Hemispheres

Ik doe niet aan “Beatles of Stones”. Ik doe niet aan “Lennon of McCartney”. En ik doe ook niet aan “Gabriel of Collins”. Mijn favoriete Genesis periode is namelijk die zónder Gabriel maar mét Hackett. Dat heeft dan meer met Hackett te maken dan met Gabriel/Collins. Maar vooral heeft het te maken met de tijd waarin ik die muziek oppikte. Van de discussie welke bezetting de beste was hou ik me verre. De vraag wanneer ze het meest vernieuwend waren vind ik totaal niet interessant. Vandaag ben ik overgestapt op een ander merk toiletpapier, dat vind ik vernieuwing genoeg. 

Onlangs die documentaire van de BBC zitten kijken. Mijn favoriete bezetting komt er daarin bekaaid vanaf. Dat is ook wel logisch want in het gehele Genesis-verhaal is dat niet meer dan een tussenfase, maar wel de fase waarin ik was die ik toen was en die bij mij het hardste binnenkwam.
In die documentaire vind ik vooral het verhaal over hoe Collins de zanger werd leuk. Er waren namelijk verschillende audities waarbij Collins telkens voorzong wat er gezongen moest worden. Die audities hadden één ding gemeen: Collins deed het ’t beste. Kijk! dat vind ik nou leuk. En nu ga ik “A Trick Of The Tail” weer eens opzetten. 

Reacties

Vandaag 15 jaar geleden overleed m’n schoonvader Jan Engelen, langzaam gesloopt door z’n kapotte longen. Op het laatst lag hij alleen nog maar in bed. Het proces van gezond naar doodziek en bedlegerig was een lang, moeilijk en geleidelijk proces van jaren. Maar gelukkig heb ik ‘m nog in de goeie tijd gekend.
Jan Engelen was een mager pezig mannetje maar hij was voor de duvel niet bang, wist overal wel een mouw aan te passen en kon werken als een paard. In het begin van m’n tijd met Henriëtte werkte ik nog wel eens mee op de tuinderij maar ik kon daar helemaal niet in mee, zeker niet als ik met Jan mee mocht. Ik herinner me nog dat ik een keer met Jan mee ben geweest bloemkolen snijden. Ik dacht dat ik in tweeën brak. Ook ben en was ik niet handig. Ik kneep meer aardbeien kapot dan dat er heel in het kistje kwamen. En dat spinazie oogsten voor mij nog niet zo simpel is, daar waren we ook vrij snel achter.
Maar ondanks dat alles werd ik toch geaccepteerd als familielid. Hij zag wel degelijk mijn kwaliteiten al lagen die dan totaal ergens anders. Prachtmens!


Reacties

 
Over deze plaat kan ik niks zinnigs vertellen behalve dan dat ik ‘m erg mooi vind.
Iets onzinnigs dan maar en een heel slap woordgrapje bovendien: ik sla er niet van op tilt, maar dat doe ik al heel lang nergens meer van. 
Ik ben wel heel blij verrast door deze band welke ik nog niet kende. 










Gerard's lijstje t.t.v. deze momentopname:

 

 

 

 

 

   

 



 

 

 

 

 

















Reacties

Deze week heb ik eigenlijk niks bijzonders meegemaakt. Ook wel eens lekker. Kon ik deze week ook goed gebruiken want zit effe in een dipje. 
 
Eerst begon het besef dat het muziek maken voor mij niet meer hoeft en dat dat er nu voor mij opzit te knagen. Ik stond onlangs zelfs een potje te janken tijdens het eten koken en daar hadden die uien niks mee te maken. Net op dat moment kwam Henriëtte naar beneden en troostte me. En dat bracht me bij het volgende wat al weken aan me knaagt. Henriëtte heeft al zoveel met mij moeten meemaken dat ik me er schuldig over voel. Jahaa, ik weet het! Dat is nergens voor nodig.
Ook beginnen er steeds meer herinneringen op te borrelen. Mooie en minder mooie. Je zou zeggen: “dat is mooi!” Maar steeds meer begint het besef door te dringen dat dit alles nooit meer terug komt. Maar dat heeft niets met mijn gezondheid te maken, die fase móest gewoon een keer komen en die is nu gekomen. 
 
Maar mijn positieve inslag laat me even in de steek.
Ik moet positief blijven! Moet? Ik moet helemaal niks! Ik word zo langzamerhand doodziek van die trend om alles maar positief te ‘moeten' bekijken en dat alles (dan) goed komt. Nou, helaas, sommige dingen komen niet goed!
Het regent ‘ik ben toch zo positief’ berichtjes op Facebook (op andere sociale media waarschijnlijk ook maar die volg ik niet) maar ik geloof er niks van, van de meesten niet dan.
 
