Hemispheres
Wandelen over een stille heide leidt tot mijmeren. En stil was het want het weer nodigde niet veel mensen uit voor een wandeling over de heide. Ideaal voor mij.
 
En waar gingen die mijmeringen over?
 
Nou, eigenlijk over willen en kunnen.
Maar dat is vaag. Eigenlijk gingen ze over "wat zijn mijn drijfveren?"
Want ik ben de laatste jaren behoorlijk met mijn neus op de feiten gedrukt: op dat je er niet vanuit kan gaan dat datgene wat je kan je ook altijd maar blijft kunnen en dat het moment waarop je je realiseert dat 'het' niet meer kan heel onverwachts kan komen bijvoorbeeld.
Wat ik doe doe ik omdat ik het wil en kan. En ik kan best veel weer. Maar daar kon ik alleen achter komen door het te proberen. Dat geldt ook voor de dingen die ik niet meer kan trouwens. Achter dat ik iets niet meer kan kon ik ook alleen maar achter komen door het te proberen. En dat gaat wel eens fout. Zo werd mij al heel lang geleden te verstaan gegeven dat fietsen misschien toch niet meer zo'n goed idee is. Maar ik had er een gebroken enkel voor nodig om daar zelf ook van doordrongen te raken.
Maar als ik het niet geprobeerd had zou het blijven knagen. Dat ik bepaalde zaken niet meer kan knaagt ook maar dan ánders. Daar kan ik vrede mee sluiten, al is het dan een gewapende vrede.
Maar goed, ik wordt gedreven door het motto dat - en dat klinkt waarschijnlijk pathetisch - als mijn hoofd het op een gegeven moment niet meer doet het in ieder geval niet vanwege inactiviteit zal zijn.
En wat heeft die foto daarmee te maken? Nou, niks eigenlijk. Ik vind het gewoon een leuk plaatje
Reacties
Voor wie het ontgaan is: Vandaag was het recordstore day. Tja, 'platenwinkels'...toen ik begon met muziek verzamelen - dik 40 jaar geleden - had je in Eindhoven alleen al zo'n 8 a 10 platenwinkels. Dat varieerde van mainstream winkels als Van Leest en Free Recordshop via kleine winkeltjes als Rambam en platenafdelingen in warenhuizen als Bijenkorf en V&D naar alternatiever zaken als ELPEE en vooral Bullit waar je als liefhebber van diverse muziek je hart kon ophalen.
 
Maar bij mijn weten is na de verdwijning van Bullit (na een laatste verhuizing naar een locatie buiten het centrum) de laatste platenzaak uit Eindhoven verdwenen. Volgens mij is voor ons de dichtst bijzijnde platenzaak te vinden in Venlo (Sounds). Ach ja.....
 
Maar er zijn er nog wel degelijk hoor, van die zaakjes die gerund worden door liefhebbers. Eentje daarvan - gerund door vrienden van me - is gevestigd in Monickendam (Labmusic Recordstore). Ik vergelijk het wel eens met een bepaald dorpje in Gallië dat dapper weerstand biedt tegen de Romeinen. Alleen gebruiken ze daar aan de Kerkstraat geen toverdrank al was de koffie die we daar kregen wel lekker. Het bijzondere is dat - volkomen tegen de huidige trend in - deze zaak een paar jaar geleden zelfs is uitgebreid. Maar goed, het was een pijpenla en nu is het een iets grotere pijpenla. Wel een pijpenla waar het als liefhebber van muziek goed toeven is. En dat was niet vanwege de koffie met roze koeken en mergpijpjes ('mergpijpenla'). Nou ja, dat speelt ook mee. Deze keer - ook tegen de huidige trend in - geen live muziek. Dat had ook niet gekund want de hele winkel stond vol met bakken met platen (en daar gaat het uiteindelijk toch om), dus je kon er je kont niet keren. En het gaat om de liefhebbers. En het is dat ik het wéét maar anders zou je als je daar binnen komt niet zien wie er klant is en wie er daar werkt. Ik vind dat tekenend.
 
