesizers. Gek genoeg is het er nooit van gekomen om die plaat te beluisteren. Tot nu toe dan. En raad eens? Ik vind die ook wel mooi.
OK, dat daarna het hardere werk weer voorrang kreeg vind ik ook mooi maar ik vind het een heel lekker tussendoortje, niks meer en niks minder. Sterker nog, ik denk dat "Ram It Down" en vooral "Painkiller" niet zo stevig geworden zouden zijn zonder dit experiment tussendoor. Maar dat is speculatie achteraf.
Reacties
The New Adventures  - een van mijn favoriete Nederpop bands ever (samen met o.a. Sweet d'Buster en Alquin) - hoorde ik voor het eerst (volgens mij in 1979) op Hilversum 3 op de 'Vara-Dinsdag' in een programma waarin nog onbekende Nederlandse bandjes een kans kregen (Huh? Jawel oplettende lezer! een hele dag, door één omroep met ook nog eens aandacht voor wat (nog) niet 'in', hip, commercieel interessant of 'passend in het format' is. Gewoon hier in Nederland, op de rádio!).
Het was een demo van het nummer "New Adventures". De band werd opgepikt door George Kooymans, ze toerden met de Golden Earring en George produceerde hun eerste twee LP's. Ze brachten met "Come On" een van de leukste Nederpop-singles ever uit en openden in 1981 het Pinkpop Festival (je weet wel, die editie waar ook een of ander onbekend Iers kutbandje speelde). 
Na twee LP's onder de hoede van Kooymans namen de heren het heft in eigen handen. Het resultaat was "Point Blank", wat mij betreft hun sterkste LP (over de gehele linie dan). Daarna ging ene Pim Koopman zich ermee bemoeien, wisselden ze van drummer (Henk Torpedo ging en Peter Walrecht kwam), brachten ze nog een LP uit en namen ze afscheid met een afscheidsoptreden wat later nog op CD verscheen. 
Alhoewel afscheid: In 1993 speelde Pat Travers in Noorderligt in Tilburg maar had geen eigen band bij en werd begeleid door...juist!...The New Adventures die ook een voorprogramma met eigen werk mochten doen. En ik was erbij. Heel bijzonder.
Inmiddels treden de heren nog steeds (of weer) op (met originele drummer Henk Torpedo), voornamelijk in het noorden des lands. 
 
Wel leuk vond ik dat de band destijds - onder andere in dat Vara-programma - werd gekenmerkt als new wave band (maar ja, dat werden Mink Deville en John Hiatt ook om maar wat te noemen), terwijl het toch duidelijk ouderwetse maar enigszins opgevoerde rock 'n' roll en blues die tegen de hardrock aan leunt is wat ze speelden. Luister maar eens naar dit nummer van hun derde LP, deze versie is trouwens van dat afscheidsoptreden in 1984.

Reacties
Vandaag werd ik voor de eerste keer in mijn leven aangehouden op verdenking van winkeldiefstal. Bij de Hema in Asten. Dat zat zo:
 
Ik wilde even het een en ander reorganiseren in mijn tas. Daartoe legde ik even wat spullen op een display die daar stond om het daarna weer in de juiste volgorde terug in mijn tas te doen.
Ik nam de roltrap naar beneden, deed m'n zonnebril op en m'n oortjes in en wandelde naar buiten. Daar werd ik op m'n schouder getikt. "Mijnheer, mogen wij even in uw tas kijken?". Ik liet m'n spulletjes zien. "Heeft U ook een bonnetje?". Dat had ik nog en ik kon het zélfs vinden - wat vrij uniek voor mij is.

Eind goed, al goed. Och, ik kon er wel om lachen. De mensen op het terras bij Jan van Hoek ook. Maar dan weten jullie wat er aan de hand was als er geroddeld wordt over Gerard Berkers

Reacties

Binnenkort begint het weer, de Brabantse Dag in mijn geboorteplaats Heeze. In tegenstelling tot wat de naam suggereert is dat een evenement dat een dikke week duurt maar het sluitstuk en hoogtepunt is de cultuurhistorische optocht op de laatste Zondag van Augustus. Van die cultuurhistorische optocht is het accent inmiddels behoorlijk van het historische naar het culturele aspect verschoven.
 