En ja, ik bén blij met wat ik allemaal bereikt heb. En ja, ik wéét dat het een stuk erger had kunnen aflopen. Het had ook een stuk beter gekund. Maar het is niet beter en het is niet slechter, het is zoals het is en momenteel vind ik het kut! 
 
Zó, dat is eruit! 

Reacties (6)

Bij Huize Padua stond ik onder behandeling van een psycholoog genaamd Frans Franssen. Op een gegeven moment had ik een gesprek met z’n assistente en we hadden het over muziek, zij was namelijk ook muzikant (hoorniste in een harmonie).
Op een gegeven moment vertelt ze dat Frans ook muzikant is en dat z’n vader in een min of meer bekende Nederlandse band speelde. Tja, Franssen…..mijn raderen draaiden en ineens had ik beet en vroeg ik “heet z’n vader soms Dick?”. Ze wist het niet. Dus toen ik Frans weer sprak vroeg ik “heet je vader Dick?”. En inderdaad, Frans is de zoon van de toetsenist van Alquin (en van "De Ongenode Gasten"). Ik vertelde dat ik Alquin al heel lang ken  en in 1976 (Stadsschouwburg Eindhoven) en 1995 (Noorderligt Tilburg) live gezien heb. Dat vond hij geweldig! Sindsdien heb ik het met Frans alleen nog maar over muziek gehad (hij speelt ook toetsen en óók Hammond) en was ik voor de psychologie op z’n assistente aangewezen. Die (ze heet Liesbeth) dat - voor zover ik kon beoordelen - prima deed. In die tijd was er een bezuinigingsronde en stond ook haar baan op de tocht. Maar zij mocht blijven. Dat is nu 2,5 jaar geleden.
Op internet is wel een foto te vinden van vader en zoon Franssen maar het lijkt me niet verstandig om die hier op te nemen. Daarom maar een fotootje van Alquin waarop vader Franssen goed te zien is. 
 

Reacties

 
OK, togegeven, het was die cover van “The Sound Of Silence” welke opdook op Facebook die mij attendeerde op deze band.
“Disturbed”? Er rinkelde wel ergens een belletje maar slechts heel zachtjes. Toch maar even opgezocht. “Immortalized" betreft een album uit 2015 van een band die te boek staat als ‘alternatieve metal' maar al sinds 2011 een ’slapend’ bestaan leidde. Tja…’alternatief’: van alle vage kreten die worden gebruikt om (n)iets te zeggen over muziek is ‘alternatief’ wel het allervaagst. Ik kan er niks mee. 
Met dit album uit 2015 kan ik wel wat. De hoofdmoot is metal maar het metal gedeelte is in mijn oren vrij traditioneel. Die metalsound heeft wel een ‘randje’ al besef ik dat dat ook wel heel vaag is. 
Dan die cover: Het origineel, de LP versie uit 1964 van Simon & Garfunkel, vind ik best lieflijk. Disturbed maakt er een enigszins bombastisch geheel van met o.a. een bak violen en paukenslagen. Geweldige sfeer in dit nummer maar heel het album heeft een geweldige sfeer. Ook vaag...
Dankzij het internet weet ik nu ook dat de mascotte van de band, zie hoes, “the Guy” genoemd wordt. Boeien! 
 
Gerard's lijstje t.t.v. deze momentopname:

 

 

 

 

 

   

 



 

 

 

 

 







Reacties


Elke week lees ik de column “Somberman” van Remco Campert in de Volkskrant. Heerlijk.
Die constante tegenstelling werkt geweldig: Somberman is zo dol op z’n sombere gedachten dat hij daar gelukkig van wordt. En daar dan weer doodongelukkig van wordt, etc...
 
Nou ben ik zelf zelden somber maar als het dreigt te gebeuren zijn de sombere gedachten van Somberman een geweldig medicijn.
 
Bovenstaande had ik al een week geleden klaargezet. Maar momenteel word ik geplaagd door, jawel, sombere gedachten. En niets helpt, ook de schrijfsels van Campert niet.
 
Onlangs las ik een stuk in de krant over het (on)waarheidsgehalte van zogenaamde ‘oma’s wijsheden’. Eentje ervan ging over koorts, dat je dit maar beter gewoon kan uitzieken en waarschijnlijk geldt dat hier ook: “gewoon uitzieken”.  