Nog een reden om af en toe eens naar Labmusic Recordstore af te reizen is dat het gevestigd is in het centrum van Monickendam. Een heel leuk plaatsje, ideaal als je van die typische plaatsjes in Waterland houdt maar geen zin hebt in die kermis die Volendam heet. 
 
Reacties
Normaal ben ik niet zo van de reünies, van het oude koeien uit de sloot halen. Voor mij zijn er nog genoeg niet zo oude koeien die nog niet eens in de búúrt van een sloot zijn. Dus waarom ik me dan toch opgegeven had voor het evenement "The Class of '57, '67, '77, '87"  weet ik ook niet. Dat was een evenement waarbij de afgestudeerden van de TU/e (Technische Universiteit Eindhoven) die begonnen zijn in '57, '67, '77, '87 werden uitgenodigd. En ik heb daar gestudeerd van 1977 tot 1986 (lang hè? toen kon dat nog. Ik kende daar zelfs iemand die twaalfdejaars was), al heette het toen nog THE (Technische Hogeschool Eindhoven). Nou ja, ik heb nog één maand (September 1986) aan de TU/e mogen studeren. 
 
Een van de onderdelen van het programma was het uit de sloot halen van heel veel oude koeien. Over de studies en loopbanen daarna maar ook over het studentenleven. Ik ben daar toen met een grote boog omheen gelopen. Als ik dat niet had gedaan had ik op muziekgebied nooit kunnen doen wat ik gedaan heb - niet op die manier in ieder geval. Daarnaast was ik wel blij om buiten de studie om vooral veel andere mensen te ontmoeten. Ik heb daar nooit spijt van gehad al was men destijds bij sollicitaties bepaald niet onder de indruk van dat verhaal. Het zij zo.
Tijdens dat 'ouwe-koeien-halfuurtje' had ik dan ook regelmatig het gevoel van "Wat doe ik hier eigenlijk?"
 
Het tweede onderdeel was een rondgang over het terrein met bezoekjes aan een aantal laboratoria. Dat was interessant al had ik bij het bezoek aan een laboratorium waar een MRI scanner stond behoorlijk last van herinneringen aan de laatste keer dat ik er eentje gezien heb. Toen lag ik er zelf namelijk in en dat was niet leuk!
 
Het laatste onderdeel was het graveren van je naam en afstudeerjaar in "Alumni Avenue" (dat is gewoon een van die loopbruggen). Een gewoonte die is nageaapt van andere universiteiten en die in mijn tijd nog niet bestond. Dus nu - met een vertraging van 31 jaar - kreeg ik alsnog de kans. Dat was wel leuk, al ben ik dan motorisch niet meer in staat om het zelf te doen. Maar er waren vrijwilligers die daar waren om te helpen. En er was iemand die het wel even voor mij wilde doen. Ze was er nog blij mee ook.

 
Samenvattend: Ik ben blij dat ik gegaan ben maar als ik niet gegaan was zou ik niet het idee hebben dat daarnee mijn leven niet af was.
Reacties


Jaja, ik schrijf ook eens wat (over dat de verrassing eraf zou zijn). En ja hoor, het is wéér raak. Er zijn een aantal mensen die ik beschouw als 'muzikale tipgevers'. Niet dat die muziek me altijd aanspreekt. In tegendeel, vaker niet dan wel. Maar het is altijd op z'n minst de moeite van het checken waard. En af en toe zit er een pareltje tussen. En deze plaat van de Frans/Libanese trompettist "Ibrahim Maalouf" - al speelt hij op deze plaat vooral bugel - is zo'n pareltje. Persoonlijk vind ik die bugel een pré en dat is niet alleen vanwege het feit dat ik zelf 25 jaar op zo'n ding getoeterd (sorry oud collega muzikanten, vroeger mocht ik dat nooit zeggen maar inmiddels heb ik daar lak aan). De klank van een bugel is wat ronder en milder met wat minder getetter. Zeg maar...bescheidener, maar misschien ook wel expressiever (ahum!)
 