In het begin (de eerste was in 1958) lag het accent op oude ambachten en gebruiken (niet dat ik dat bewust heb meegemaakt want ik ben pas in 1959 geboren). Daarna werd het steeds meer een breed historisch gebeuren. Inmiddels is het een soort rondtrekkende verzameling levende kunstwerken. 
Maar overkoepelend: Het is in ieder geval spectaculair. Uit mijn vroege jeugd kan ik me alleen herinneren dat ik er bang voor was. Ik heb heel wat brandstapels, galgen, duivels en heksen voorbij zien komen zeg! En was je als klein kind niet bang dan was er altijd wel een duiveltje of heks die daarvoor extra zijn of haar best deed. Het bangst was ik in 1965. Het thema was toen oorlog en de Fanfare, waar ons pap lid van was, zou daarin verkleed als soldaten meelopen. Maar toen hij thuis dat pak aan het aantrekken was (volgens mij zelfs mét iets wat op een geweer leek) was ik ervan overtuigd dat het écht oorlog was en dat hij mee ging vechten. Wat heb ik gehuild!
 
Ik heb ook een keer meegedaan, in 1974 als klaroenblazer die op een dorpsplein aandacht diende te trekken voor een rondtrekkende kwakzalver. Dus ik met een of ander muf pak en een opgeplakt sikje en een klaroen (zeg maar, een trompet zonder ventielen) met "Buurtschap de Rul" mee om af en toe wat te tetteren. Of het allemaal historisch verantwoord was betwijfel ik want zo'n klaroen bestond in de tijd dat het speelde nog niet, bovendien had ik mijn horloge - nog goed zichtbaar - om. Tegenwoordig kom je daar niet meer mee weg. Ik weet niet wat voor prijs we gewonnen hadden want ik ben naderhand samen met klasgenoot Nico nog erg dronken geworden. 
 
Sinds ik in 1989 naar Asten verhuisde zijn we nog jarenlang wezen kijken maar de laatste paar jaar niet meer. Een paar jaar geleden stond ik namelijk al zo ongeveer klaar om te vertrekken toen ik ter plekke bedacht dat ik liever met Henriëtte naar een wereldfestival in Tilburg ging. Sindsdien is het er niet meer van gekomen.
 
Maar ik denk er met veel plezier aan terug, ook  vanwege de 'randactiviteiten' zoals kunstmarkten en concerten. Zo speelde een keer Massada in de gemeentehuistuin. In het voorprogramma speelde toen een band die "More" heette. Ik weet nog dat toen Massada klaar was en het publiek middels het scanderen van "We want more" om een toegift riep ik aan mijn omstanders vroeg of ze écht wilden dat het voorprogramma nog een keer terug zou komen. Tja, toen was ik ook al melig.
 
Qua optocht vond ik in 1971 vriendenkring Kapelstraat die met een levensrote mammoet door het dorp trok wel een hoogtepunt. En de uitbeelding van de hooiwagen van Jeroen Bosch in 1967 toen de schilderijen van Jeroen Bosch het thema was, al snapte ik er toen dan helemaal niks van.
Reacties
Al sinds wij hier 28 jaar geleden kwamen wonen wandelt hier bijna dagelijks een echtpaar met hond voorbij. Hij krom en gebogen met een stok en zij met de hond aan de lijn. Maar de jaren schrijden voort. De stok werd een rollator en de rollator werd een scootmobiel.
Maar nog steeds komen ze met z'n drieën voorbij al is het dan met een andere hond. Inmiddels is zij grijs en loopt ze zelf ook enigszins gebogen. Onlangs zag ik haar in d'r eentje voorbij komen en dacht ik: "ach nee..het zál toch niet". Maar een dag later zag ik d'r op een fiets voorbij sjezen en nog een paar dagen later zag ik ze weer met z'n drieën en dacht ik: "Oh...gelukkig!"
 
Ik ken ze verder niet; ze zijn passanten die hier in de buurt wonen, hun eigen gang gaan en anderen hun eigen gang laten gaan maar nooit te beroerd zijn voor een vriendelijk gebaar en/of woord (al heb ik ze nog nooit aangesproken, dat is meer Henriëtte d'r ding). Maar ik hoop dat ze - als een soort symbool voor onverwoestbare liefde - nog heel lang hier langs komen wandelen.
Reacties
 
Ik kom uit Heeze. Daar heb je een straat genaamd "de Gebroeders de Koningstraat". Ik ken die straat al heel mijn leven. Ik speelde er met een schoolvriendje en viel van z'n fiets omdat ik niet met m'n voeten aan de grond kon. Verschillende bekenden hebben er gewoond of wonen er nog steeds. Ons vader heeft er nog een tijd gewoond.
Ik weet ook al heel mijn leven lang dat die gebroeders de Koning verzetsstrijders uit Heeze waren die de oorlog niet hebben overleefd. Een aantal jaren geleden - ik woonde er toen al lang niet meer - is er een monument onthuld aan de Huisvenseweg. Ook dat wist ik. Maar ik zag dat monument afgelopen Zondag pas voor het eerst.