Reacties

Van alles heb ik gespeeld/geprobeerd te spelen: blokfluit, mondarmonica, bugel, trompet, gitaar, basgitaar, ukelele, keyboard. Maar uiteindelijk concludeer ik dat basgitaar toch mijn instrument was. Ja, wás, want nu het niet meer gaat, althans niet goed genoeg naar mijn zin, hoeft het voor mij niet meer. Ik heb met trompet en mondharmonica nog wel wat ouwe koeien uit de sloot proberen te halen maar het hóeft niet meer voor mij.
 
Ik weet nog goed toen ons pap vertelde (hij was toen de 80 al gepasseerd) dat hij definitief z’n trombone aan de wilgen ging hangen, dat ik toen dacht: “Ik wil ook zo ongeveer tot m’n 80ste doorgaan”. Nou, daar kwam wat tussen (dat was dus nog vóór Juli 2013). Maar goed, het hoeft niet meer, het is klaar, het is mooi geweest, en alles draait vrolijk verder. Toch is het moeilijk hoor, je weet dat het moment een keer gaat komen alleen komt het vroeger dan gedacht. Ik heb dan ook - nu ik dit schrijf - een brok in mijn maag en een knoop in m’n keel. Oh nee, andersom.
 
Zo denk ik er nú tenminste over maar je weet nooit wat daar nog aan gaat veranderen. M’n ongedurigheid (‘ontgeturige’, zo noemde Jolanda, verpleegundige  bij Huize Padua, mij) ben ik in ieder geval niet kwijt, dus wie weet. 
Reacties

Samenwerking met Jonas Renkse in "Wisdom of Crowds”, een soloalbum. Mooi allemaal hoor, maar Bruce Soord hoor ik toch het liefste met The Pineaple Thief. 
Na “All The Wars” uit 2012 is er dan nu “Your Wilderness”.

De vertrouwde mix van stevige pop/rock en melancholie. De melancholie heeft iets meer de overhand gekregen.
Prachtig album, waarop - laat ik het zo zeggen - ons goede humeur niet de hoogste prioriteit is. Hoogte/dieptepunt wat dat betreft is voor mij “No Man’s Land”. Wát een treurigheid druipt er van dat nummer af! Een treurigheid overigens die op mij nauwelijks vat heeft. Maar dat zegt denk ik meer over mij dan over de plaat. Ik ben wel zeer benieuwd hoe dat live gaat klinken. 21 Januari weet ik het! 


 
Gerard's lijstje t.t.v. deze momentopname:

 

 

 

 

 

   

 



 

 

 

 

 










Reacties
Dit was de week van:
 
De verjaardag van Fried, al weer 27 jaar woonachtig in Colombia.

Weer aan het werk na twee weken vakantie: In een grijs verleden was ik op de laatste Donderdag voor de vakantie al depressief dat het er weer opzat, en meestal probeerde ik dan te vluchten in grote hoeveelheden drank. Maar vluchten kun je niet. Wel begon dan de werkweek met een dubbele kater in plaats van een enkele.

Concert Whitesnake: Niet het súper concert waarop ik gehoopt had maar wel het degelijke concert dat ik verwacht had.


Olympische spelen: Je moet wel onder een steen leven wil je er niks van meekrijgen. Maar het ging vooral over Yuri. Ik heb er weinig aan toe te voegen, behalve dan nog het volgende: Toen ik vanmorgen wakker werd las ik dat Schippers geen medaille heeft gewonnen terwijl half Nederland ervan overtuigd was dat ze ‘wel effe’ goud zou winnen. In deze tijd, waarin sporters als robots worden klaargestoomd en we denken dat als we er een muntje in gooien er wel uitkomt wat we willen, kunnen we ‘Yurigate’ (ík heb ’t niet verzonnen) - duidelijk een mens mét zwakheden die zich niet laat regisseren - goed gebruiken.
 
Verder viel deze ingezonden brief me op. Niet zozeer omdat die e-bikes mij zoveel interesseren maar omdat ik me stoor aan het feit dat we de sterke neiging hebben om - als het in de ons omringende openbare ruimte, en zéker in het verkeer, niet gaat zoals we willen altijd de oorzaak te zoeken bij anderen. 'Die anderen' moet beter uitkijken, als automobilist ligt het altijd aan die vermaledijde fietsers en voetgangers, als fietser ligt het altijd aan die vermaledijde automobilisten, als truckchauffeur ligt het altijd aan de vermaledijde personenwagens en visa versa, etc…..Dan zijn wijze woorden als in deze ingezonden brief mij zéér welkom.
 



Reacties
Diverse linkjes
Oud weblog Mill Street Blues

Mijn Facebook pagina

Website Bon Scotch

3 Horns music Site van m'n broer Hans, componist, arrangeur, dirigent en muziekdocent

BLAST Blues Promotion