Muzikaal gaat het van stevige rock, jazz, funk naar dromerige ballads. Bijvoorbeeld dit "True Sorry" dat qua sfeer wat doet denken aan - what's in a name - "Sorry" van Kyteman, die dat trouwens ook op een bugel speelt. En dat allemaal onder begeleiding van gitaar, orgel, (elektrische) piano en bigband.
Prachtig! 
 
Gerard's lijstje t.t.v. deze momentopname:

 

 

 

 

 

   

 



 

 

 

 

 







Reacties
In Cuba rijden vrij veel elektrische scooters rond (dat verraste mij nogal, zacht uitgedrukt). Leuke dingen maar ze hebben een nadeel: je hoort ze niet aankomen dus ik ben een keer bijna overhoop gereden door zo'n apparaat. Ja, zó stil zijn ze. Ik maakte vroeger meer lawaai op mijn fiets waar ik - om een brommer-effect te bewerkstelligen - een kartonnetje tussen de spaken met wasknijpers had vastgezet. Als symbool van vervlogen tijden dus in plaats van een "touwtje uit de brievenbus" een "kartonnetje tussen de spaken".

Maar de fantasie gaat nog verder: Om een maximaal 'buikschuiver-effect' te krijgen ging ik namelijk op de pakkendrager zitten, al kende ik het woord buikschuiver toen nog niet. Wat ik wel een tijdje heb gehad is een hoog stuur wat ik - al was het dat niet - een 'Puch-stuur' noemde. Dat woord "Puch" kende ik al wel, al misbruikte ik het dan voor alle brommers met een hoog stuur. Dus een "Tomos" (woord kende ik nog niet) noemde ik ook gewoon een "Puch" (woord kende ik wel). Dat schijnt heiligschennis te zijn, waarvoor mijn oprechte (maar niet heus) excuses.

Reacties

Steve Hackett zag ik in 2010 voor het eerst. En dat was heel bijzonder. In meerdere opzichten.
Dat zit zo:
Steve Hackett is een van mijn helden, al sinds zijn tijd bij Genesis in de jaren '70. Maar op het gebied van concerten heb ik me - vanwege wat 'probleepjes' - veel ontzegd dus ik had 'm nog nooit live gezien. In 2009 ben ik die 'probleempjes' te boven gekomen. Toen ik in 2010 zag dat Hackett naar Zoetermeer kwam trok ik de stoute schoenen aan: Ik kocht een kaartje en reed op 25 Mei op en neer naar Zoetermeer. Het was toen niet druk. Onbegrijpelijk want dit jaar was de Boerderij uitverkocht. Twéé keer zelfs. Maar ik kon toen prima naar voren lopen en toen ik daar op een paar meter afstand stond en "Firth Of Fifth" werd ingezet brak ik even.
Sinds die eerste keer 7 jaar geleden was dit mijn vijfde keer. Ik vond het geweldig maar Steve zal toch echt met wat beters moeten komen wil er nog een zesde keer komen. Want van wat Nad Sylvan laat horen krullen mijn tenen. Vooral bij "The Eleventh Earl Of Mar" bakte hij er niks van. Als het niet vals is klinkt hij op z'n best nog alsof hij constant in z'n ballen geknepen wordt. Voordeel is dan wel weer dat de zang van Gary O'Toole bij "Blood On The Rooftops" zelfs meevalt. Nee dan Steve zelf. Ook geen wereldzanger maar geholpen door o.a. Nick Beggs en de nodige digitale snufjes klinkt het acceptabel.
Over Nick Beggs gesproken: Die was goed op dreef. Dat hij best goed kan bassen wist ik al maar dat hij ook goed vooruit kan op de 12-snarige gitaar (zeg maar de 'Rutherford-partijen' in o.a. "The Musical Box") wis ik nog niet. En Nick had weer rokjesdag. Ook leuk.
Ook Gary O'Toole was goed op dreef. Evenals Roger King en Rob Townsend, die op z'n sopraansax verschillende keren de gitaarpartijen 'dubbelde'. Maar ik houd sowieso erg van de combinatie electrische gitaar/sopraansax.
Maar uiteindelijk gaat het natuurlijk om 'de maestro' zelf. Wat een geweldenaar! 
Deze keer veel aandacht voor het Genesis album "Wind & Wuthering" dat dit jaar 40 jaar bestaat. Steve grapte nog dat hij niet alles maar alleen de beste nummers zou spelen waarop vanuit het publiek werd geroepen dat hij dan dus alleen de 'Hackett-nummers' zou spelen. "Who said that?" antwoordde hij en hij logenstrafte het onmiddellijk door "One For The Vine" te spelen, een Tony Banks-nummer.
Maar gelukkig is hij het met mij eens dat "Blood On The Rooftops" ook bij die beste nummers hoort. Sterker nog, het is mijn favoriete Hackett-nummer. En het moment dat 'het krukje' voor op het podium wordt klaargezet is telkens voor mij een hoogtepunt. Nu voor - een door een intro op klassiek gitaar vooraf gegaan - "Blood On The Rooftops". Ik ken niemand uit de pop/rock-wereld die ook zo goed de klassieke gitaar beheerst. O.a. de 'tremolo-techniek' (nee, niet 'tremelo', die jengelarm van een electrische gitaar, die hij trouwens ook prima beheerst, maar een techniek waarmee je op een akoestische gitaar de suggestie van een lange toon opwekt). En geloof me, het vergt jaren van oefening om dat 'gelijkmatig' te krijgen. En in mijn oren is hij daar prima in geslaagd. Hoogtepunt! (ook het baswerk van Beggs trouwens dat in dit nummer behoorlijk 'klein' klinkt).
Trouwens, vond ik bij vorige concerten het recente werk nogal magertjes afsteken bij het Genesis- en vroege solo-materiaal, de nummers van "The Night Siren" bleven fier overeind in het geheel.
Reacties