Maar het verhaal erachter en de rol van Dr. Theeuwen hierin ken ik pas sinds vandaag. Lees zelf maar:

Die Dr. Theeuwen is huisarts te Heeze gebleven tot in mijn vroege jeugd, begin jaren '60. Maar ik heb er weinig herinneringen aan. Ik weet alleen dat ik bang voor 'm was. Of dat was omdat hij 'de Dokter' was of vanwege het feit dat hij een zeer onvriendelijke 'ongelikte beer' was weet ik niet. Maar het verhaal dat ons moeder over hem vertelde zegt misschien genoeg: Tijdens de bevalling van een van mijn broers of zussen maakte ons moeder nogal lawaai. Maar hij deed dat af met een opmerking als: "Stel je niet aan. heel het Russische leger is zo geboren!".
Maar hij was ook gerespecteerd in alle lagen van de bevolking. Dat hij door de iets oudere Heezenaren 'Pietje' Theeuwen wordt genoemd, en de straat die naar hem genoemd is de 'Pietje Theeuwen laan', zegt misschien genoeg.



Reacties (1)
Tijdens de intake voor mijn revalidatie bij Blixembosch werd mij gevraagd wat ik nog voor wensen had. Ik gaf aan dat ik wel wat ondersteuning kon gebruiken bij het weer oppakken van het (bas)gitaar spelen. Nou, dat kon. En zo kwam ik terecht bij de muziektherapie van Jasperien. Ze had een afgeronde opleiding aan het conservatorium gecombineerd met een opleiding tot ergotherapeute en ze speelt piano, gitaar en verschillende blaasinstrumenten dus snapt muzikanten maar snapt ook wat revalideren is. Volkomen uniek. Er waren verschillende instrumenten en apparatuur beschikbaar. Waaronder deze akoestische basgitaar. Deze foto is uit Augustus 2014.
 
Toen begin 2015 mijn revalidatie officieel ophield en de vergoeding door de zorgverzekering zou stoppen maar ik net bezig was om mij voor te bereiden op het reünie optreden met Back Out op 27 April heeft ze het nog weten te rekken tot vlak voor dat optreden. 
Vanaf dat moment nam ik mijn elektrische bas voortaan mee die ik daar kon inpluggen en zat ik daar met MP3'tjes op de laptop die metal nummers van Back Out te oefenen. Dat was bijzonder maar het meest bijzondere vond ik nog wel dat ze daar voor open stond.
Nou, twee weken voor het optreden lukte het haar niet meer om het nog verder te rekken. Maar dat optreden is gelukt zelfs nog met een vervolg later in het jaar bij Jonosh in Heusden, wel met moeite en de nodige versimpelingen in mijn baspartijen volgens het motto "liever minder noten maar dan tenminste allemaal op z'n plek". 
 
Ik kwam haar later in het jaar nog tegen toen ik er toch was voor een afspraak. Ik vertelde dat het optreden gelukt was en zelfs tot een vervolg geleid had. Wat was ik trots! 
Dat het daarna definitief zou stoppen wist ik toen nog niet. Nou ja, ik wist het wel maar ik wist alleen nog niet dat ik dat wist. Ingewikkeld? Jazeker, ik heb er dan ook een dik half jaar over gedaan om dat besluit te nemen. Maar dat weet Jasperien niet, tenminste, ik heb het haar niet verteld want ik heb haar sindsdien niet meer gezien.
Een lichtpunt in een klotetijd.
Reacties
Diverse linkjes
Oud weblog Millstreet Blues

Mijn Facebook pagina

Website Bon Scotch

3 Horns music Site van m'n broer Hans, componist, arrangeur, dirigent en muziekdocent

HBL Fotografie Hannie Berkers, schoonzus, fotografe

BLAST Blues Promotion