...ik delf, hij delft...

...nee sorry, flauw

OK, dat mensen n.a.v. mijn opmerking over 'bekendste kogelgaten' van Nederland doorhadden dat ik naar Delft ging viel me niet tegen. Ik weet niet hoe het gesteld is met het historisch besef in Nederland, maar als je 100 mensen op straat vraagt wie Willem van Oranje was zijn er vast wel een paar te vinden die dat niet weten. Als je dié dan filmt en suggereert dat dát representatief is heb je ook vast wel veel mensen die dan gelóven dat het droevig gesteld is met ons historisch besef (wat niet hetzelfde is als historische kennis maar dat is een heel ander onderwerp) etc...
Maar goed, WvO blijft natuurlijk wel 'de vader des vaderlands'. Dat er onlangs een boek verschenen is waarin hij wordt weggezet als een opportunist doet daar weinig aan af. Toen Gabriel Garcia Marquez in "De generaal in zijn labyrinth" (een aanrader overigens) een ander beeld van Simon Bolivar neerzette (de 'vader des vaderlands' in een aantal landen in Latijns-Amerika, waaronder Colombia) was daar ook veel over te doen maar werden ook niet ineens alle 'Simon Bolivar pleinen' (en dat zijn er veel) omgedoopt.
 
Goed, dat kogelgat (het zijn er twee trouwens) heb ik gezien. Mwah....deed me niks. Maar de uitleg over WvO, de 80 jarige oorlog en de oorsprong van ons koningshuis was toch wel interessant. Zo wist ik bijvoorbeeld niet dat de familietak vanuit WvO via Maurits en Frederik-Hendrik en een paar Willemen op een gegeven moment uitsterft (de Willem III uit de 17e eeuw - bij Willem I begonnen ze in 1815 gewoon opnieuw te tellen - viel van z'n paard, kreeg wat complicaties en stierf kinderloos) en er op een gegeven moment een zijtak uit Friesland bijgehaald werd om de dynastie voort te kunnen zetten. En die dynastie heeft wel vaker aan een zijden draadje gehangen want Wilhelmina was enig kind uit het tweede huwelijk van Willem III die toen - zeker naar de maatstaven van toen - al behoorlijk oud was (63) nadat alle drie de kinderen uit z'n eerste huwelijk jong gestorven waren. En Juliana was ook enig kind uit een huwelijk dat niet bepaald spetterde van romantiek.
 
Maar goed, in die Prinsenhof is nog wel meer te zien, o.a. chinees porselein en Delfts (hè, wát verrassend) aardewerk. Maar daar was ik vrij snel doorheen want op een gegeven moment begint dat voor mij allemaal op elkaar te lijken.
 
Daarna nog naar zowel de Oude Kerk (bijnaam 'scheve Jan') als Nieuwe Kerk (je weet wel, waar de koninklijke grafkelder zich bevindt). En ja hoor! Liep ik vorige week in Leiden tegen musea aan die wegens verbouwing gesloten waren, die Nieuwe Kerk was dan wel open maar ook in verbouwing. Maar toch was daar toch wel voldoende te zien. Bijvoorbeeld het niet bepaald bescheiden praalgraf van WvO. 
 
Fijne stad om lekker rond te wandelen ook. Bijvoorbeeld de Beestenmarkt, nu een uitgaansgebied maar tot in de jaren '70 werd hier nog vee verhandeld. Dit beeld herinnert daar nog aan:

Reacties (1)

Tja, waarom het optreden van Barock Project tijdens Progdreams mij niet pakte weet ik niet maar ik vermoed dat het ligt aan het feit dat je voor die muziek wat concentratie moet kunnen opbrengen en dat is voor mij moeilijk.
Afijn, ik was helemaal niet van plan om hun nieuwe CD nog te checken maar vanwege een post op Facebook van iemand met wie ik het - muzikaal gesproken dan - vaker oneens dan eens ben besloot ik het toch te doen. In dit geval ben ik het met 'm eens en ben ik blij dat ik die CD toch even gecheckt heb. Héél blij zelfs. Het is een ongelooflijk rijke plaat maar dan zonder dat het er heel dik bovenop ligt. De plaat schreeuwt je niet bij elk nummer toe: "Hé, luister eens, wij kunnen álles!"
Maar ondertussen is dat wel zo ongeveer het geval: op muziekgebied kunnen deze Italianen bijna alles. Maar daarnaast zijn het ook heel goed beluisterbare nummers met hele mooie melodieën. Deze plaat gaat hier nog heel vaak gedraaid worden.
 
En mijn bewering van een paar weken geleden dat 'de verrassing er nu wel vanaf is' kan ook meteen de vuilnisbak in want deze week is dit al de tweede keer dat het raak is, en er zijn jaren geweest waarin ik dat in dat hele jaar niet haalde.
 
Gerard's lijstje t.t.v. deze momentopname:

 

 

 

 

 

   

 



 

 

 

 

 








Reacties

Laatst schreef ik dat 'de verrassing er nou wel vanaf was'. Nou, dat klopt niet helemaal - of helemaal niet. 
Want onlangs was er wel degelijk een verrassing. En wel met muziek die pas zo'n 400 jaar oud is. Van Jan Pieterszoon Sweelinck namelijk. 
Hoe kom ik hier nou weer bij?
Dat komt door het programma "Tijl B. op volle toeren", de klassieke-muziek-variant van "Ali B. op volle toeren". In de aflevering van 6 April werd "The Kik" gekoppeld aan het "Gesualdo Consort". Wie zegt U? Het "Gesualdo Consort"! Een vocaal kwintet dat zich richt op muziek uit de 16e en 17e eeuw. En die kwamen met vocale muziek van J.P. Sweelinck op de proppen. En omdat het vocale muziek is - met alleen heel af en toe begeleiding op luit - is de kans best groot dat het toen ook zo geklonken heeft. Ja, de naam Sweelinck kende ik wel maar ik kende hem verder eigenlijk alleen van het biljet van 25 Gulden.
 
Muziek had ik er nog nooit van gehoord, niet dat ik (nog) weet tenminste. Er is veel muziek van te vinden, bijvoorbeeld orgel (komt nog wel een keer), klavecimbel (hou ik niet van), koorwerken (vaak religieuze muziek, psalmen en zo) maar ook deze niet religieuze muziek door een vocaal kwintet. En dat vind ik erg mooi, misschien wel juist mooier omdat alle partijen door maar 5 stemmen gezongen worden, ik weet het niet.


 
Gerard's lijstje t.t.v. deze momentopname:

 

 

 

 

 

   

 



 

 

 

 

 








Reacties

Thin Lizzy (TH) heeft verschillende reïncarnaties zonder de in 1986 overleden Phil Lynott gehad. Eentje met John Sykes in de jaren '90 met heel veel aandacht voor de - hè wat verrassend! - periode met Sykes uit begin jaren '80.  Die reïncarnatie zag ik in 2003 op het Arrow Classic Rock festival en ik vond het helemaal niks. Daarna nog een een paar jaar geleden met ook originele TH drummer Brian Downey en vooral ook meer aandacht voor de overige periodes (o.a. met Brian Robertson en Gary Moore en ook nog wat flarden uit de tijd met Eric Bell en met Snowy White). Deze heb ik een keer gezien in de Pul te Uden en deze beviel me al een stuk beter. Hun blijkbaar ook want er was behoefte om hiermee door te gaan en met nieuw werk te komen. Echter, nieuw werk onder de naam Thin Lizzy zónder Phil, dat vond men niet zo'n heel goed idee en dus waren daar "The Black Star Riders" (BSR). Dat zag Brian Downey weer niet zitten dus werd die vervangen door Jimmy DeGrasso. Ook Darren Wharton had geen behoefte aan dit nieuwe avontuur maar werd niet vervangen. BSR heeft daardoor de klassieke TH bezetting met als extra "stand-alone" zanger Ricky Warwick die ook incidenteel de gitaar ter hand neemt. Mede daardoor en door het feit dat Warwick af en toe net als Lynott zingt alsof hij een verstopte neus heeft, blijft de sound heel dicht bij de bekende TH sound die ik zo lekker vond en nog steeds vind met veel lekker dubbelloops gitaarwerk en incidentele folk invloeden. Dat is op beide albums uit 2013 en 2015 (mooi voorbeeld hiervan is "Soldiertown" op het album uit 2015) ook het geval. Daardoor klinkt het geheel méér als (een logisch vervolg op) Thin Lizzy dan die eerste reïncarnatie met John Sykes uit het midden/einde jaren '90. Ik ben er in ieder geval erg blij mee. Prachtplaten! OK, aan het TH werk in de bezettingen met Brian Robertson en Gary Moore kan het niet tippen maar aan die met Eric Bell en Snowy White wel degelijk en de bezetting met John Sykes wordt wat mij betreft ruimschoots overtroffen. In die zin zijn er duidelijke parallellen met een band als "The Last In Line"
 
Ik wilde nét die plaat uit 2015 ("The Killer Instinct") hier toevoegen toen ik erachter kwam dat er een nieuwe plaat uit is onder de naam "Heavy Fire". Wederom een prachtplaat. De sound begint wel steeds meer 'op zichzelf' te staan' , al is de geest van TH nooit ver weg. Ook zingt Ricky Warwick een stuk minder door z'n neus wat ook wel prettig is. Ook wat meer vrouwelijke achtergrond koortjes op dit album. En terwijl ik dit schrijf lees ik dat BSR en Jimmy DeGrasso een einde aan hun samenwerking hebben gemaakt. Och, Hij drumt het prima maar bepalend voor de sound is hij niet dus dat overleven ze wel.
 
Gerard's lijstje t.t.v. deze momentopname:

 

 

 

 

 

   

 



 

 

 

 

 







Reacties
Diverse linkjes
Oud weblog Millstreet Blues

Mijn Facebook pagina

Website Bon Scotch

3 Horns music Site van m'n broer Hans, componist, arrangeur, dirigent en muziekdocent

HBL Fotografie Hannie Berkers, schoonzus, fotografe

BLAST Blues Promotion